Czytania mszalne w okresie wielkanocnym ukazują ciekawą dramaturgię wydarzeń związanych z budowaniem tożsamości Kościoła. Jezus Chrystus rozpoczął swoją działalność w środowisku judaistycznym. Sam był Żydem z krwi i kości zarówno w sferze narodowej, jak i religijnej. W Piśmie Świętym jest mnóstwo dowodów, że Rodzina Święta należała do grupy lojalnych obywateli, którzy płacili podatki i posłusznie szli wiele kilometrów, by np. wziąć udział w spisie ludności poleconym przez cesarza. Ale więcej dowodów można znaleźć na potwierdzenie tezy, że Jezus i Jego najbliżsi byli też pobożnymi Żydami, którzy spełniali wszystkie obowiązki związane z wyznawaną przez nich wiarą. Jezus, jak i Apostołowie od dzieciństwa wychowywani byli w przekonaniu, że należą do Narodu Wybranego. Na początku więc, zanim chrześcijaństwo rozprzestrzeniło się na cały świat, niektórzy uważali, że pierwsi wyznawcy Chrystusa należą do kolejnego odłamu judaizmu. Traktowali ich jako przedstawicieli religii judaistycznej, choć może o specyficznych, niespotykanych wcześniej cechach. Jednak osoba Jezusa Chrystusa wniosła w dzieje świata zupełnie nową jakość. Syn Boży stał się człowiekiem i dał początek zbawieniu wszystkich ludzi. Ta prawda docierała do świadomości w pierwszym Kościele z pewnymi oporami. Historycy i egzegeci po dziś dzień opisują, jak wielkie wątpliwości mieli chrześcijanie, którzy - zanim udzielą chrztu - chcieliby najpierw obrzezać kandydatów do bycia członkami Kościoła. Inne wątpliwości dotyczyły np. pożywienia, gdyż to, co dla Żydów miało charakter potraw nieczystych, z zupełną swobodą mogło być traktowane przez chrześcijan. Św. Piotr, bohater dzisiejszego pierwszego czytania, pod tym względem nie należał do zbyt otwartych reformatorów. Wiemy, że między nim a św. Pawłem był spór, a może nawet konflikt na tle relacji judaizm a chrześcijaństwo. Z perspektywy minionych lat możemy też dostrzec siłę oddziaływania Ducha Świętego, który po zstąpieniu na Apostołów towarzyszy im za każdym razem w momencie, kiedy trzeba znaleźć rozwiązania doktrynalne. Jeśli ów Duch potrafił pokonać tak silne opory mentalnościowe pierwszych chrześcijan, to znaczy, że wielka jest Jego siła.
Polecamy niedziela.pl/spis_liturgia.php|„Kalendarz liturgiczny” - liturgię na każdy dzień
Przy pierwszym „Zdrowaś Maryjo” jeszcze wiemy, po co się modlimy. Przy drugim przypominamy sobie, że mieliśmy odpisać na wiadomość. Przy trzecim myślimy o jutrze. Przy czwartym wraca rozmowa sprzed kilku dni. Przy piątym zastanawiamy się, czy o czymś ważnym nie zapomnieliśmy. I nagle orientujemy się, że właśnie skończyliśmy dziesiątkę. Chyba wielu z nas zna ten moment.
Bierzemy różaniec do ręki. Siadamy albo wychodzimy na spacer. Chcemy się pomodlić. Naprawdę chcemy. Przez chwilę jesteśmy skupieni, a potem myśli zaczynają biec w zupełnie inną stronę. Praca, zakupy, wiadomość, na którą wciąż nie odpisaliśmy. Ktoś, kto nas zranił. Ktoś, za kim tęsknimy. Sprawa, którą odkładamy od kilku tygodni. Coś, co wydarzyło się dzisiaj. Coś, co może wydarzyć się jutro. Czasem można odnieść wrażenie, że właśnie podczas różańca przypominamy sobie o wszystkim. I wtedy pojawia się myśl: „Przecież ja się w ogóle nie modlę”. Ale może nie do końca tak jest.
Paweł dowodzi niezależności swojej Ewangelii biografią, i jest to biografia zeznana jak przed sądem: „słyszeliście przecież o moim postępowaniu ongiś, gdy jeszcze wyznawałem judaizm, jak z niezwykłą gorliwością zwalczałem Kościół Boży i usiłowałem go zniszczyć”. Apostoł niczego nie retuszuje. Jego przeszłość prześladowcy jest częścią argumentu. Nikt nie mógł go nauczyć Ewangelii, bo nie przebywał wśród uczniów. Był po przeciwnej stronie. „Prześcigałem w żarliwości o judaizm wielu rówieśników”. Gorliwość Pawła była gorliwością zelotyczną, wzorowaną na Pinchasie i Eliaszu, gotową do przemocy w obronie Prawa. Przełom opisuje językiem powołań prorockich: „gdy jednak spodobało się Temu, który wybrał mnie jeszcze w łonie matki mojej i powołał łaską swoją, aby objawić Syna swego we mnie”. To niemal dosłowne echo Jeremiasza (Jr 1,5) i Sługi Pańskiego (Iz 49,1). Paweł opisuje nawrócenie jako powołanie w obrębie tej samej historii Boga z Izraelem. Ten, który posyłał proroków, posłał i jego, „abym Ewangelię o Nim głosił poganom”. Znamienna jest dyskrecja: „objawić Syna swego we mnie”. Wydarzenie damasceńskie, które Łukasz opowie trzykrotnie z narracyjnym rozmachem, sam Paweł wspomina półzdaniem. Chronologia, którą podaje, ma wartość dowodową. Nie radził się „ciała i krwi”, poszedł do Arabii, wrócił do Damaszku, dopiero po trzech latach udał się do Jerozolimy „zapoznać się z Kefasem” i pozostał u niego piętnaście dni, nie widując innych apostołów oprócz Jakuba. Grecki czasownik historēsai, zapoznać się, znaczy tyle co odwiedzić w celu poznania. Z tej wizyty nie da się wyprowadzić zależności doktrynalnej. A jednak Paweł nie buduje Ewangelii przeciwko Jerozolimie. Przyszedł do Kefasa, bo komunia z Piotrem należy do prawdy jego posłannictwa. Niezależność objawienia i więź z Kościołem apostolskim nie kłócą się u niego ani przez chwilę. Finał jest doksologią cudzej wdzięczności. Kościoły Judei, znające go tylko ze słyszenia, „wielbiły Boga z mojego powodu”. Prześladowca głosi wiarę, którą chciał zniszczyć. Taka odmiana ma tylko jedno wytłumaczenie, i właśnie ono jest treścią uwielbienia.
W wieku 109 lat zmarł kapitan Tadeusz Lutak, ps. „Pancerz” - poinformowały w poniedziałek wieczorem Wojska Obrony Terytorialnej. Kpt. Lutak był najstarszym kombatantem Wojska Polskiego i najstarszym mężczyzną żyjącym w Polsce.
„Odszedł żołnierz i patriota, dla którego służba Ojczyźnie była wartością całego życia. Człowiek, którego doświadczenie, postawa i pamięć o historii miały szczególne znaczenie dla kolejnych pokoleń” - czytamy we wpisie WOT na platformie X.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
