Zakon Braci Mniejszych, tzw. Obserwanci (reformaci, bernardyni)

Należy do najstarszych zakonów w Kościele w Polsce. Założony został ok. 1207 r. Ustne zatwierdzenie Reguły przez papieża Innocentego III nastąpiło w 1209 r. Zakon definitywnie zatwierdził papież Honoriusz III w 1223 r. W Polsce franciszkanie są od 1227 r. Na mocy bulli Leona X „Ite et vos ad vineam meam” w 1517 r. zakon podzielił się na Zakon Braci Mniejszych, tzw. obserwantów (zwanych reformatami lub bernardynami) i Zakon Braci Mniejszych Konwentualnych. Do wyodrębnienia różnych gałęzi doszło w wyniku rozbieżności interpretacji Reguły i kontrowersji na temat ubóstwa oraz zadań, jakie powinni podejmować bracia.

Zakon Braci Mniejszych Konwentualnych

Działa w Polsce od ośmiu stuleci. Zrodził jednego z największych świętych - Maksymiliana Kolbego. Zakonnicy propagują apostolat i duszpasterstwo mediów. W swoim charyzmacie i działalności są wierni głównej gałęzi franciszkanów.

Zakon Braci Mniejszych Kapucynów

Wyodrębnił się z rodziny franciszkańskiej w 1525 r., w wyniku reformy o. Mateusza z Bascio, w celu ściślejszego przestrzegania Reguły św. Franciszka z Asyżu. Stolica Apostolska zaaprobowała nową gałąź franciszkańską w 1528 r. W Polsce kapucyni są obecni od 1681 r.