Większość ludzi na świecie uważa noc za dobrą porę na sen. Niektórzy jednak lubią nocne rozmowy. Do tej drugiej grupy należał zwolennik faryzeizmu, Nikodem, który pod osłoną ciemności wybrał się do Jezusa z kilkoma pytaniami. Dla Jana Ewangelisty noc nabiera znaczenia symbolicznego - oznacza poszukiwanie i grzech. Poszukujący i pewnie grzeszny Nikodem spotyka się z Nauczycielem z Nazaretu. Już po kilku chwilach Jezus zapewnia rozmówcę o ogromie Bożej miłości: „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne” (J 3,16). Świat Nikodema musiał się zawalić! Przecież znał doskonale Torę, czytał ją po hebrajsku, tłumaczył na aramejski, wyjaśniał w rabinackich szkołach jej znaczenie. Droga, by zaskarbić sobie miłość Bożą, jest tylko jedna: skrupulatne zachowywanie przykazań. Nikodem wiedział, że Prawo zawiera sześćset trzynaście przykazań i tylko absolutna wierność każdemu z nich może zapewnić drogę do zbawienia. Czyż nie tak uczył Mojżesz: „Ja dziś nakazuję ci miłować Pana, Boga twego, i chodzić Jego drogami, pełniąc Jego polecenia, prawa i nakazy, abyś żył i mnożył się, a Pan, twój Bóg, będzie ci błogosławił” (Pwt 30,16). Logika jest prosta: zachowanie nakazów i zakazów Prawa sprawia, że doświadczyć możemy Bożego błogosławieństwa i Jego miłości. Tymczasem Jezus w środku nocy wywraca Nikodemowy świat do góry nogami. „Nie musisz nic robić, by Bóg cię pokochał - zdaje się mówić. - Bóg z natury jest miłością i nie potrafi istnieć inaczej, jak kochając. Nie możesz nic zrobić, aby Bóg kochał cię bardziej, gdyż On już kocha cię najbardziej. Zachowanie przykazań wcale nie zwiększy miłości Boga do ciebie. Nie możesz nic uczynić, by Bóg kochał cię mniej. Grzechy i wykroczenia Prawa krzywdzą ciebie samego, Bóg jednak wciąż kocha cię niezmienną miłością”. Jaki jest więc warunek, by tę wszechogarniającą miłość odkryć? Zawarty jest w prostych słowach: „każdy, kto w Niego wierzy”. Wiara w Jezusa to klucz otwierający przestrzenie Bożej miłości.