Taniec i ptaki - dwie dziedziny wybrał Jakub Szyma jako przedmiot szczególnego zainteresowania i obszar fotograficznych penetracji. W pierwszej z nich tworzy pełne siły, ekspresji, zbudowane na kontraście światła i mroku kompozycje, o dużych walorach i charakterze nieomal malarskim, będące równocześnie zapisem konkretnych sytuacji spektaklu. Zaś fotografie ptaków urzekają wdziękiem, bogactwem i subtelnością barw, ulotnością chwili. Autor obserwuje swoje ptasie modele w ich naturalnym środowisku, w ruchu, w związanych z życiem interakcjach. Jest to z jednej strony prawie podejście ornitologa, badającego zachowanie przedstawicieli poszczególnych gatunków, klasyfikującego zdjęcia według łacińskich nazw, a z drugiej - artysty o wielkim wyczuciu, wrażliwości i umiejętności. Charakterystyczne dla tych prac jest skupienie, indywidualne, portretowe przedstawienie poszczególnych osobników, dla których elementy otoczenia w kadrze i sposób ich ukazania są istotnym wzmocnieniem, nigdy nie rozpraszają, nie są przypadkowe. Piękne są wystudiowane odbicia w wodzie, zaś skoncentrowanie na szczególe przynosi obrazy tak niezwykłe, jak skrząca słoneczną iskierką kropla wody spadająca z dzioba. Zdjęcia Szymy pozwalają na dokładne przyjrzenie się wszystkim niuansom i zadziwienie wyszukanym, niedostrzeganym na co dzień, a nieraz tak bliskim pięknem. Oglądając te fotografie, z sentymentem wspominam jedną z ulubionych książek mojego dzieciństwa, także poświęconą obserwacjom ptaków: „Wyspę kormoranów” Włodzimierza Puchalskiego. Jakub Szyma wpisuje się w sobie właściwy sposób w liczniejsze towarzystwo miłośników fotografii przyrodniczej, którzy na stronach internetowych i wystawach przedstawiają plony swych wypraw, cierpliwych obserwacji i doskonalenia warsztatowych umiejętności.
Artysta z Krakowa po raz drugi pokazuje swe prace w Częstochowie, z którą jest rodzinnie związany. W Cafe Belg otworzył wystawę w czasie VI Dni Kultury Chrześcijańskiej. Wybór tych fotogramów to pierwsza ptasia wystawa Jakuba Szymy, wyprzedzająca wystawę wiosenną, zapowiedzianą w podczęstochowskim Olsztynie.
Ewangelia uczy, że nikt nie jest gotów wybrać się w drogę za Jezusem, poddać się Jego wymaganiom czy też poświęcić się dla Niego, jeśli wpierw nie (roz)pozna w Nim swojego Zbawiciela.
Jan zobaczył podchodzącego ku niemu Jezusa i rzekł: «Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata. To jest Ten, o którym powiedziałem: „Po mnie przyjdzie Mąż, który mnie przewyższył godnością, gdyż był wcześniej ode mnie”. Ja Go przedtem nie znałem, ale przyszedłem chrzcić wodą w tym celu, aby On się objawił Izraelowi». Jan dał takie świadectwo: «Ujrzałem ducha, który zstępował z nieba jak gołębica i spoczął na Nim. Ja Go przedtem nie znałem, ale Ten, który mnie posłał, abym chrzcił wodą, powiedział do mnie: „Ten, nad którym ujrzysz ducha zstępującego i spoczywającego na Nim, jest Tym, który chrzci Duchem Świętym”. Ja to ujrzałem i daję świadectwo, że On jest Synem Bożym».
Feliks żył w III w., był synem legionisty rzymskiego Hermiasa, który osiedlił się w Noli, na południe od Neapolu.
Kiedy Feliks przyjął święcenia kapłańskie, wybuchło prześladowanie wyznawców Chrystusa za panowania Decjusza. Feliks był torturowany. Jego poranione ciało wleczono po ostrych muszlach i skorupach. Udało mu się jednak ujść z więzienia. Ukrywał się przez pewien czas w wyschniętej studni. Po śmierci Decjusza powrócił. Ponieważ jednak skonfiskowano mu majątek rodzinny, żył z pracy swoich rąk. Po śmierci schorowanego Maksyma został wybrany na biskupa Noli, ale odmówił przyjęcia godności, proponując na to stanowisko Kwintusa.
Modlitwa Dawida wyrasta bezpośrednio z wyroczni Natana i ma charakter zdumienia. Król „zasiada przed Panem”. Ten gest oznacza spoczynek serca w obecności Boga i rezygnację z własnej kontroli. W tle stoi Arka w namiocie na Syjonie, a więc znak Boga bliskiego, który mieszka pośród swego ludu w prostocie. Dawid wraca do swoich początków, do pastwiska i do drogi, którą Pan go poprowadził. W Biblii taka pamięć chroni przed pychą. Powraca też słowo „dom”. Po hebrajsku (bajt) oznacza i budowlę, i ród. Dawid słyszał, że Pan buduje mu dom, czyli trwałą dynastię. Obietnica sięga dalej niż dzień dzisiejszy i obejmuje przyszłe pokolenia. Wers 19 zawiera trudne wyrażenie (torat ha’adam). Bywa rozumiane jako „los człowieka” albo „pouczenie dla człowieka”. Dawid widzi, że obietnica dla jego rodu niesie światło także dla całego ludu. Modlitwa nie zatrzymuje się na emocji. Dawid wypowiada imię Boga z czcią i przyznaje, że Pan zna swego sługę do końca. W dalszych wersetach brzmi wdzięczność za Izraela, którego Pan „utwierdził” jako swój lud. Pojawia się tytuł „Pan Bóg Zastępów”, który podkreśla, że ostateczna władza należy do Boga, nie do tronu. Wypowiedź króla staje się wyznaniem wiary w jedyność Boga i w Jego wierność przymierzu. Dawid prosi, aby słowo Pana spełniło się „na wieki” (le‘olam). To prośba o trwałość łaski, a zarazem o serce, które nie wypacza daru. Na końcu pojawia się błogosławieństwo. Dawid nie domaga się sukcesu. Prosi o błogosławieństwo dla „domu sługi”, aby trwał przed Bogiem. W tej modlitwie słychać ton późniejszych psalmów królewskich, które uczą Kościół dziękczynienia i ufności.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
