Ps 27 [26], 7-14 - z Nieszporów na środę I tygodnia
Audiencja generalna, 28 kwietnia 2004 r.

1. Liturgia Nieszporów podzieliła Psalm 27 [26] na dwie części, zgodnie ze strukturą samego tekstu, która jest podobna do dyptyku. Przed chwilą proklamowaliśmy drugą część tej pieśni ufności, zanoszonej do Pana w ciemnych dniach ataku zła. Są to wiersze 7-14 Psalmu, które rozpoczynają się wołaniem skierowanym do Pana: „Zmiłuj się nade mną i wysłuchaj mnie!” (w. 7), później wyrażają intensywne poszukiwanie Pana, wraz z bolesnym lękiem przed opuszczeniem przez Niego (por. ww. 8-9), a wreszcie malują przed naszymi oczami dramatyczny horyzont, gdzie nawet same więzi rodzinne zostają rozluźnione (por. w. 10), a pojawiają się „wrogowie” (w. 11), „nieprzyjaciele” oraz „kłamliwi świadkowie” (w. 12).
Ale również tutaj, jak w pierwszej części Psalmu, elementem decydującym jest zaufanie modlącego się do Pana, który ratuje w próbach i podtrzymuje podczas burzy. Przepiękny jest końcowy apel, z jakim Psalmista zwraca się do siebie samego: „Ufaj Panu, bądź mężny, niech się twe serce umocni, ufaj Panu!” (w. 14; por. Ps 42 [41], 6. 12 oraz 43 [42], 5).
Również w innych Psalmach zawarta jest żywa pewność, że od Pana otrzymuje się moc i nadzieję: „Pan zachowuje wiernych, a odpłaca z nawiązką wyniośle postępującemu. Bądźcie mocni i mężnego serca, wszyscy, którzy pokładacie ufność w Panu!” (Ps 31 [30], 24-25). Już prorok Ozeasz tak napominał Izraela: „Przestrzegaj miłości i prawa, zawsze ufaj twojemu Bogu!” (Oz 12, 7).

2. Poprzestaniemy teraz na ukazaniu trzech symbolicznych elementów o wielkim ładunku duchowym. Pierwszy - to świadomość zagrożenia ze strony nieprzyjaciół (por. Ps 27 [26], 12). Są oni przedstawieni jako bestie, które czyhają na swą ofiarę, zaś bardziej bezpośrednio - jako „kłamliwi świadkowie”, którzy zdają się zionąć gwałtem ze swoich nozdrzy, jak czynią to bestie wobec swej ofiary.
Istnieje zatem w świecie agresywne zło, które w szatanie ma swojego przewodnika oraz inspiratora, jak przypomina św. Piotr: „Przeciwnik wasz, diabeł, jak lew ryczący krąży, szukając, kogo pożreć” (1 P 5, 8).

3. Drugi obraz przedstawia w sposób jasny spokojne zaufanie wierzącego, pomimo opuszczenia również ze strony rodziców: „Choćby mnie opuścili ojciec mój i matka, to jednak Pan mnie przygarnie” (Ps 27 [26], 10).
Również w chwilach samotności i utraty życzliwości najbliższych modlący się nigdy nie jest zupełnie sam, ponieważ pochyla się nad nim Bóg miłosierny. Myśl biegnie do znanego tekstu z Proroka Izajasza, który przypisuje Bogu uczucia zrozumienia i czułości więcej niż macierzyńskie: „Czyż może niewiasta zapomnieć o swym niemowlęciu, ta, która kocha syna swego łona? A nawet gdyby ona zapomniała, Ja nie zapomnę o tobie” (Iz 49, 15).
Osobom starszym, chorym, zapomnianym przez wszystkich, którym nigdy nikt nie okaże ciepła, przypominamy te słowa Psalmisty i Proroka, aby poczuły ojcowską i macierzyńską dłoń Pana, dotykającego w milczeniu, z wielką miłością ich cierpiącego oblicza i ocierającego łzy.

4. Dochodzimy w ten sposób do trzeciego i ostatniego symbolu, wiele razy powtarzanego w Psalmie: „«Szukaj Jego oblicza!» Szukam, o Panie, Twojego oblicza; swego oblicza nie zakrywaj przede mną” (Ps 27 [26], 8-9). Celem modlącego się jest zatem duchowe poszukiwanie oblicza Boga. Pod koniec jawi się pewność bezdyskusyjna, że będziemy mogli „oglądać dobroć Pańską” (w. 13).
W języku Psalmów „szukanie oblicza Pana” często jest synonimem wejścia do świątyni, aby celebrować i doświadczać komunii z Bogiem na Syjonie. Wyrażenie to jednak zawiera również mistyczną potrzebę bliskości Bożej przez modlitwę. W liturgii zatem i w modlitwie osobistej możemy dostąpić łaski odkrycia tego oblicza, którego nigdy nie będziemy mogli wprost zobaczyć podczas naszej ziemskiej egzystencji (por. Wj 33, 20). Jednakże Chrystus objawił nam, w formie przystępnej, Boże oblicze i obiecał, że w ostatecznym spotkaniu w wieczności - jak przypomina św. Jan - „Ujrzymy Go takim, jakim jest” (1 J 3, 2).
Św. Paweł dodaje: „Wtedy zaś ujrzymy twarzą w twarz” (1 Kor 13, 12).

5. Wielki pisarz chrześcijański III wieku, Orygenes, komentując ten Psalm, tak mówi: „Jeżeli człowiek szuka oblicza Pana, zobaczy chwałę Pana w sposób jasny i stając się podobnym do aniołów, będzie zawsze widział oblicze Ojca, który jest w niebie” (PG 12, 1281).
Św. Augustyn w swym komentarzu do Psalmów tak kontynuuje modlitwę Psalmisty: „Nie szukałem u Ciebie żadnej nagrody, która byłaby poza Tobą, ale Twojego oblicza. «Szukam, Panie, Twojego oblicza». Wytrwale będę kontynuował te poszukiwania; nie będę bowiem szukał czegoś o małej wartości, lecz Twojego, o Panie, oblicza, aby kochać Cię bezinteresownie, ponieważ nie mam nic cenniejszego... «Nie oddalaj się od Twego sługi», abym poszukując Ciebie, nie natknął się na cokolwiek innego. Jakaż większa kara może spotkać tego, kto kocha i szuka prawdy Twego oblicza?” (Esposizioni sui Salmi, 27 [26], 1. 8-9, Rzym 1967, ss. 355.357).

Z oryginału włoskiego tłumaczył o. Jan Pach OSPPE