Rodzice, dzieci i św. Paweł - to temat grudniowego numeru miesięcznika List. Po raz kolejny redakcja powraca do tematu rodziny i wychowania. Numer rozpoczyna rozważanie
o. Rafała Skibińskiego OP na ciągle aktualny temat aborcji. W tekście zatytułowanym Dziesięć powodów, żeby zabić o. Rafał podaje powszechnie używane argumenty na rzecz zabijania nienarodzonych
dzieci. Przedstawia je i daje czas na zastanowienie. Warto sprawdzić, jaka jest moja prawdziwa postawa. „Być może w rozmowach jestem solidarny i potrafię się sprzeciwić,
a w mentalności jestem konformistą i człowiekiem uniku” - czytamy w rozważaniu o. Skibińskiego.
Nie kupuj dziecku komórki - to zapis rozmowy z francuską psycholog Bernadette Lemoine.
O krakowskiej szkole dla rodziców opowiada Jolanta Basistowa. Szkoła ta realizuje metody zaproponowane przed laty przez A. Faber i E. Mazlisch, autorów książek: Jak mówić, żeby dzieci nas
słuchały i Wyzwoleni rodzice, wyzwolone dzieci. Po ich ukazaniu szybko znaleźli się chętni, którzy zaczęli dzielić się swymi odkryciami. Tak stopniowo rodziły się programy pierwszych polskich
szkół dla rodziców.
Za górami, za lasami, w Koszarawie - to fotoreportaż opowiadający o wyjątkowej szkole, która od kilku lat działa w Beskidzie Żywieckim, w Koszarawie.
O amerykańskiej rodzinie pisze znana publicystka, od wielu lat przebywająca w Waszyngtonie, Joanna Petry-Mroczkowska.
Warto sięgnąć także do tekstów komentujących, kontrowersyjne dla niektórych, słowa św. Pawła: „Żony, bądźcie poddane swoim mężom” (por. Ef 5, 22). Tomasz Talaczyński w tekście
Święty Paweł na ławie oskarżonych zastanawia się nad dzisiejszą rolą kobiet i mężczyzn. Zaś Krystyna Dylik pisze, że w jej domu głową rodziny jest zarówno ona, jak i jej
mąż. Dyskusję kończy tekst znanego biblisty o. Augustyna Jankowskiego, benedyktyna z Tyńca.
To tylko niektóre tematy grudniowego Listu.
Pięć rzymskich parafii, nieposiadających własych świątyń, otrzyma takie obiekty. Diecezja Rzymu 20 stycznia rozpoczyna publiczny nabór projektów na budowę świątyń w peryferyjnych dzielnicach włoskiej stolicy. Przy projektach pracować muszą architekci, liturgiści i artyści, a preferowane są materiały ekologiczne, np. drewno.
Zrównoważoność, wszechstronność i charakterystyczność - tymi kryteriami będzie się kierować Diecezja Rzymu przy wyborze projektów nowych kościołów. Niezwykle ważnym kryterium jest oczywiście kwestia liturgiczna oraz artystyczna, związana z obiektami.
Europejskie Centrum na rzecz Prawa i Sprawiedliwości opublikowało raport poświęcony przestępstwom z nienawiści wymierzonym w chrześcijan w Europie. Dokument wskazuje na wzrost skali przemocy, przestępstw z nienawiści oraz marginalizacji chrześcijan, przy jednoczesnym zaniżaniu skali zjawiska w oficjalnych statystykach. W 2024 r. w 35 krajach Europy odnotowano 2211 aktów nienawiści wobec chrześcijan, w tym 274 napaści fizyczne, których liczba wzrosła mimo ogólnego spadku incydentów.
Najczęstsze formy agresji obejmują wandalizm, podpalenia, profanacje i ataki na duchownych, a najbardziej dotknięte tym procederem kraje to m.in. Francja, Niemcy, Wielka Brytania, Polska i Włochy. Autorzy wskazują na kulturowe i ideologiczne przyczyny nienawiści wobec chrześcijaństwa oraz na nierówne traktowanie wyznawców tej religii przez instytucje międzynarodowe, postulując wprowadzenie jasnej definicji antychrześcijańskiej nienawiści i wzmocnienie ochrony prawnej.
Opowiadanie stoi na progu nowej epoki. Dawid wraca do Siklag, a z pola bitwy przychodzi posłaniec z rozdartą szatą i ziemią na głowie. Tak Biblia opisuje człowieka dotkniętego śmiercią. Przynosi znaki władzy: koronę i naramiennik Saula. Znaki królewskie zmieniają właściciela, a Dawid nie traktuje ich jak łupu. Rozdziera szaty, płacze i pości aż do wieczora. Żałoba obejmuje Saula, Jonatana i poległych Izraela. Potem rozbrzmiewa pieśń żałobna (qînâ). Otwiera ją wołanie o „ozdobie Izraela” zabitej na wyżynach. Hebrańskie (haṣṣəḇî) niesie sens splendoru, czegoś drogiego i kruchego. Refren „Jakże polegli mocarze” oddaje hebrajskie (’êk nāpelû gibbōrîm) i spina pamięć całego narodu. Dawid nie pozwala, aby wieść stała się pieśnią triumfu w miastach Filistynów. W pochwałach dla Saula i Jonatana nie ma pochlebstwa. Jest uznanie prawdy: byli złączeni w życiu i w śmierci, szybsi niż orły i mocniejsi niż lwy. Słowo „mocarze” (gibbōrîm) obejmuje tu odwagę i odpowiedzialność za lud. Dawid pamięta także dobro, które Izrael otrzymał za Saula, szczególnie bezpieczeństwo i dostatek. W końcu głos staje się osobisty. Dawid opłakuje Jonatana jak brata i mówi o miłości „przedziwnej”. Ta przyjaźń wyrasta z przymierza i wierności. Tekst ukazuje królewskość Dawida zanim otrzyma tron. Objawia się w panowaniu nad odwetem i w czci dla pomazańca Pana, także podczas jego prześladowania. Dawid nie buduje swojej przyszłości na upokorzeniu poprzednika. Wypowiedziany żal oczyszcza przestrzeń władzy i uczy, że królowanie zaczyna się od słuchania Boga, a nie od gromadzenia łupów.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
