Powołanie

Przyszła na świat 9 lipca 1852 r. w Skoczunach, w majątku Sidoryszki na Wileńszczyźnie, w rodzinie przywiązanej do Kościoła katolickiego i patriotyzmu. Między innymi za udział w powstaniu styczniowym jej rodzina zapłaciła straszliwą cenę. Brat Dominik został rozstrzelany, drugi brat Józef zesłany na Syberię, a trzeci - Gasper musiał udać się na wygnanie. Ojcu skonfiskowano majątek.
Paulina była dobrze wykształcona i przygotowana do życia. Często jeździła do Wilna, aby załatwiać różne sprawy rodzinne. Podczas jednego z takich wyjazdów, 2 września 1871 r., 18-letnia Paulina odbyła swoją pierwszą spowiedź generalną. Poszukiwała sensu życia. Dwa lata później, po odbyciu kolejnej spowiedzi generalnej w Wilnie, postanowiła oddać się na służbę Bogu. Ale jak można było to zrealizować? Zakony były skasowane przez cara, dlatego dłuższy czas nosiła swój zamiar w sercu, aż wreszcie przez konfesjonał otrzymała adres sióstr zakonnych bezhabitowych z ukrytego Zgromadzenia Posłanniczek Serca Jezusowego, założonego przez o. Honorata Koźmińskiego. Została przyjęta do aspiracji, a następnie - 24 lutego 1884 r. - do próby i powróciła do domu rodzinnego.

Siostra zjednoczona

8 grudnia 1885 r. Paulina rozpoczęła nowicjat, przyjmując imię Maria Paula. Jako siostra zjednoczona nie była zobowiązana do życia wspólnego, powróciła więc do rodziny. Dopiero w maju 1886 r. powiedziała rodzicom, że zamierza wstąpić do zakonu. Ojciec stanowczo się temu sprzeciwił, nawet zatrzymał przeznaczony dla niej posag. Dopiero po kilku latach zmienił swoją decyzję.
Po uzyskaniu zgody rodziców - 12 października 1886 r. pojechała do Zakroczymia, aby spotkać się z o. Honoratem. Pod jego kierunkiem, a także pod opieką m. Elżbiety Stummer (felicjanki), odprawiła swoje pierwsze rekolekcje i odbyła spowiedź u o. Honorata. Przebywając w Zakroczymiu, uczyła się życia zakonnego. Pierwsze śluby zakonne złożyła 8 grudnia 1886 r. na ręce gwardiana klasztoru kapucyńskiego - o. Rafała Mazurkiewicza, wtajemniczonego w sposób życia ukrytego. Miała wtedy 34 lata. Przez dwa miesiące kontaktu z siostrą Paulą o. Honorat poznał jej gorliwość, a także siłę ducha zahartowanego w trudnościach życia. Zdecydował, że będzie ona przełożoną generalną Zgromadzenia Córek Serca Maryi. Datę jego powstania ustalił na 8 grudnia 1885 r.

Przełożona Córek Serca Maryi

M. Elżbieta Stummer, z polecenia Ojca Założyciela, w dniu pierwszych ślubów wręczyła s. Pauli Ustawy dla Córek Serca Maryi i poleciła wyjechać do Warszawy, aby zająć się tworzeniem Zgromadzenia. 1 listopada 1888 r. m. Paula rozpoczęła półroczny ścisły nowicjat przed ślubami wieczystymi, pod kierunkiem wyznaczonej przez o. Honorata s. Gabrieli Hermanowej. Śluby wieczyste złożyła w zakrystii kościoła Sióstr Wizytek w Warszawie 1 maja 1889 r. na ręce ks. prał. Euzebiusza Brzeziewicza, proboszcza parafii św. Aleksandra. Po złożeniu ślubów wieczystych m. Paula nawiązała osobiste kontakty ze wszystkimi siostrami. Udała się najpierw do Wilna, gdzie były Siostry Sercanki, wywodzące się z Posłanniczek. Założyła pierwsze domy życia wspólnego, a zarazem zakłady wychowawcze i rękodzielnicze z pracowniami dla dzieci, tworzyła sierocińce i szkoły, m.in.: w Wilnie, Witebsku, Kownie, Sławutach, Żytomierzu, Petersburgu, Mohylewie i Warszawie. 14 września 1894 r. odbyła pielgrzymkę do Ziemi Świętej na zaproszenie i w towarzystwie hr. Pelagii Potockiej.
Następnie założyła kolejne domy w Smoleńsku i Moskwie. Zaś w Petersburgu, gdzie siostry pracowały w domach dziecka założonych przez jej brata - ks. Antoniego Maleckiego, utworzyła Dom Główny Zgromadzenia.
2 lipca 1898 r. na I Kapitule Generalnej Zgromadzenia w Nowym Mieście nad Pilicą została wybrana na przełożoną generalną na następną kadencję. Będąc w Rzymie w 1900 r., rozpoczęła starania o zatwierdzenie Zgromadzenia. W kwietniu 1903 r. wynajęła dom w Nowym Mieście nad Pilicą, a w rok później - dzięki poparciu i pomocy hr. Pelagii Potockiej - kupiła dom przy placu klasztornym. 5 maja 1905 r. ustanowiła tu kanoniczny wspólny nowicjat i przeniosła swoją siedzibę z Petersburga. Odtąd Nowe Miasto nad Pilicą stało się domem generalnym Zgromadzenia. 21 lutego 1906 r. udała się znów do Rzymu w sprawie aprobaty Zgromadzenia oraz zatwierdzenia Konstytucji. 13 marca 1906 r. uzyskała w Rzymie dekret erygujący kaplicę z Sanctissimum "na zawsze" w Nowym Mieście nad Pilicą. 13 kwietnia 1907 r. papież Pius X wydał dla Zgromadzenia Dekret Pochwalny, a 19 marca 1908 r. zostały zatwierdzone Konstytucje Zgromadzenia. W tym samym roku m. Paula wyjechała z pięcioma siostrami na Syberię i założyła domy w Irkucku, Czelabińsku, Tomsku, Nowomikołajewsku, Inokientiewsku.
2 lipca 1910 r. na II Kapitule Generalnej w Warszawie m. Paula wybrana została przełożoną generalną na następną kadencję. 5 czerwca 1916 r. odbyła się III Kapituła Generalna (pośrednia) w Petersburgu, gdyż z powodu wojny trudno było kontaktować się z Nowym Miastem nad Pilicą. Niestety, po wybuchu rewolucji bolszewickiej rozpoczęły się prześladowania, rewizje i aresztowania sióstr. Bolszewicka władza odbierała siostrom domy, wypędzała razem z dziećmi, niszczyła wszystko, co polskie i katolickie. Wiele sióstr zesłano do obozów na Syberię. Zgromadzenie liczyło wówczas 327 sióstr.
Do 1923 r. wszystkie domy założone przez m. Paulę zostały zlikwidowane, a siostry razem z dziećmi musiały z wielkim wysiłkiem przedostawać się przez granicę do Polski. Matka Paula schorowana patrzyła bezradnie, jak niszczy się dorobek całego jej życia. Usuwała się w cień, dając możliwość działania wikarii - m. Wiktorii Rutkowskiej, która zorganizowała nowe domy na terenach Polski i umieściła w nich kilkaset dzieci, z ogromnym trudem przetransportowanych ze Wschodu.
W 1927 r. m. Paula wróciła do Nowego Miasta nad Pilicą, gdzie 28 września odeszła do Pana. Miała 75 lat. Została pochowana na cmentarzu parafialnym w Nowym Mieście nad Pilicą.