Legenda o św. Hubercie, szczególnie zaraz po uroczystości Wszystkich Świętych przypomina wszystkim, nie tylko myśliwym, że zawsze jest czas na nawrócenie. Może właśnie dlatego 3 listopada myśliwi czczą swojego patrona. Stary, młody, skoro tylko dnieje, wstaje z łóżka i pędzi na poranną zbiórkę, by dochować tradycji. Na całym świecie myśliwi czczą to święto uroczystymi łowami, poprzedzanymi Mszą św. hubertowską.
W sobotni poranek 8 listopada, tradycyjnie już do kościoła Miłosierdzia Bożego w Rokitnie Szlacheckim przybyli członkowie łazowskiego Koła Łowieckiego „Cietrzew” wraz z najbliższymi. Doroczne spotkanie rozpoczęło się uroczystą Eucharystią, której przewodniczył proboszcz parafii ks. kan. Piotr Kubat. Słowo Boże wygłosił ks. Janusz Świtalski z parafii polsko-katolickiej w Rokitnie Szlacheckim. Podczas Mszy św. modlono się o Boże błogosławieństwo dla żyjących członków koła oraz o życie wieczne dla zmarłych. Święto stało się okazją do wręczenia wyróżnień dla myśliwych z „Cietrzewia”. Brązowym Medalem Zasługi dla Łowiectwa został odznaczony Stefan Supernak, zaś złotą odznakę otrzymał honorowy członek koła Stanisław Mojsa. Po Eucharystii myśliwi z Koła „Cietrzew” wyruszyli do lasu na zbiorowe polowanie. Dalsza część uroczystości miała miejsce w sali OSP w Rokitnie Szlacheckim.

Objawienie Huberta

Św. Hubert urodził się w 655 r. w Gaskonii. Był potomkiem królewskiego rodu. Korzystał z uroków dworskiego życia, ucztując i polując. Pewnego razu w lesie ukazał mu się biały jeleń z krzyżem jaśniejącym pośrodku poroża i przemówił: „Dlaczego prześladujesz niewinne zwierzęta, lepiej pomyśl o zbawieniu duszy i oddaj się w służbę Bogu”. Po tym zdarzeniu Hubert nawrócił się i został katolickim kapłanem, a potem biskupem w Liege. Czynił wiele dobra, miał moc uzdrawiania, godził zwaśnione strony. Legenda o nim przetrwała do naszych czasów. Wizerunek św. Huberta stał się znakiem wielu organizacji łowieckich, w tym Polskiego Związku Łowieckiego. Znak wieńca z krzyżem jest też oficjalną odznaką Polskiego Związku Łowieckiego od 1946 r. Medal Św. Huberta ustanowiony w 1993 r. jest nadawany za szczególne zasługi dla kultury łowieckiej. Ikonografia przedstawia św. Huberta najczęściej w czasie polowania, gdy objawił mu się jeleń z krzyżem między tykami. W Polsce klasyką w tym zakresie są prace Jerzego Kossaka, który w 1937 r. na Światowej Wystawie Łowieckiej w Berlinie otrzymał złoty medal za obraz przedstawiający widzenie św. Huberta.

Darz Bór i inne zwyczaje

Obecnie łowiectwo nie jest jedynie formą rozrywki, ale ochrony i hodowli zwierzyny. Już w drugiej połowie XIX wieku narodził się etos myśliwego, wyznaczający stosunek człowieka do łowiectwa, zwierzyny i całej ojczystej przyrody. Sformułowane przez Wincentego Pola credo współczesnego łowiectwa brzmi: „Człowiek współczesny odcięty od żywego oddechu natury, polując, dopełnia ten brak ciągłego związku z naturą w chwili, gdy znajdzie się wśród wiejskiej ciszy, pod sklepieniem drzew cienistych lub pod namiotem cienistego drzewa”.
Dzisiejsze łowiectwo jest spadkobiercą zwyczajów tradycji, tworzonych i kultywowanych od początku ludzkości. Pozdrowieniem myśliwych jest „Darz Bór” - co znaczy - przyjemnych i obfitych łowów, obdarzenia łaskawością boru. Kolejnym ze zwyczajów jest ślubowanie myśliwskie - nowo wstępujący do grona myśliwych klęczy na lewym kolanie z bronią postawioną przy lewej nodze. „Mamy także myśliwski «chrzest» i «pasowanie» - czyli ceremonie uhonorowania początkującego myśliwego farbą pierwszej strzelonej drobnej lub grubej zwierzyny. Te, które wymieniłem to tylko kilka, ale jest ich dużo więcej. Na przykład «złom» jest to wyróżnienie myśliwego, który upolował grubego zwierza. Tradycja ta sięga czasów starożytnych, gdzie głowy zwycięzców wieńczono laurami. Przez wiele lat zwyczaj ten modyfikowano, lecz jego sens i idea pozostały niezmienione. «Pokot» jest to tradycyjne ułożenie zwierzyny po zakończeniu zbiorowego polowania” - wyjaśnia prezes Koła Łowieckiego „Cietrzew” w Łazach Marian Dudek.
Zwyczajów łowieckich jest co niemiara. Myśliwi kultywują stare tradycje, jedne odchodzą w zapomnienie, a inne ożywają na nowo.