Reklama

Kościół

Jednoczy nas dobre dzieło

Od Wielkiego Piątku głośno w mediach o siostrach dominikankach, które opiekują się chorymi w bocheńskim DPS- ie, gdzie zarówno część mieszkańców, jak również osoby z personelu zostały zakażone koronawirusem. Od Wielkiej Soboty z dominikankami posługuje ks. Piotr Dydo - Rożniecki. Pochodzący z Mielca kapłan od półtora roku przebywał na misjach w Kazachstanie, ale w związku z zamkniętymi granicami nie mógł wrócić do swych parafian. – „Człowiek planuje, Pan Bóg krzyżuje” - stwierdza w rozmowie z Niedzielą ks. Piotr i przekonuje, że w czasie trwającej pandemii nie tylko w Bochni dokonują się piękne dzieła.

[ TEMATY ]

pomoc

dom pomocy społecznej

koronawirus

Bochnia

fot. Sebastian Lewandowski

- Gestów dobrej woli jest teraz bardzo dużo - mówi ks Piotr Dydo-Rożniecki

Maria Fortuna- Sudor: - Co sprawiło, że zdecydował się Ksiądz przyjechać do bocheńskiego DPS-u?

Ks. Piotr Dydo-Rożniecki: - Przede wszystkim z potrzeby serca. Ale impulsem było dostrzeżenie naglącej potrzeby. Nad ranem w Wielką Sobotę zobaczyłem na którymś z portali internetowych udostępniony przez kilka osób artykuł, że są potrzebni ludzie do pomocy w DPS- ie, gdzie jest bardzo trudna sytuacja. Pomyślałem, że powinienem pomóc. Byłem wtedy w domu rodzinnym w Mielcu. Powiedziałem, że rozważam dołączenie do pomagających w Bochni sióstr i że czekam na rozmowę z biskupem Andrzejem Jeżem, który pobłogosławił to dzieło. Przyjechałem. I tak zaczęła się ta Boża przygoda, którą przeżywam we wspólnocie z siostrami dominikankami i naszymi mieszkańcami.

- Jak wygląda sytuacja w DPS-ie, w którym Ksiądz posługuje ?

- Wspólnie z ośmioma siostrami dominikankami jesteśmy personelem zastępczym, który usługuje 37 osobom mieszkającym w jednym domu. Są tu osoby z różnymi dysfunkcjami i chorobami psychicznymi. To jest jedna grupa. W drugim domu, obok naszego, mieszka ok. 80 osób starszych, tam posługują 2 siostry dominikanki. One nie mają z nami kontaktu, bo my pracujemy w miejscu, gdzie było kilkanaście przypadków zakażenia korona wirusem i potencjalnie jesteśmy odcięci od świata zewnętrznego.

- Jesteście jedynymi osobami, które się zajmują mieszkańcami tego domu?

- W systemie trójzmianowym mamy 3 grupy, które pracują po osiem godzin. W skład dwóch zespołów wchodzą po 3 siostry, a w trzecim z dwoma dominikankami jestem ja. Od tego poniedziałku już na stałe jest lekarz, ponadto ratownik lub ratowniczka medyczna, którzy zajmują się m.in. przygotowaniem leków do podania mieszkańcom. Nad kwestiami medycznymi czuwa pan doktor Mateusz, a wszystkimi działaniami na naszym terenie koordynuje pan Sebastian Lewandowski, który pracuje w pogotowiu ratunkowym w Bochni, a aktualnie jest oddelegowany do pracy u nas.

Chciałbym podkreślić, że zanim przyjechaliśmy do Bochni, mieszkańcami tego DPS- u opiekowały się osoby tu zatrudnione. Żadna z nich nie porzuciła miejsca swej pracy, z oddaniem służyli podopiecznym, ale ze względu na dodatnie wyniki testu musieli odejść na leczenie, a inni - z nimi się stykający - są na kwarantannie. Już niektórzy dzwonią i zapowiadają, że planują tu wrócić. Toteż my jesteśmy częścią sztafety osób pomagających potrzebującym w czasie pandemii.

- A na czym polega praca waszych trzyosobowych zespołów?

- Generalnie robimy wszystko; od pielęgnacji, przemywania, zmiany pampersów, przez rozwożenie jedzenia, dbanie o to, aby wszystko było w porządku. Wykonujemy zadania, prace wynikające z opieki nad pacjentami w ramach zmiany. To jest ciągła obecność i pielęgnacja podopiecznych. Istnieje też możliwość spowiedzi, jeśli któryś z mieszkańców wyrazi taką potrzebę.

- Potrzebują?

- Opowiem o przypadku. Stoję na korytarzu, podjeżdża osoba na wózku i mówi: „Ojcze Piotrze, dziękuję za spowiedź!”

- A jak mieszkańcy odebrali pojawienie się sióstr zakonnych i księdza w ich domu?

- Dostrzegam wiele oznak wdzięczności. Czasem podchodzi któryś z mieszkańców, przygląda się chwilę, w końcu pyta: „Ksiądz czy siostra?” Gdy się odzywam, słyszę: „Szczęść Boże, ojcze Piotrze, jak dobrze, że ksiądz z nami jest! Jak to dobre, że są tu z nami siostry!” Ostatnio podzieliłem się z siostrami, takim spostrzeżeniem, że w ciągu tych kilku dni usłyszałem więcej razy słowo „dziękuję” niż przed przyjazdem do Bochni. Może nawet sam tyle razy nie dziękowałem. Te małe uśmiechy od Pana Boga pomagają nam, zwłaszcza wtedy, gdy jest trudniej, gdy nagle opanuje nas na chwilę niemoc.

- Proszę powiedzieć, co w tych pierwszych chwilach, po przyjeździe do Bochni, było dla Księdza szczególnie trudne.

- I dla mnie, i dla sióstr dominikanek najtrudniejsze było to, że nie znaliśmy wcześniej tego miejsca. Nie byliśmy w nim, nie znaliśmy mieszkańców, zasad tu panujących, rytuałów dnia, jego rytmu. On został w trybie nagłym zaburzony. Trzeba było się z tym oswoić, zdobyć zaufanie podopiecznych poprzez spotkanie z nimi, rozmowę, czasem zwykły gest, czy tylko bycie razem. Już po kilku zmianach, po kilku dniówkach, gdy poznaliśmy dom, pewne możliwości, ustaliliśmy schematy, działania przy posiłkach, przy pielęgnacji, przy rozpoznaniu potrzeb, czy w jakiej kondycji jest człowiek. Pamiętam, że gdy przyjechałem tu w Wielką Sobotę, z dwoma siostrami z Krużlowej, mieliśmy dyżur nocny. Szliśmy i w sensie dosłownym, i przenośnym po omacku. Tylko na podstawie tego, co nam zostało przekazane. Próbowaliśmy te zadania wykonać, pokładając ufność w Bożej opatrzności.

- Trudna sytuacja w bocheńskim DPS- ie, przekazana w mediach, wyzwoliła w ludziach chęć pomagania…

- Przyjeżdżają i przywożą maseczki, rękawiczki, płyn do dezynfekcji i wiele innych niezbędnych rzeczy. Na przykład przyjechał ks. proboszcz z parafii św. Mikołaja w Bochni i przekazał potrzebne płyny. W Wielką Sobotę, w nocy przyjechali do nas ofiarodawcy z Łodzi, zostawili rzeczy i pojechali. Mogłem tylko z daleka podziękować i pomachać. Wiele osób przekazuje środki za pośrednictwem fundacji sióstr dominikanek. Jeszcze inni modlą się w naszej intencji, ofiarują cierpienie. Gestów dobrej woli jest teraz bardzo dużo. Te działania wspierające nas przynoszą wiele dobra, pobudzają serce do troski o drugiego człowieka.

Chciałbym też podkreślić, że różne formy wspierania są realizowane w całej Polsce. W wielu DPS- ach posługują osoby, które przyszły chorym z pomocą. Ta obecność drugiego jest bardzo ważna. Słyszałem wypowiedź człowieka, który wyzdrowiał z koronawirusa. On przyznał, że w czasie choroby najtrudniejsza dla niego była samotność. I my tutaj jesteśmy razem. Oni są z nami, my - z nimi. Nieprzerwanie. Jedna grupa schodzi ze zmiany, druga wchodzi. Pracujemy, niesiemy pomoc potrzebującym, łączymy się na Eucharystii, dzielimy się słowem…

-A jaką rolę w tej posłudze pełni codzienna Eucharystia?

- To jest umocnienie. Siostry, które tu przyjechały, myślały, że w tym czasie nie będą uczestniczyć w Mszy św. A tymczasem w Niedzielę Wielkanocną zaśpiewaliśmy: „Zwycięzca śmierci…” i radosne Alleluja! Eucharystia jest spotkaniem i dziękczynieniem. Każdego dnia modlę się w intencji tych wszystkich, którzy posługują chorym, ale też tych, którzy odchodzą do Pana.

- To prawda, że bardzo chciał Ksiądz wrócić do pracy w Kazachstanie?

- Za wszelką cenę chciałem tam wrócić. Tylko, że granice są zamknięte. Nawet się z Panem Bogiem kłóciłem, tłumaczyłem, że tam jestem bardziej potrzebny. No bo po co miałbym tu w Polsce być? W Wielką Sobotę otrzymałem odpowiedź. W szerszym kontekście można to skomentować przysłowiem; „Człowiek planuje, Pan Bóg krzyżuje”.

- Żyjemy w trudnym czasie pandemii. Nie wszyscy możemy być wolontariuszami, nieść pomoc na pierwszej linii frontu…

- Myślę, że to jest niemożliwe, ale każdy może najlepiej wykonać swoje zadania. Nie wszyscy są tak dzielni jak siostry dominikanki, które od razu zgłosiły chęć służenia najbardziej potrzebującym. Nie wszyscy są tak wspaniałomyślni, jak ich matka generalna, ale na wspólnym froncie łączy, jednoczy nas to dobre dzieło. W liście do Rzymian czytamy : „Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj”. Można powiedzieć, że wspólny wróg motywuje nas do pomagania na miarę własnych możliwości. Każdy może rozeznać, gdzie teraz powinien być, jaką postawę przyjąć, jak służyć, komu. Każda forma pomocy jest w tej chwili przykładem człowieczeństwa i wypełnieniem misji, jaką człowiek ma do spełnienia.

2020-04-16 10:57

Ocena: +5 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Włoska zakonnica i lekarka: wirus ukazał potrzebę Boga i międzyludzkich relacji

2020-07-07 14:48

[ TEMATY ]

Włochy

koronawirus

Adobe Stock

Włosi zaczynają zbierać świadectwa osób walczących z koronawirusem na pierwszej linii frontu. Są wśród nich również kapłani i siostry zakonne. „Najtrudniejsze były prośby o to, by móc pożegnać się z najbliższymi, a ja nie mogłam zrobić nic więcej jak podstawić umierającym do ucha słuchawkę telefonu” – mówi s. Mariachiara Ferrari. Franciszkanka jest lekarzem internistą i od początku epidemii pracowała w Piacenzy na oddziale ratunkowym przyjmującym chorych na koronawirusa.

36-letnia s. Mariachiara zgłosiła się do pomocy po tym, jak otrzymała pierwsze prośby od zdesperowanych kolegów-lekarzy mówiące, że wirus przekracza ich najśmielsze wyobrażenia i zaczyna brakować personelu medycznego. „Zastąpiłam lekarza, który zachorował ratując innych. Sytuacja była bardzo trudna. Uderzyło mnie ogromne oddanie i braterstwo. Nikt się nie oglądał na drugiego, tylko robiliśmy, co było potrzeba. Lekarze, pielęgniarki i salowe stali się wielką ekipą solidarności” – wspomina s. Mariachiara.

Wyznaje, że nigdy wcześniej w czasie swej pracy lekarza nie musiała ograniczać kontaktu między chorymi a ich rodziną. To było dla niej najtrudniejsze. „W uszach brzmi mi błaganie syna, który chciał móc pomodlić się przy umierającej matce i się z nią pożegnać, a ja nie mogłam go wpuścić na oddział” – wspomina. Dodaje, że nie rozstawała się z telefonem, by móc umożliwić rodzinom kontakt z chorymi, szczególnie leżącymi pod respiratorem.

Włoska franciszkanka i lekarka podkreśla, że choć pracowała bez habitu i wielu pacjentów nie wiedziało kim jest, to jej obecność stała się ważna. „Inni lekarze przychodzili do mnie prosząc, bym pomodliła się przy umierających. Często też sami zadawali mi pytania o sens tego, co się dzieje i sens naszego życia” – wspomina.

„Doświadczyliśmy mocno konieczności zmartwychwstania. Bez tego patrzenie na kolejne oddalające się konwoje wojskowe pełne trumien byłoby nie do przeżycia” – zauważa s. Mariachiara.

CZYTAJ DALEJ

Zmiany wikariuszy i proboszczów w 2020 r.

Niedziela warszawska 28/2004

Adobe.Stock

Czerwiec to miesiąc personalnych zmian wśród duchownych. Biskupi kierują poszczególnych księży na nowe parafie. Przedstawiamy bieżące zmiany księży proboszczów i wikariuszy w poszczególnych diecezjach.

•Zmiana księży w archidiecezji BIAŁOSTOCKIEJ
• Zmiana księży w diecezji BIELSKO-ŻYWIECKIEJ
• BYDGOSKA – diecezja
• CZĘSTOCHOWSKA – archidiecezja
• DROHICZYŃSKA diecezja
• ELBLĄSKA diecezja
• EŁCKA diecezja
• Zmiana księży w archidiecezji GDAŃSKIEJ
• Zmiana księży w diecezji GLIWICKIEJ
• Zmiana księży w archidiecezji GNIEŹNIEŃSKIEJ
• KALISKA diecezja
• KATOWICKA archidiecezja
• KIELECKA diecezja
• KOSZALIŃSKO – KOŁOBRZESKA diecezja
• Zmiany księży w archidiecezji KRAKOWSKIEJ
• Zmiana księży w diecezji LEGNICKIEJ
• Zmiana księży w archidiecezji LUBELSKIEJ
• ŁOMŻYŃSKA diecezja
• ŁOWICKA diecezja
• Zmiana księży w archidiecezji ŁÓDZKIEJ
• Zmiana księży w diecezji OPOLSKIEJ
• PELPLIŃSKA diecezja
• Zmiana księży w diecezji PŁOCKIEJ
• Zmiana księży w archidiecezji POZNAŃSKIEJ
• PRZEMYSKA archidiecezja
• RADOMSKA diecezja
• RZESZOWSKA diecezja
• SANDOMIERSKA diecezja
• SIEDLECKA diecezja
Zmiana księży w diecezji SOSNOWIECKIEJ
• SZCZECIŃSKO-KAMIEŃSKA archidiecezja
• ŚWIDNICKA diecezja
• Zmiana księży w diecezji TARNOWSKIEJ

• TORUŃSKA diecezja
Zmiana księży w archidiecezji WARMIŃSKIEJ
Zmiana księży w archidiecezji WARSZAWSKIEJ
Zmiana księży w diecezji WARSZAWSKO-PRASKIEJ
Zmiana księży w diecezji WŁOCŁAWSKIEJ
• WROCŁAWSKA archidiecezja
Zmiana księży w diecezji ZAMOJSKO-LUBACZOWSKIEJ
Zmiana księży w diecezji ZIELONOGÓRSKO-GORZOWSKIEJ

CZYTAJ DALEJ

Dwa kolejne zwycięstwa Igi Świątek w Montreux

2020-07-07 22:09

[ TEMATY ]

tenis

Bruno Girin / Foter.com / CC BY-SA

Iga Świątek odniosła w sobotę dwa zwycięstwa w turnieju pokazowym w Montreux. Najpierw gładko pokonała Leonie Kueng 6:1, 6:0, a następnie Jil Teichmann 6:3, 5:7, 10-3. Obie jej rywalki pochodzą ze Szwajcarii i zajmują niższe miejsca w światowym rankingu tenisistek.

Są to pierwsze mecze 19-letniej warszawianki po trwającej ponad cztery miesiące przerwie spowodowanej pandemią koronawirusa. W piątek turniej zainaugurowała zwycięstwem nad inną reprezentantką gospodarzy Conny Perrin 6:0, 6:0.

Świątek, która w czerwcu pisała maturę, obecnie zajmuje 49. miejsce w rankingu WTA. Z Kueng (155. w zestawieniu WTA) zna się bardzo dobrze, bo pokonała ją przed dwoma laty w juniorskim finale Wimbledonu.

Łącznie w szczęśliwym dla niej Montreux (wygrała tam turniej ITF w 2018 roku) rozegra pięć meczów. Dwa ostatnie zaplanowane są na niedzielę.

Do rywalizacji w cyklu WTA Świątek ma wrócić w turnieju przeniesionym z Cincinnati do Nowego Jorku (21-28 sierpnia). Dzień po jego zakończeniu na tych samych obiektach rozpocznie się wielkoszlemowy US Open. (PAP)

mar/ cegl/

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję