Walne spotkanie członków Polskiego Towarzystwa Teologicznego w Krakowie miało w tym roku szczególnie uroczysty charakter. 27 lutego wręczono ordynariuszowi diecezji bielsko-żywieckiej bp. Tadeuszowi Rakoczemu medal „Bene Merenti” Polskiego Towarzystwa Teologicznego.
Przybliżając sylwetkę wyróżnionego Biskupa, ks. prof. Tadeusz Borutka zwrócił uwagę na ważne inicjatywy, których twórcą i wielkim orędownikiem był bielski Ordynariusz. „Do takich należy przede wszystkim - przypominał ks. Borutka - pielgrzymka Jana Pawła II w maju 1995 r. Ojciec Święty przybył wówczas do Skoczowa, Bielska-Białej i Żywca, by dziękować Bogu za dar kanonizacji św. Jana Sarkandra”.
Omawiając zasługi Biskupa Ordynariusza, nie sposób pominąć tak ważnych wydarzeń, jak: kanonizacja bł. Edyty Stein w Rzymie, bł. Melchiora Grodzieckiego w Koszycach oraz beatyfikacja abp. Józefa Bilczewskiego we Lwowie a następnie jego kanonizacja w Rzymie w październiku ub. roku.
Do szczególnych dokonań bp. Tadeusza Rakoczego ks. prof. T. Borutka zaliczył również dbałość o formację księży, którzy zdobywają wykształcenie w krakowskim seminarium oraz kończą specjalistyczne studia w kraju i za granicą: „Dwudziestu czterech zdobyło doktorat, pięciu stopień doktora habilitowanego, a jeden tytuł profesora” - podkreślił ks. Tadeusz Borutka - Dla ludzi świeckich powstał Instytut Teologiczny. Z jego też inicjatywy we wrześniu minionego roku został założony Oddział Polskiego Towarzystwa Teologicznego w Bielsku-Białej, który prowadzi już swoją działalność”.
Do ważniejszych dokonań Biskupa Ordynariusza ks. Borutka zaliczył również jego zaangażowanie w rozwój nauki na Podbeskidziu i integrację środowisk m.in. zawodowych, ze szczególnym wyczuleniem na ekumeniczny dialog „prowadzony systematycznie, z wielkim sercem i wyczuciem, dialog z biskupem i wiernymi Kościoła ewangelicko-augsburskiego”.
„Przyszłość jest zawsze w ręku Boga, dlatego naszą prośbę o jeszcze kierujemy najpierw do Niego, by pozwolił ci nadal, oby jak najdłużej, ubogacać Kościół swoją biskupią posługą. Ale tę prośbę o jeszcze kierujemy dziś także do Ciebie. Prosimy gorąco, byś nadal swym bogatym doświadczeniem Kościoła powszechnego i bielsko-żywieckiego Kościoła partykularnego ubogacał nas wszystkich” - tymi słowami zakończył ks. prof. Tadeusz Borutka.
Historia Kościoła zna wiele bolesnych podziałów. Niektóre były nieuniknione, inne wynikały ze wzajemnej nieufności czy braku cierpliwości. Przede wszystkim jednak myślę z ludzkiej pychy. Dziś, po kolejnych nielegalnych konsekracjach biskupich dokonanych przez Bractwo św. Piusa X w Écône i ogłoszeniu przez Stolicę Apostolską schizmy, warto zadać pytanie: czy naprawdę wszystko musiało się tak skończyć?
Paradoks tej historii polega na tym, że największy wysiłek na rzecz pojednania podjął papież, którego wielu katolickich liberałów przez lata przedstawiało jako nieprzejednanego konserwatystę. Tymczasem to właśnie Benedykt XVI okazał się człowiekiem dialogu. Nie próbował nikogo upokorzyć ani złamać. Chciał budować mosty.
Końcowy fragment księgi Amosa przynosi obietnicę po długiej serii wyroków. Pan zapowiada podniesienie „szałasu Dawida”. Hebrajskie sukkāh oznacza lekkie schronienie, budowlę kruchą, łatwą do naruszenia. Obraz jest starannie dobrany. Dynastia Dawida nie jawi się tu jako pałac pełen splendoru. Ukazuje się jako dom osłabiony, wymagający podniesienia. Bóg sam podejmuje dzieło odbudowy. Naprawi wyłomy. Podniesie ruiny. Przywróci dawny porządek. Nadzieja rodzi się więc z działania Boga, nie z politycznej kalkulacji. Werset 12 otwiera trudne pole tekstualne. Hebrajskie spółgłoski ’dm można odczytać jako Edom. Grecki przekład starożytny czyta tu szerzej o ludziach oraz narodach szukających Pana. Tę właśnie linię podejmą Dzieje Apostolskie w rozdziale 15. Sens teologiczny pozostaje wspólny. Odbudowa domu Dawida służy także narodom. Obietnica nie zatrzymuje się na granicy jednego ludu. Kolejne obrazy urodzaju są obfite. Oracz spotyka żniwiarza. Zbieracz winogron niemal styka się z siewcą. To język prorockiej pełni. Ziemia odpowiada na błogosławieństwo Boga bez zwłoki. Miasta zostaną odbudowane. Winnice dadzą owoc. Lud zostanie zasadzony na własnej ziemi. Końcowe zdanie podkreśla trwałość daru. Pan sam zasadzi swój lud. Skoro On sadzi, nikt nie wyrwie. Dobra nowina ma tu rys bardzo ziemski. Bóg daje dom, pracę, plon, pokój oraz przyszłość. Łaska dosięga codzienności.
W oparciu o dekret i notę wyjaśniającą Dykasterii Nauki Wiary opublikowaną 2 lipca 2026 roku, dotyczące konsekracji biskupów dokonanej bez mandatu papieskiego w Bractwie Kapłańskim Świętego Piusa X, przekazujemy wiernym Archidiecezji Krakowskiej najważniejsze informacje duszpasterskie i kanoniczne.
Dokonanie konsekracji biskupów bez mandatu papieskiego i wbrew woli Ojca Świętego stanowi akt schizmatycki. Oznacza to zerwanie komunii z Biskupem Rzymu i z Kościołem katolickim. Ekskomunika ogłoszona przez Stolicę Apostolską nie jest aktem odrzucenia osób, lecz ujawnieniem konsekwencji czynu, który uderza w jedność Kościoła. Jej celem jest wezwanie osób związanych z Bractwem do nawrócenia i powrotu do pełnej komunii z Kościołem, a także ochrona wiernych przed duchowym niebezpieczeństwem.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
