„Jest to ta sama noc, która uwalnia wszystkich wierzących w Chrystusa na całej ziemi od mroków grzechów, (...) do łaski przywraca, gromadzi w społeczności Świętych”
(Orędzie Wielkanocne)

Święte Triduum Paschalne to najważniejsze dni w roku liturgicznym. Rozpoczynamy je Liturgią Wielkiego Czwartku. Jest to pamiątka Wieczerzy Pańskiej, dzień ten przypomina nam pokorną służbę Chrystusa, który umywał nogi swoim uczniom i pozostawił im przykazanie miłości. Jest to także dzień ustanowienie Eucharystii i Sakramentu Kapłaństwa. Dlatego liturgia wielkoczwartkowa skoncentrowana jest wokół ołtarza i na dwóch głównych motywach - pierwszym jest ustanowienie Eucharystii jako Ofiary Nowego Przymierza; drugim natomiast, który bardziej dominuje w tekstach liturgicznych i w śpiewach, jest motyw miłości. Tych dwóch motywów nie można od siebie oddzielić. Za każdym razem, gdy poświęcamy się dla drugich, okazujemy się prawdziwymi uczniami Tego, z którym jednoczymy się w Eucharystii. Wielki Piątek to dzień, który przypomina nam cierpienie, ukrzyżowanie i śmierć Zbawiciela. Uczestniczymy w cierpieniu Chrystusa przez post, który jest znakiem współumierania z Chrystusem. Jest także dniem smutku, „bo zabrakło nam Pana”. Udziałem w liturgii wielkopiątkowej dajemy znak naszej wiary. Stojąc pod krzyżem, możemy prosić o miłosierdzie i przebaczenie dla siebie i całego świata. Patrząc na krzyż z miłością i dziękczynieniem uświadamiamy sobie, że w jego otwartych ramionach jaśnieje miłość Boga. Życie chrześcijańskie naznaczone jest krzyżem Jezusa. Każdy z nas przez rożne etapy dojrzewania swej wiary musi zbliżyć się do tej prawdy. Im pełniej zaakceptujemy tajemnice krzyża, tym pełniejsze będzie nasze wyzwolenie od zła - zwyciężymy je.
Wigilia Paschalna jest najważniejszą i największą liturgią roku kościelnego. W tę Wielka Noc Kościół sprawuje święte sakramenty w całym bogactwie znaków oraz proklamuje najważniejsze wydarzenia z historii Zbawienia. Pascha jest najstarszym świętem chrześcijan i kieruje naszą myśl ku Chrystusowi, który Zmartwychwstał, zwyciężył śmierć, grzech i szatana. Chrystus przeszedł ze śmierci do życia i życiem obdarza swój lud. Ta tajemnica zbawcza w liturgii tej nocy jest dla nas teraźniejszością, a czuwanie na cześć Pana - radosną modlitwą. Rzeczywistość Paschy Chrystusa, Jego przejście przez śmierć do zmartwychwstania, staje się coraz bardziej naszym życiem, które nie miałoby sensu bez świadomości zmartwychwstania. Wiara w zmartwychwstanie może mobilizować nas do ciągłej pracy nad sobą, do walki z grzechem i szatanem. Tylko wierząc w zmartwychwstanie możemy wytrwać na drodze prawdy, sprawiedliwości, dobra i miłości. Tylko wierząc w zmartwychwstanie Chrystusa, możemy przyjąć krzyż cierpienia i własną śmierć.