„Powiedz ludziom, niech więcej nie płaczą. Dwa dni leżałem w grobie. I dziś zmartwychwstałem”.
(Jan Lechoń, Wielkanoc)

Wielkanoc to najważniejsze i najstarsze święto chrześcijaństwa, obchodzimy je w pierwszą niedzielę po pierwszej wiosennej pełni księżyca, pomiędzy 21 marca a 25 kwietnia. Misterium Męki Pańskiej stanowi apogeum chrześcijaństwa. Swoisty dramat miłości Boga do człowieka stanowi źródło inspiracji dla wielu artystów na przestrzeni wieków. Dowodem jest choćby dzieło XV-wiecznej liryki religijnej. Lament Świętokrzyski, w którym sportretowana jest Maryja jako Matka Bolejąca nad wiszącym na krzyżu Synem. Fałszywe oskarżenie i podłość ludu doprowadziły do tej tragicznej zbrodni.
Zło, które ma wszechobecne miejsce w naszej kulturze i otoczeniu, zło, które jest elementem składowym naszej rzeczywistości, zniewala człowieka od początków świata.
Zło oddziałuje na wyobraźnię silniej niż dobro, akt złej woli niejednokrotnie urasta do rangi sensacji i stanowi centrum zainteresowania dla żądnych wrażeń obserwatorów. Umiłowanie brzydoty miało stałe miejsce na przestrzeni wieków. Od zawsze odwoływano się do obecnej w człowieku natury gapia, który lubi patrzeć, gdy wieś się pali, kogoś biją i można zobaczyć krew na chodniku. Niektórzy artyści wierzą, że bez malowniczej zbrodni, elementów makabrycznych ich dzieła zostaną uznane za trywialny bohomaz. Można posunąć się do supozycji, że wskutek przerostu treści negatywnych, destrukcyjnie wpływających na poczucie estetyki, gust nasz i zmysł percepcji zostały zdeformowane. Zło jest podszeptem Szatana, zło to destrukcja, upadek, zadawanie bólu. Burzenie i palenie, jak możemy zaobserwować w scenach sensacyjnych filmów, może wyglądać efektownie, lecz jest to zjawisko niezwykle efemeryczne i zostają po nim przerażające zgliszcza.
Droga Krzyżowa Pana Jezusa zgromadziła tysiące gapiów. Wszyscy wiemy, jak zachował się żądny krwi tłum. Agresja wyzwala się w tłumach, o czym świadczyć może dekalog kibiców piłki nożnej.
Jezus umarł na krzyżu w piątek przed świętem Paschy, ukrzyżowany przez żołnierzy rzymskich, z wyroku Piłata, z oskarżenia Kajfasza i starostwa żydowskiego. Pan Jezus został dotkliwie pobity i znieważony. Zanim Piłat skazał Jezusa na śmierć, przedtem usiłował wymienić Go na mordercę, Barabasza. Był to moment niezwykle upokarzający: licytowanie Pana Jezusa ze zbrodniarzem. Na pytanie Piłata: „Cóż więc mam uczynić z Jezusem, którego nazywają Mesjaszem? - oni jeszcze głośnie krzyczeli: „Na krzyż z Nim”. Lud pluł na Niego, biczował Go, włożył Mu na skronie cierniową koronę i żądał wyroku śmierci w męczarniach. Jego śmierć i męka była tak hańbiąca i okrutna, że mogła nawet najwierniejszym odebrać wiarę w Chrystusa. Ten, który „leczył wszystkie choroby i słabości”, otwierał oczy niewidomym, otwierał usta niemowom i uzdrawiał chromych, został zdradzony w bestialski sposób przez tych, których najmocniej ukochał.
Chrystus udowadnia, że zło można pokonać miłością. Wcielenie i śmierć krzyżowa to przykład pokory dany przez Boga ludziom. Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa są bowiem tym miejscem w historii świata i człowieka, w którym to najpełniej objawił się człowiekowi Bóg: objawił, kim jest i objawił, czego chce dla człowieka.
Pragnie dla niego tylko miłości i życia wiecznego, na które mamy szansę dzięki zbawczej ofierze Chrystusa.