Pan Jezus wyraźnie stwierdza, że powołanie jest łaską: „nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem” (J 15, 16). Licznymi powołaniami do życia kapłańskiego i zakonnego szczyci się parafia pw. św. Piotra i Pawła w Zagórzycach (dekanat sędziszowski). W panoramie zgromadzeń zakonnych, do których trafiły parafianki, znajduje się również Zgromadzenie Sióstr Najświętszej Duszy Chrystusa Pana. Do służby Bożej w tej rodzinie zakonnej zostały wezwane, m.in.: s. Izabela Stefania Kania, s. Rozalia Maria Pazdan, s. Kinga Cecylia Róg, s. Wiesława Helena Chmiel oraz cztery rodzone siostry z rodziny Ochał: s. Czesława Maria, s. Felicyta Władysława, s. Alina Bernadeta i s. Leticja Anna. Najmłodszą z powołanych jest s. Julia Barbara Ślusarczyk.
Zgromadzenie Najświętszej Duszy Chrystusa Pana, choć mało znane w diecezji rzeszowskiej, ma silne więzy z tą ziemią. Mimo że w diecezji nie ma żadnego domu zgromadzenia, to jednak z tego terenu pochodzi aż 27 sióstr.
Wspólnota sługi Bożej Pauli Zofii Tajber została założona przez nią w Krakowie w 1923 r. Początkowo działała jako Stowarzyszenie Katolickie dla pogłębienia wewnętrznego życia religijnego ku czci Najświętszej Duszy Chrystusa Pana. W 1949 r. kard. Adam Stefan Sapieha przekształcił Stowarzyszenie w Zgromadzenie Sióstr Najświętszej Duszy Chrystusa Pana na prawie diecezjalnym. Status zgromadzenia na prawie papieskim otrzymało ono w 1981 r. Zadaniem Zgromadzenia jest: kult Najświętszej Duszy Chrystusowej oraz szerzenie Jej czci, a przez to ukazywanie wartości każdej duszy ludzkiej; świadome życie Jezusem w duszy, przekazywanie tej prawdy ludziom i zapalenie ich do potęgowania w sobie życia Bożego, aby stawali się coraz bardziej żywymi, dzielnymi i twórczymi członkami Mistycznego Ciała Chrystusowego; pielęgnowanie nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny jako Matki Ciała Mistycznego (Matki Kościoła).
Powyższe cele są realizowane poprzez: rozbudzanie w społeczeństwie ducha apostolskiego i misyjnego, wychowywanie dzieci i młodzieży w duchu chrześcijańskim (np. prowadzenie przedszkoli, organizowanie rekolekcji i dni skupienia), pielęgnowanie chorych, prowadzenie punktów usługowych i handlowych oraz służbę Kościołowi w bieżących jego potrzebach. Na terenie parafii siostry pracują m.in. jako: nauczycielki religii, kancelistki, zakrystianki, organistki, opiekunki chorych.
Aktualnie zgromadzenie liczy 115 sióstr, które pracują w 16 domach filialnych. Na terenie Polski znajduje się 13 domów położonych w 6 diecezjach. Duchowe dziedzictwo Matki Tajber realizowane jest również na misjach w Kamerunie i USA. W Kamerunie siostry mają 2 placówki: w Djouth i w Abong Mbang. Zajmują się tam przygotowywaniem miejscowej ludności do przyjęcia sakramentów św., organizują formację katechistów, prowadzą chóry parafialne i podejmują różne prace związane z duszpasterstwem przyparafialnym. Ponadto posługują w przychodniach zdrowia oraz zakładają sieć szkolnictwa początkowego i podstawowego. Uczą również miejscową ludność zasad prowadzenia gospodarstwa domowego i gospodarki rolnej, ukazując sposoby wykorzystania naturalnych zasobów żywności. Na terenie USA siostry podjęły pracę w szkole jako nauczycielki i katechetki, sprawują również duchową opiekę nad chorymi (jest to swego rodzaju kapelaństwo podejmowane w szpitalu i w domach), a także troszczą się o ubogich w sensie materialnym i religijnym.
Założycielka zwracała siostrom uwagę, że każda ich posługa musi mieć w Bogu początek i ku Niemu zmierzać. Zalecała, aby wszędzie wnosić ducha Bożego, wszystkich traktować jak samego Jezusa, a każdą pracę podnosić do godności nabożeństwa.

Cdn.