Gdzie możemy zobaczyć egipskie obeliski? Przymiotnik „egipski” wskazywałby jednoznacznie na ich lokalizację - Egipt. Czy jednak jest to prawda? Częściowo tak, ale losy obelisków są znacznie bardziej skomplikowane.
Obelisk to wysoki czworoboczny słup, który zwęża się ku górze i najczęściej zakończony jest tzw. piramidionem, mającym kształt ostrosłupa. W architekturze współczesnej obeliski mogą występować jako pomniki lub elementy dekoracyjne.
Te, które pojawiły się w sztuce egipskiej, były związane z kultem słońca - wyobrażały jego promienie, a także symbolizowały boskość faraona. Były to monolity (jednolite bloki kamienne), stojące najczęściej parami przed wejściem do świątyni, pałacu lub grobowca.
W kamieniołomach granitu niedaleko Asuanu można zobaczyć, w jaki sposób powstawały obeliski. Granity tu wydobywane mają kolor szary lub czerwonawy i noszą nazwę sjenit. Kamieniołomy ciągną się wzdłuż Nilu na długości ok. 6 km. Na ich terenie zachował się tzw. Niedokończony Obelisk - blok o długości prawie 42 m i wadze ok. 1170 ton. Wykuto go z trzech stron. Z powodu pęknięcia w jednym miejscu nie nadawał się do dalszej obróbki. Dzięki temu leży tam od ponad 3 tysięcy lat. Jest to największy ze wszystkich obelisków i przeznaczony był prawdopodobnie dla królowej Hatszepsut. Obeliski takie były transportowane przy pomocy specjalnych sań, a następnie ładowane na barki płynące po Nilu. Było to oczywiście niezwykle skomplikowane i trudne przedsięwzięcie.
Obecnie zachowało się stosunkowo niewiele obelisków. W Egipcie znajdują się one m.in. w Luksorze, Karnaku i Kairze. W Karnaku stoi obelisk Totmesa l (wys. 20 m, waga - 130 t) oraz obelisk Hatszepsut. Drugi z wymienionych ma wysokość 29,5 m, waży 322 tony, jest pokryty hieroglifami oraz reliefami przedstawiającymi królową i innych faraonów. Bliźniaczy monolit uległ zniszczeniu i można go oglądać w pozycji poziomej. Wyryty napis informuje, że prace nad nimi trwały 7 miesięcy, a piramidiony pokryto elektrum (minerał złożony z kryształów srebra i złota z domieszką miedzi i żelaza).
Świątynia w Luksorze również posiada swój 25-metrowy obelisk Ramzesa II. Dużo później obeliski stanęły w Kairze. Dopiero w XX w. stolica Egiptu pozazdrościła tych zabytków innym miastom. Z Tannisu zostały przewiezione tu dwa obeliski Ramzesa II. Jeden z nich postawiono na lotnisku, drugi - na jednej z wysp na Nilu.
Z informacji, które zostały udzielone naszej redakcji w związku z artykułem, który ukazał się w "Gazecie Wyborczej" odnośnie do ks. Teodora Sawielewicza, twórcy „Teobańkologii”, przypominamy, że Kuria Metropolitalna Wrocławska wydała oświadczenie, w którym poinformowano o powołaniu specjalnej komisji.
Jak przekazała Archidiecezja Wrocławska w komunikacie z 16 grudnia 2025 roku, decyzja o utworzeniu Komisji ds. zbadania funkcjonowania fundacji Teobańkologia została podjęta przez metropolitę wrocławskiego abp. Józefa Kupnego w związku z rozwojem działalności fundacji oraz szeroką skalą jej inicjatyw duszpasterskich i medialnych. Celem komisji jest zbadanie działalności fundacji, zapewnienie jej przejrzystości oraz pogłębienie współpracy pomiędzy fundacją a Kościołem.
Święty Jan Bosko zasłynął, jako genialny wychowawca, nauczyciel młodzieży, pisarz i publicysta, założyciel zgromadzeń zakonnych. Często zachęcał swoich uczniów mówiąc: „bądźcie zawsze radośni, bardzo radośni!”. Radość w jego wydaniu nie oznacza jednak ciągłego, bezmyślnego uśmiechu na twarzy. Radość to postawa ducha, nastawienie wobec życia.
Jan Bosko przyszedł na świat 16 sierpnia 1815 roku w ubogiej wiejskiej rodzinie w Becchi niedaleko Turynu, we włoskim Piemoncie. Rodzice, Franciszek Bosko i Małgorzata Occhiena, dali mu na chrzcie dwa imiona: Jan, Melchior. Kiedy chłopiec miał dwa lata, umarł mu ojciec. Wychowaniem Jana i dwóch jego braci zajęła się matka, która zaszczepiła w nich chęć do nauki i pobożność.
Sanktuarium Matki Bożej Różańcowej w Fatimie, na środkowym zachodzie Portugalii, stało się bazą dla kilkuset ratowników walczących ze skutkami orkanu Kristin, jaki nawiedził od środy do piątku Portugalię. Kataklizm doprowadził w sumie do ośmiu zgonów oraz zranienia ponad 400 osób, w większości mieszkańców diecezji Leiria-Fatima.
Władze sanktuarium przekazały, że od piątku na terenie tego miejsca kultu maryjnego stacjonuje ponad 100 strażaków z ekip usuwających skutki żywiołu, który doprowadził do największych zniszczeń w dystryktach Leira i Coimbra. Zamieszkali oni na terenie ośrodka przeznaczonego do przyjmowania pielgrzymów. Na terenie portugalskiego sanktuarium zorganizowano też zbiórki żywności, środków higieny oraz odzieży dla osób poszkodowanych przez orkan Kristin.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
