Teatr tańca "Kairos" powstał we wrześniu 1992 r. z inicjatywy
ks. Grzegorza Korczaka. Pracami 15-osobowej grupy i choreografią
kieruje Krystyna Kwestarz. Nazwa zespołu oznacza czas łaski, szczególny
moment zbawienia, ulotną chwilę życia i działania. Podkreśla ona
niezwykle dynamiczny i oryginalny charakter grupy. Na sali ćwiczeń
i na występach najważniejsze jest dla nich wyzwolenie z narzuconych
schematów poprzez twórczy taniec do współczesnej muzyki instrumentalnej.
Celem grupy jest rozbudzenie wrażliwości estetycznej i wrażliwości
na świat, żeby pokazać i dać odczuć innym to, na co oni w swoim codziennym
biegu życia nie zwracają uwagi.
Kariera "Kairosu" rozpoczęła się od spektaklu Oto człowiek,
którego premiera odbyła się 1993 r. w Teatrze Nowym w Łodzi. Był
on również wystawiany w Belgii, Luksemburgu i Niemczech.
Kolejny sukces zespołu baletowo-tanecznego to Dwa skrzydła
miłości - spektakl mówiący o młodym człowieku, który szuka swojego
miejsca w świecie. Był on wystawiany na scenie Teatru Wielkiego i
Teatru Studyjnego, a także w Niemczech, Luksemburgu i we Francji.
"Kairos" towarzyszył również grupie teatralnej "Saruel"
w tourneMe po Polsce z przedstawieniem Uciekinier - czyli zawsze
można wrócić w 1999 r. i w spektaklu Cena wolności w 2000 r.
Obecnie zespół przygotowuje spektakl Posłanie do muzyki
Vangelisa, opowiadający o tym, że każdy człowiek ma w swoim życiu
wyznaczoną drogę, po której nie kroczy sam. Na niej zdobywa siły,
aby mógł ubogacić siebie i innych. Jego fragment uczestnicy sesji
Forum Młodych mogli zobaczyć 27 października w Wyższym Seminarium
Duchownym w Łodzi.
Pracę "Kairosu" można też śledzić w każdy drugi wtorek
miesiąca podczas Apelu Młodych Trzeciego Tysiąclecia w kościele Matki
Bożej Zwycięskiej w Łodzi.
Marzeniem grupy jest reprezentowanie Polski, a w szczególności
archidiecezji łódzkiej, podczas XVII Światowych Dni Młodzieży w Toronto
w lipcu 2002 r.
Wszystkich tych, którzy chcieliby wesprzeć grupę "Kairos",
prosimy o kontakt z Forum Młodych Archidiecezji Łódzkiej, ul. Ks.
Skorupki 3, p. 62, tel. (0-42) 63758-44, w. 213.
Czy 25-latka pracująca na zakrystii budzi zdziwienie? Na pewno. Co się takiego wydarzyło, że młoda kobieta już od niemalże 7 lat jest zakrystianką i… nie zamierza tej posługi porzucić? Mało tego, pokazuje ją również w mediach społecznościowych? Poznajcie Kamilę Suchańską z Częstochowy. W parafii św. Melchiora Grodzieckiego można ją spotkać przede wszystkim na zakrystii – podczas przygotowywania Mszy św., zajmującą się ornatami czy po prostu przyjmującą intencje Mszy św. Jak sama mówi, słyszała wielokrotnie, że „zakrystia to nie jest miejsce dla kobiet”, jednak… pragnie przełamać ten stereotyp i zaprosić do świata kościoła „za kulisami”.
Agata Kowalska: Jak trafiłaś do pracy w zakrystii? Czy to był przypadek, czy świadoma decyzja?
Prorok Joel przemawia w chwili klęski, którą księga opisuje obrazem szarańczy i suszy. Taki kataklizm oznaczał głód i przerwę w ofiarach, bo brakowało zboża i wina. Wezwanie „Nawróćcie się do Mnie” wykorzystuje hebrajskie šûb, czyli powrót z drogi błędnej. Post, płacz i lament należą do języka żałoby. Rozdarcie szat było w Izraelu znakiem wstrząsu, znanym z opowiadań o Jakubie i o Hiobie. Joel żąda ruchu głębszego: «Rozdzierajcie wasze serca, a nie szaty». Chodzi o decyzję w miejscu, gdzie rodzą się wybory, a nie o sam gest. Prorok wzywa do zgromadzenia całego ludu, od starców po niemowlęta. Wzmianka o oblubieńcu i oblubienicy pokazuje, że nawet czas wesela ustępuje wobec wołania do Boga. Najbardziej przejmujący obraz dotyczy kapłanów płaczących „między przedsionkiem a ołtarzem”. To precyzyjna lokalizacja w świątyni. Kapłan staje pomiędzy miejscem ofiary a wejściem do przybytku i woła: „Oszczędź, Panie, lud Twój”. Stawką pozostaje Imię Boga wobec narodów. Tekst przywołuje formułę z Wj 34,6: Bóg jest „łaskawy i miłosierny, nieskory do gniewu”. To opis Jego stałości. Odpowiedź Boga nosi rys gorliwości o swój kraj i litości nad swoim ludem. Cała perykopa ma formę liturgicznego wezwania. Pada „zwołajcie”, „ogłoście post”, „zgromadźcie lud”. Hebrajskie czasowniki sugerują czyn wspólnotowy, nie prywatny rytuał. Zwrot „żałuje nieszczęścia” niḥam nie opisuje kapryśnego i gniewnego Boga, lecz Jego wolę ratowania. Hieronim w komentarzu do Joela wskazuje, że rozdarcie szat bez nawrócenia pozostaje pustym gestem.
W bazylice katedralnej w Sandomierzu wierni zgromadzili się na Mszy Świętej rozpoczynającej Wielki Post. Liturgii Środy Popielcowej z obrzędem posypania głów popiołem, przewodniczył biskup sandomierski Krzysztof Nitkiewicz, który wraz z kapłanami modlił się o duchowe odnowienie dla całej wspólnoty.
W Eucharystii uczestniczyli m.in. przedstawiciele Kurii Diecezjalnej, rektor seminarium, alumni, siostry zakonne oraz wierni świeccy. Wspólna modlitwa była wyrazem pragnienia głębszego przeżywania nadchodzącego czasu pokuty i refleksji. Szczególnym momentem liturgii był obrzęd posypania głów popiołem, którego dokonał biskup, przypominając o potrzebie nawrócenia i umacniania relacji z Bogiem.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
