Wierni wypełniający 27 września wnętrze bazyliki archikatedralnej byli uczestnikami podniosłego wydarzenia religijno-artystycznego. W ramach II sesji Stowarzyszenia „Mozart 2003”, które podjęło
się ambitnego zadania zaprezentowania wszystkich mszy skomponowanych przez Wolfganga Amadeusza Mozarta (po jednej w każdym roku), odbyło się wykonanie kolejnego dzieła salzburskiego mistrza podczas Liturgii
Eucharystycznej, co jest przyjętą przez Stowarzyszenie zasadą. Ta sesja pod nazwą Projekt Mozart 2004 została zapoczątkowana w Trzęsaczu i po szczecińskiej prezentacji obejmuje w dalszej trasie Zieloną
Górę, Wrocław, Częstochowę (Jasną Górę), Radom, Lublin i Warszawę.
Orkiestra, chór i soliści pod dyrekcją Szymona Warzykowskiego wykonali mszę c-moll KV 139/47a stworzoną przez 12-letniego Mozarta w 1768 r. na poświęcenie wiedeńskiego sierocińca (w języku niemieckim
waisenhaus, stąd nazwa dzieła „Waisenhausmesse”). Łacińskiemu tekstowi mozartowskiej mszy odpowiadał tenże język, w jakim sprawowana była Liturgia eucharystyczna, której przewodniczył i homilię
wygłosił bp Marian Błażej Kruszyłowicz. Oprócz stałych części mszalnych opracowanych przez kompozytora i jego motetu Ave verum Corpus brzmiały: śpiew gregoriański do tekstów części zmiennych oraz monodyczna
pieśń Adoro te devote, zaś na zakończenie odbyło się prawykonanie Hymnu wieczornego Marii Wąsowicz. Partie solowe śpiewali Agnieszka Zdanikowska - sopran, Antonina Witajewska - alt, Szymon
Szetela - tenor, Tomasz Piętak - bas.
Wykonanie muzyki starannie przygotowane nie miało wszakże charakteru popisowego (choć interpretacja dzieła wymagała nie lada kunsztu) - miało ono służyć wzbogaceniu Liturgii, nie było więc epatowania
słuchaczy wirtuozerią - dominowało religijne skupienie, stonowanie wyrazu emocjonalnego. Taki stosunek do prezentacji muzyki, a także poziom artystyczny wykonania wzbudziły uznanie słuchaczy, którzy
na zakończenie nagrodzili artystów długotrwałym aplauzem.
Współorganizatorami Projektu Mozart 2004 oprócz Stowarzyszenia „Mozart 2003” były: Ośrodek Muzyki Liturgicznej „Kazimierz”, Stowarzyszenie Młodzieży Twórczej „Wieżowiec”,
Wspólnota Miłości Ukrzyżowanej oraz samorząd gminy Rewal, zaś patronat nad „Projektem” przyjął metropolita szczecińsko-kamieński abp Zygmunt Kamiński.
Na stanowisku wykopaliskowym Al-Deir w prowincji Sohag egipscy archeolodzy odkryli pozostałości dużego kompleksu klasztornego z czasów bizantyjskich. Według oficjalnych informacji, jest to największe znalezisko tego typu w regionie. Klasztor, zbudowany w całości z cegły mułowej, składał się z kilku prostokątnych budynków o wymiarach od 2,4 na 2,1 metra do 4,5 na 4,8 metra.
Budynki miały tynkowane ściany z wbudowanymi niszami, wewnątrz znajdowały się prostokątne sale, z których niektóre na wschodnich krańcach miały struktury apsydalne. Można je było prawdopodobnie zidentyfikować jako miejsca modlitwy i nabożeństw, poinformowała strona internetowa „La Brújula Verde”, powołując się na informacje z niemieckiej agencji katolickiej KNA, która zamieściła zdjęcia znalezisk. Do tych wspólnych pomieszczeń przylegały sklepione komnaty, prawdopodobnie wykorzystywane jako pojedyncze cele dla mnichów.
Saul wyrusza z trzema tysiącami wybranych, aby schwytać Dawida. Liczba podkreśla przewagę króla i jego lęk. Dawid żyje wśród skał i jaskiń, na ziemi pogranicza. Tam serce uczy się zawierzenia. Saul wchodzi do jaskini. Dawid z ludźmi pozostaje w głębi. W ustach towarzyszy pojawia się odczytanie chwili jako znaku od Boga. Dawid podchodzi i odcina rąbek płaszcza. Ten gest wygląda drobno, a płaszcz w Biblii niesie znaczenie godności i władzy. Tekst mówi, że „zadrżało serce” Dawida. W hebrajskim pobrzmiewa (wayyak lēb), uderzenie sumienia. Wystarcza mu sam znak. Zatrzymuje swoich ludzi i wypowiada słowa o „pomazańcu Pana” (māšîaḥ JHWH). Namaszczenie wiąże króla z decyzją Boga także w czasie błędu króla. W tej księdze rąbek płaszcza już raz pojawił się przy Saulowej utracie królestwa. Rozdarcie płaszcza w 1 Sm 15 towarzyszyło wyrokowi Samuela. Tutaj odcięty rąbek zapowiada zmianę, a Dawid nie przyspiesza jej przemocą. Wychodzi za Saulem, woła go i pada na twarz. Nazywa Saula „panem moim, królem”. Pokora otwiera przestrzeń prawdy. Dawid pokazuje skrawek płaszcza jako dowód, że jego ręka nie szuka krwi. Wzywa Pana na sędziego i oddaje Mu spór. Brzmi przysłowie o złu, które rodzi zło. Dawid nie chce podtrzymywać tej fali. Słowo i gest poruszają Saula. Król płacze i uznaje sprawiedliwość Dawida. Prosi o przysięgę w sprawie potomstwa, bo królowanie w Izraelu dotyka pamięci rodu i imienia. Dawid przysięga. Opowiadanie rysuje obraz władzy poddanej Bogu i serca, które wybiera miłosierdzie w chwili największej przewagi. W tej scenie zwycięstwo ma kształt opanowania, a jaskinia staje się szkołą serca.
Jak wygląda życie codzienne Kościoła, widziane z perspektywy metropolii, w której ważne miejsce ma Jasna Góra? Co w życiu człowieka wiary jest najważniejsze? Czy potrafimy zaufać Bogu i powierzyć Mu swoje życie? Na te i inne pytania w cyklicznej audycji "Rozmowy z Ojcem" odpowiada abp Wacław Depo.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.