Są takie dwa dni w roku, kiedy nasze myśli biegną ku zmarłym. Tym bliskim, znajomym i tym całkiem obcym, których nagrobki nadszarpnięte zębem czasu przykuwają naszą uwagę. Są takie dwa szczególne dni, kiedy bez względu na pogodę udajemy się całymi rodzinami na małe wiejskie cmentarze i wielkie nekropolie miejskie. Polerujemy nagrobki, dekorujemy je chryzantemami, stawiamy mnóstwo kolorowych zniczy. Z niecierpliwością oczekujemy ranka pierwszego listopada, czy przypadkiem przymrozek nie zetnie świeżych kwiatów albo deszcz nie ugasi płonących świateł. Gromadzimy się przy grobach zmarłych, i często jest to jedyna możliwość spotkania się całej rodziny. Witają się, opowiadają o tym, co w ciągu minionego roku wydarzyło się w ich życiu. Niekiedy zdawałoby się, że za bardzo poświęcają czas sobie zamiast modlitwie za bliskich. Dla niektórych dzień ten kończy się tylko zapaleniem znicza, ale dla większości nie to jest najważniejszym momentem dnia. Najważniejsza jest Eucharystia, spowiedź w intencji zmarłych i procesja na cmentarz grzebalny. Jakże okazale prezentuje się procesyjny orszak, który pod przewodnictwem kapłana kroczy z modlitwą żałobną na ustach alejkami rozświetlonymi światłem zniczy.
Pierwszego listopada wspominamy Wszystkich Świętych, którzy już dostąpili niebieskiej chwały. Następnego dnia modlimy się za dusze zmarłych, które potrzebują naszej modlitwy w drodze do wiekuistego szczęścia.