– Twoje życie ma być znakiem obecności Boga w świecie. Sól nie istnieje dla samej siebie, ale służy innym. Musi się rozpuścić, by być użyteczną. Być solą zawsze oznacza gotowość do ofiary – powiedział bp Jan Wątroba podczas Mszy św. z udzieleniem sakramentu święceń diakonatu.
Pochodzący z parafii pw. św. Mikołaja w Rzeszowie Bartłomiej Marczak, mąż i ojciec, 14 kwietnia 2026 r., przyjął święcenia diakonatu. Podczas Eucharystii, sprawowanej w jego rodzinnej parafii, sakramentu święceń w stopniu diakonatu udzielił mu bp Jan Wątroba. Eucharystię koncelebrowali kapłani z diecezji rzeszowskiej, wśród nich: ks. Rafał Brej, proboszcz parafii pw. św. Mikołaja w Rzeszowie; ks. Tomasz Kołodziej, odpowiedzialny w diecezji rzeszowskiej za formację diakonów stałych oraz ks. Ryszard Skowronek, kapłan Archidiecezji Katowickiej, pełniący funkcję dyrektora Ośrodka Formacji Diakonów Stałych. Homilię wygłosił bp Jan Wątroba, który zwrócił uwagę na wyjątkowy i historyczny charakter wydarzenia, podkreślając, że po raz pierwszy w diecezji rzeszowskiej święcenia przyjmuje mąż i ojciec licznej rodziny. Jak mówił, choć jest to nowe doświadczenie dla lokalnego Kościoła, sama posługa diakonatu sięga czasów apostolskich i stanowi ważną część jego tradycji.
Reklama
Biskup przypomniał o odpowiedzialności związanej z posługą diakona: głoszeniem słowa Bożego, sprawowaniem liturgii i towarzyszeniem ludziom w najważniejszych momentach życia. Podkreślił, że fundamentem tej posługi musi być modlitwa i słuchanie Boga. – Zanim pójdziesz głosić ludziom Słowo Boże, zanim pójdziesz chrzcić, błogosławić związek małżeński, czy przewodniczyć liturgii pogrzebowej, pomódl się w ich intencji. Bo modlitwa to nie tyle obowiązek, co przywilej, a zarazem potężne źródło światła i duchowej siły – powiedział kaznodzieja. Biskup zawierzył nowego diakona, jego rodzinę i przyszłą posługę Bożemu miłosierdziu.
Zgodnie z prawem kanonicznym diakonem stałym w Kościele może zostać zarówno mężczyzna nieżonaty, jak i żonaty pod warunkiem spełnienia określonych wymagań, w tym odpowiedniego wieku oraz, w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim, zgody żony. Posługa diakonów obejmuje trzy podstawowe obszary: miłosierdzie, słowo i liturgię. W praktyce oznacza to zaangażowanie w działalność charytatywną i społeczną, głoszenie Ewangelii oraz prowadzenie katechezy i różnych form ewangelizacji. Diakoni uczestniczą także w celebracjach liturgicznych – asystują kapłanom podczas Mszy świętej, przewodniczą nabożeństwom czy Liturgii Godzin. Do ich uprawnień należy również udzielanie chrztu, udzielanie Komunii świętej, asystowanie przy zawieraniu małżeństw oraz przewodniczenie obrzędom pogrzebowym. W odróżnieniu od kapłanów nie sprawują jednak Eucharystii, nie udzielają sakramentu pokuty i pojednania oraz namaszczenia chorych.
Święcenia diakona stałego w diecezji rzeszowskiej to ważne wydarzenie dla Bartłomieja Marczaka, jego małżonki i dzieci, ale także dla lokalnej wspólnoty Kościoła, która zyskała pierwszego diakona stałego powołanego do służby Bogu i ludziom.
„Złoty Dyplom” i 96 punktów na 100 możliwych przyznało Jury zespołowi „Ale Cantare” z Płoskiego na XI. Międzynarodowym Festiwalu Kolęd i Pastorałek w Rzeszowie. W dniu 27.01.2024 r. żeński zespół wokalny z Gminy Zamość wziął udział w prestiżowym konkursie muzycznym, w którym rywalizowało łącznie 26 zespołów, w tym 22 chóry. Grupa chórzystek „Ale Cantare” prezentowała swój program w kategorii „chórów jednorodnych”, w której była najlepsza.
Centrum wydarzeń w ramach XI. Międzynarodowego Festiwalu Kolęd i Pastorałek w Rzeszowie zlokalizowano w Instytucie Muzyki Uniwersytetu Rzeszowskiego. Ten doroczny konkurs skierowany jest do amatorskich zespołów chóralnych oraz orkiestr. Celem festiwalu jest podnoszenie jakości pracy artystycznej formacji amatorskich, ocena dorobku artystycznego zespołów, integracja amatorskiego ruchu artystycznego oraz ocena pracy dyrygentów i ich doskonalenie zawodowe. Dyrygentką żeńskiego zespołu wokalnego „Ale Cantare” z Płoskiego w Gminie Zamość jest Barbara Rabiega, a grupa szlifuje poziom pod skrzydłami Gminnego Ośrodka Kultury Gminy Zamość, gminnego samorządu oraz OSP Płoskie. W tym roku obowiązkowym utworem konkursowym dla wszystkich zespołów wokalnych była kolęda „Lulajże Jezuniu” w dowolnej aranżacji. Czas całej prezentacji nie mógł przekroczyć 10 minut więc artyści mogli jeszcze dobrać do repertuaru inne kolędy lub pastorałki. „Ale Cantare” zaśpiewało łącznie aż 4 utwory: Pospieszajcie pastuszki, Lulajże Jezuniu, Nuż my dziś Krześcijani i Przybierzeli do Betlejem. Przesłuchania konkursowe rozpoczęły się już o godz. 10:00, a wszystkie 26 zespołów w różnych kategoriach wykonało łącznie 80 utworów. Jury w składzie Prof. dr hab. Dariusz Dyczewski- przewodniczący, Prof. dr hab. Monika Mielko-Remiszewska, Dr hab. prof. UR Anna Marek- Kamińska przyznało formacji wokalnej z Gminy Zamość aż 96 punktów i „Złoty Dyplom”. Tylko dwa inne zespoły miały nieco więcej punktów. Wieczorem, już po przesłuchaniach konkursowych, o godz. 18:00 w rzeszowskiej Bazylice Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny odprawiono uroczystą Mszę świętą z udziałem wszystkich zespołów festiwalu. Mszę celebrował JE ks. Biskup Jan Wątroba - Ordynariusz Rzeszowski. Tuż po Mszy odbyło się uroczyste podsumowanie konkursu, ogłoszenie wyników i rozdanie dyplomów, a także galowy koncert finalistów. Organizatorami tegorocznego festiwalu były następujące podmioty: Studium Muzyki Liturgicznej w Rzeszowie, Polski Związek Chórów i Orkiestr Oddział w Rzeszowie, a także Instytut Muzyki Uniwersytetu Rzeszowskiego.
O okolicznościach odejścia Klary z tego świata możemy się dowiedzieć z opowiadań jej sióstr z klasztoru San Damiano, zachowanych w Aktach Procesu Kanonizacyjnego.
Przy końcu swego życia zawołała wszystkie swe siostry i z największą pilnością poleciła im Przywilej ubóstwa. Ogromnie pragnęła mieć zatwierdzenie bullą reguły zakonu, tak żeby mogła przycisnąć bullę do swych ust i potem dopiero umrzeć; i tak jak pragnęła, tak się stało, albowiem kiedy była już bliska śmierci, przybył jeden z braci z listem opatrzonym bullą. Ona wzięła ją z największą czcią i przycisnęła ją do ust, by ją pocałować. A potem, w dniu następnym, wspomniana pani Klara przeszła z tego życia do Pana, zaprawdę jasna, bez zmazy, bez cienia grzechu, do jasności wiecznego światła. Rzecz tę, sama świadek, wszystkie siostry i wszyscy inni, którzy poznali świętość jej, stwierdzają bez wahania1.
Z uzasadnienia postanowienia Prokuratury Okręgowej w Warszawie z 24 września 2026 r. o umorzeniu śledztwa przeciwko Lechowi Wałęsie o składanie fałszywych zeznań w sprawie teczek Kiszczaka najmocniej przebił się wątek „wtórnego analfabetyzmu”. Trudno się dziwić. Stawia to w złym świetle nie tylko wiarygodność prokuratury i niestety dobre imię wielu porządnych śledczych, ale samego Wałęsę i wizerunek Polski — czy lubimy byłego prezydenta, czy nie.
Do tego dochodzą setki aktów z jego kadencji: 374 podpisane ustawy, kilkadziesiąt wet, wnioski do Trybunału Konstytucyjnego, ratyfikacje, ułaskawienia i nominacje sędziowskie. Osobno wiszą honorowe profesury i książki z jego nazwiskiem na okładce.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
