Wprowadzanie zmian w polskiej ortografii nie jest może bardzo częste, ale co jakiś czas – raz na kilkadziesiąt lat – następuje. Myślę tu o zmianach, które można określić mianem reformy, a więc o czymś naprawdę dużego kalibru. Na pewno znaczący był tu rok 1936, kiedy to ustalono większość zasad obowiązujących do dziś. Po wojnie je tylko uściślano. Z biegiem czasu dochodziły uchwały dotyczące pojedynczych zagadnień, wprowadzane od lat 90. przez Radę Języka Polskiego. Było i tak, że o wielu zmianach się nie dowiadywaliśmy, bo były ustalane w gronie naukowców i od razu wprowadzane do słowników.

Ujednolicenie pisowni inicjałów (2004) chyba wielkim echem się nie odbiło, ale lubię tę regulację właśnie za jednoznaczność. Nieco wcześniej, kiedy kończyłam szkołę podstawową, poluzowano zasadę dotyczącą zapisu cząstki nie z imiesłowami przymiotnikowymi (1997). I tu pamiętam, jak wiele emocji społecznych wywołała ta zmiana. Teraz, kiedy zmian jest tak dużo naraz, trudno się dziwić poruszeniu w wielu środowiskach.