W kościele św. Jadwigi Królowej w Choszcznie odbyła się uroczysta Msza św. w intencji zmarłych policjantów oraz pracowników Komendy Powiatowej Policji w Choszcznie. W modlitwie uczestniczyli funkcjonariusze, rodziny i przyjaciele tych, którzy odeszli, pozostawiając po sobie służbę pełną odpowiedzialności, oddania i troski o bezpieczeństwo mieszkańców powiatu.
Pamięć
W Eucharystii udział wzięli I Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w Choszcznie nadkom. Paweł Kasiński, policjantki i policjanci KPP Choszczno, a także rodziny oraz bliscy zmarłych funkcjonariuszy i pracowników.
Podczas nabożeństwa odczytane zostały nazwiska zmarłych. Policjanci w trakcie uroczystości złożyli także znicze, oddając w ten symboliczny sposób hołd zmarłym funkcjonariuszom i pracownikom Policji. To chwila zadumy i refleksji nad ich poświęceniem oraz trwałym śladem, jaki pozostawili w lokalnej społeczności.
Patron
Podczas Mszy św. odsłonięto również witraż przedstawiający św. Michała Archanioła, aby w świątyni pojawił się symbol opieki i ochrony. Święty Michał jest bowiem patronem m.in. policjantów. Odsłonięcie i poświęcenie witraża przez bp. Henryka Wejmana, było uroczystym momentem, wyrażającym szacunek i wdzięczność dla tych, którzy pełnili służbę z honorem.
Należy podkreślić, iż Msze św. w intencji zmarłych policjantów oraz pracowników Komendy Powiatowej Policji w Choszcznie odbywają się corocznie.
Parafia św. Jadwigi w Choszcznie, dekanat Choszczno, została erygowana dekretem bp. Kazimierza Majdańskiego 8 września 1985 r. Budowa kościoła parafialnego rozpoczęła się w 1988 r., a zakończona została uroczystym poświęceniem 22 sierpnia 2010 r. (świątynia jeszcze nie była konsekrowana). W tym czasie parafia korzystała z kaplicy Matki Bożej Zwycięskiej. Obecnie dobiega końca wyposażenie świątyni parafialnej. Proboszczem parafii od sierpnia 2017 r. jest ks. kan. Karol Wójciak.
Drodzy bracia i siostry,
„Dieu est le Dieu du coeur humain » [Bóg jest Bogiem serca ludzkiego] (Traktat o miłości Bożej, 1, XV): w tych pozornie prostych słowach znajdujemy pieczęć duchowości wielkiego nauczyciela, o którym chciałbym wam dzisiaj opowiedzieć - św. Franciszka Salezego, biskupa i doktora Kościoła. Urodzony w 1567 r. w nadgranicznym regionie francuskim był synem Pana z Boisy - starożytnego i szlacheckiego rodu z Sabaudii. Żyjąc na przełomie dwóch wieków - szesnastego i siedemnastego - zgromadził w sobie to, co najlepsze z nauczania i zdobyczy kulturalnych stulecia, które się skończyło, godząc spuściznę humanizmu z właściwym nurtom mistycznym bodźcem ku absolutowi. Otrzymał bardzo dobrą formację; w Paryżu odbył studia wyższe, zgłębiając także teologię, a na Uniwersytecie w Padwie studiował nauki prawne, na życzenie ojca, zakończone świetnym dyplomem „in utroque iure” - z prawa kanonicznego i prawa cywilnego. W swej pogodnej młodości, skupiając się na myśli św. Augustyna i św. Tomasza z Akwinu, doświadczył głębokiego kryzysu, który doprowadził go do postawienia pytań o własne zbawienie wieczne i o przeznaczenie Boże względem siebie, przeżywając jako prawdziwy dramat duchowy podstawowe problemy teologiczne swoich czasów. Modlił się gorąco, ale wątpliwości wstrząsały nim tak mocno, że przez kilka tygodni prawie zupełnie nie mógł jeść ani spać. W szczytowym okresie tych doświadczeń udał się do kościoła dominikanów w Paryżu, otworzył swe serce i tak się modlił: „Cokolwiek się wydarzy, Panie, to Ty trzymasz wszystko w swych rękach, a Twoimi drogami są sprawiedliwość i prawda; cokolwiek postanowiłeś wobec mnie...; Ty, który zawsze jesteś sprawiedliwym sędzią i Ojcem miłosiernym, będę Cię kochał, Panie [...], będę Cię tutaj kochał, mój Boże i będę zawsze pokładał nadzieję w Twoim miłosierdziu i zawsze będę powtarzał Twoją chwałę... Panie Jezu, będziesz zawsze moją nadzieją i moim zbawieniem na ziemi żyjących” (I Proc. Canon., t. I, art. 4). Dwudziestoletni Franciszek znalazł spokój w radykalnej i wyzwalającej rzeczywistości miłości Bożej: kochać Go, nie chcąc nic w zamian i ufać w miłość Bożą; nie chcieć nic ponad to, co uczni Bóg ze mną: kocham Go po prostu, niezależnie od tego, ile mi to da czy nie da. Tak oto znalazł spokój a zagadnienie przeznaczenia [predestynacji] - wokół którego dyskutowano w owym czasie - zostało rozwiązane, gdyż nie szukał już tego, co mógł mieć od Boga; kochał Go po prostu, zdawał się na Jego dobroć. Będzie to tajemnicą jego życia, która pojawi się w jego głównym dziele: Traktacie o Bożej miłości.
Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji poinformowało w sobotę, że decyzja o zamknięciu schroniska dla zwierząt w Sobolewie (woj. mazowieckie) jest wynikiem niezastosowania się właściciela obiektu do wcześniejszych decyzji wzywających do usunięcia uchybień w prowadzeniu schroniska.
Resort przekazał na portalu X, że w sobotę Powiatowy Lekarz Weterynarii w Garwolinie doręczył właścicielowi schroniska w Sobolewie decyzję o natychmiastowym zamknięciu obiektu oraz zakazie prowadzenia schronisk dla zwierząt.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
