Fragment drugiego czytania zaczerpnięty z Pierwszego Listu do Koryntian jest częścią szerszej dyskusji dotyczącej moralnych problemów obecnych w korynckiej wspólnocie chrześcijan. Święty Paweł zwraca się do wspólnoty, która zmaga się z poważnymi naruszeniami natury moralnej i przez to oddala się od prawdy Ewangelii głoszonej przez Apostoła. Kościół w Koryncie zostaje wezwany do wyzbycia się grzechu i powrotu na drogę świadectwa prawdziwie chrześcijańskiego życia.
Aby wyrazić swoje napomnienie, św. Paweł posługuje się biblijną metaforą grzechu: „Odrobina kwasu całe ciasto zakwasza”. Kwas w symbolice starotestamentowej jest symbolem zepsucia, przede wszystkim o charakterze duchowym. Podobnie jak niewielka ilość kwasu doprowadza do fermentacji całego ciasta, tak nawet niepozorny grzech lub drobny występek osłabiają jedność wspólnoty i jej duchową żywotność. Choć grzech ma charakter indywidualny, nie pozostaje bez wpływu na innych, ma bowiem tendencję do rozprzestrzeniania się. Metafora użyta przez Apostoła jest niezwykle sugestywna: kwas zakwasza całe ciasto bez wyjątku, a nie tylko jego część. Grzechu nie można zatem rozpatrywać jedynie w kontekście pewnego indywidualnego, odizolowanego działania. Zawsze należy zdawać sobie sprawę z jego wspólnotowego kontekstu. Do takiej właśnie odpowiedzialności wzywa adresatów listu św. Paweł.
Oczyśćcie więc „stary kwas”. Działanie Koryntian, tzn. rzucenie wyzwania grzechowi, musi zostać podjęte z pełną determinacją. To oczyszczenie dotyczy duchowego i moralnego odnowienia. „Stary kwas” odnosi się do tych wszystkich postaw, które nie tylko naruszają jedność między człowiekiem i Bogiem, ale także szkodzą harmonii wspólnoty.
Bardzo istotne są też motywacje do podjęcia takiego duchowego wysiłku. Święty Paweł podkreśla, że Koryntianie stali się nowym stworzeniem w Chrystusie. Przeszłość nie może już definiować ich tożsamości. Dzięki ofierze Chrystusa, który stał się naszą Paschą, dokonało się w wierzących radykalne oczyszczenie, otworzył się zupełnie nowy rozdział w historii. Sens tego przesłania można zrozumieć lepiej w kontekście rytuału żydowskiej Paschy. Żydzi usuwają wszystkie produkty fermentowane z domów, co z jednej strony przypomina wydarzenie wyzwolenia z niewoli egipskiej i pośpiech ludu wybranego podczas ucieczki z kraju faraonów, z drugiej zaś – symbolizuje oczyszczenie i odnowienie. Chrystus w tajemnicy paschalnej stał się naszym Zbawicielem, darując wszystkim pełnię odrodzenia, udział w życiu silniejszym od śmierci. Ten przeogromny dar wymaga konkretnej odpowiedzi, wyrażającej się w trosce o dobra duchowe.
Całe życie chrześcijańskie jest odtąd podporządkowane logice paschalnego zwycięstwa Chrystusa. Nie ma w nim miejsca na stary kwas, a jest miejsce na celebrację nowego życia w wolności od grzechu. Usunięcie starego kwasu jest niezbędne do podążania za zwycięskim Mistrzem, który prowadzi swoich uczniów do chwały.
Zesłanie Ducha Świętego jest jednym z najważniejszych momentów wydarzenia paschalnego. Opisuje je św. Łukasz w Dziejach Apostolskich. Relacja ta jest dosyć szczegółowa i składa się z dwóch odsłon: samego faktu udzielenia Ducha Świętego oraz reakcji Apostołów i mieszkańców Jerozolimy na to wydarzenie.
Wszystko dzieje się w dniu Pięćdziesiątnicy, i nie jest to przypadkowy czas. W tym dniu bowiem Żydzi obchodzą pamiątkę otrzymania Prawa pod Synajem i narodzin Izraela jako narodu wybranego. To żydowskie Święto Tygodni (Szawuot) obchodzi się 50 dni po święcie Paschy, a przyjeżdżali na nie do Jerozolimy wyznawcy judaizmu ze wszystkich stron ówczesnego świata, by przypominać sobie, że dzięki Przymierzu i Prawu Izrael stał się umiłowanym, bo wybranym narodem (szczególną Bożą własnością). Istotny jest też kontekst Zesłania Ducha Świętego. Najpierw, podczas wniebowstąpienia, Jezus obiecuje swoim uczniom Ducha Świętego, który będzie im towarzyszył w misji ewangelizacyjnej. Następnie zostaje uzupełnione grono Dwunastu – na miejsce Judasza wybrano Macieja. Było to istotne dla symboliki ludu Bożego (Izrael to dwanaście jego pokoleń, a powstający Kościół to dwunastu Apostołów). Dopiero wtedy Jezus realizuje swoją obietnicę i posyła Ducha Świętego. Wyjątkowa i symboliczna jest także sceneria tego wydarzenia. Znaki, które mu towarzyszą, są niemal identyczne jak podczas teofanii pod Synajem w czasie zawierania przymierza lub jak podczas spotkania proroka Eliasza z Bogiem na górze Horeb (tradycja biblijna utożsamia te dwie góry). Chodzi bowiem o gwałtowny wicher, szum, mówienie językami, znak ognia, a dokładnie – języki ognia, które się rozdzieliły. Nie ulega wątpliwości, że te znaki, a szczególnie ogień, w znaczeniu biblijnym mają wskazywać na Bożą obecność – Bóg jest ze swoim ludem. Te widzialne znaki oraz święto Pięćdziesiątnicy przypominają Żydom o narodzinach Izraela, a teraz rodzi się nowy lud Boży – Kościół, wspólnota wierzących w Chrystusa (symbolizowana tu przez dwunastu Apostołów). Autor biblijny zaznacza, że nad każdym uczniem pojawiły się języki ognia (po jednym nad każdym). A zatem dar Ducha jest nie tylko dla wspólnoty, ale też dla każdego wierzącego. Otrzymujemy przecież Ducha Świętego w sakramencie chrztu, osobiście („zostaniecie ochrzczeni Duchem Świętym” – Dz 1, 5). Ciekawa jest reakcja tłumu, czyli Żydów, na to, co się wydarzyło. Choć są oni świadkami wyjątkowego wydarzenia, to jednak niektórzy z nich zarzucają Apostołom, że upili się młodym winem – a przecież mówią oni różnymi językami. Do tego tłumu wyszedł Piotr, by z odwagą wygłosić swoje pierwsze kazanie. W ten sposób rozpoczyna się misja Kościoła. Języki ognia poza tym, że są znakiem obecności Boga, mogą także nawiązywać do różnych języków, w których głoszone były wszelkie dzieła Boże. To wskazuje na powszechność Kościoła, gdyż otrzymany Duch Święty jest sprawcą jedności. Od tej chwili Kościół będzie obejmował wszystkie ludy i języki.
Ponad osiem tysięcy woluminów mieści się w Czytelni Biblijnej, otwartej w poniedziałek w Bibliotece Uniwersyteckiej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Otwarciu czytelni towarzyszy wystawa zabytkowych Biblii ze zbiorów specjalnych biblioteki.
Dyrektor Biblioteki KUL Artur Podsiadły ocenił, że Czytelnia Biblijna jest miejscem unikatowym. „Biblioteka uniwersytecka - oprócz tego, że pełni rolę zaplecza dla studentów i naukowców, jest też takim strażnikiem dziedzictwa, a Pismo Święte jest największym dziedzictwem dla naszej cywilizacji, dla Europy, jest inspiracją dla sztuki i kultury, a dla nas katolików - źródłem wiary” – powiedział.
Jedwabne ornaty i poduszki, kielichy z drewna, skóry i papieru odnaleziono podczas badań archeologicznych w krypcie kanoników w katedrze we Fromborku. Odkrycia mogą poszerzyć wiedzę o pochówkach duchowieństwa - poinformowała we wtorek prowadząca badania Fundacja Nicolaus Copernicus.
Posadowiona na wzgórzu nad Zalewem Wiślanym fromborska katedra jest miejscem pochówków kanoników i biskupów warmińskich. Najsłynniejszym kanonikiem spoczywającym w tej świątyni jest Mikołaj Kopernik, którego szczątki odnaleziono w 2005 roku pod posadzką. Wciąż poszukiwane jest miejsce pochówku jego wuja biskupa Łukasza Watzenrodego.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
