Pani Marianna z Łodzi napisała: Jestem z pokolenia, które wiele przeżyło. Szczególnie bolesny jest temat
aborcji. Za komuny nie było z tym problemu i to zaczyna wracać...
Pamiętam nawet taką wizytę u dr Michaliny Wisłockiej. Przede mną wyszła
z gabinetu młoda pani. Gdy już weszłam, pani doktor jakby nie wytrzymała
i się poskarżyła: ta pani, która wyszła przed chwilą, uważa, że antykoncepcja
polega na aborcjach... I właśnie jest w kolejnej ciąży, którą „musi koniecznie”
usunąć!... I to kolejny już raz!
Do dziś wiele kobiet tamtego pokolenia boryka się z problemami duchowo-
-psychicznymi z powodu dokonanej niegdyś aborcji. Można wysłuchać ich historii
w Radiu Maryja lub poczytać o nich w niektórych pismach katolickich. Cierpią
i żałują przez całe życie! I nie jest im łatwo odzyskać spokój.
Dlatego z wielkim zainteresowaniem przeczytałam artykuł w „Bliżej Życia
z Wiarą” (nr 48/1.12.2024) o „Bożej aktywistce” Dorothy Day, której proces
beatyfikacyjny trwa od 2000 r. Piękna biografia, a przecież Dorothy też dokonała
kiedyś aborcji! I może być świętą! Polecam!
No i sprawa aktualna. Kandydat na prezydenta p. Karol Nawrocki ma troje dzieci,
w tym najstarszy syn jest przysposobiony. Chłopiec był nieślubnym dzieckiem jego
późniejszej żony... To trochę taki współczesny św. Józef, nieprawdaż?
Reklama
Trudno komentować ten list, bo zawiera wszystko, co jest do powiedzenia w tych tematach. Szczególnie niesie on nadzieję tym, którzy znają wspomniany problem z autopsji. Każde cierpienie ma przecież swój kres.
I przypomina mi się piękny felieton ks. Andrzeja Majewskiego (Niedziela nr 47/2021) pt. Cud niepamięci. Oto końcowy fragment:
„A zatem czy obok tak potrzebnej przecież pamięci i nam czasem nie potrzeba tego zbawiennego zapomnienia, o które z ufnością modlimy się do Boga?... Może potrzeba nam większej miłości, która «nie pamięta złego, nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz współweseli się z prawdą, wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję. I która wszystko przetrzyma» (por. 1 Kor 13, 5-7)”.
Figura św. Augustyna w bazylice San Pietro in Ciel d’Oro
Papież Leon XIV nawiedzi grób św. Augustyna w sobotę 20 czerwca. Międzynarodowa wspólnota Augustianów, która strzeże relikwii, dąży do odnowy w duchu międzynarodowej posługi duszpasterskiej i mówi o tym, że chce wspierać Papieża dając świadectwo jedności.
„Jesteśmy niezmiernie szczęśliwi, że możemy powitać Leona XIV w naszym klasztorze, a następnie wprowadzić go do bazyliki San Pietro in Ciel d’Oro (Świętego Piotra w „Złotym Niebie”), gdzie będzie mógł oddać cześć relikwiom św. Augustyna, przechowywanym tutaj, w Pawii, od VIII wieku” - wskazuje o. Gianfranco Casagrande, przeor wspólnoty ojców Augustianów, którzy opiekują się tym miejscem kultu.
Serce Jezusa, sprawiedliwości i miłości skarbnico… Wezwanie to wydaje się nie wymagać zbyt rozbudowanego komentarza. Warto jednak wiedzieć, że to, co w polskim tekście zostało oddane dostojnie brzmiącym słowem „skarbnica”, w łacińskim oryginale oznacza tyle, co „pojemnik”, „magazyn”, a więc po prostu przestrzeń służącą do przechowywania czegoś celem wydobycia tego w odpowiednim momencie.
To każe nam zapytać samych siebie, czy nasze serca są bardziej magazynami różnego rodzaju dóbr, z których owe dobra potrafimy we właściwym momencie wydobyć, czy raczej przypominają kasy pancerne, w których dobra się gromadzi, ale wydobyć je stamtąd wcale nie tak łatwo. Założyciel Ruchu Światło-Życie, czyli słynnej „Oazy”, sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki ukuł kiedyś dość trafny termin „sytej cnoty”. Chodziło mu o przypadek człowieka, który rzetelnie zabiega i troszczy się o to, by być porządnym, nienagannym, wręcz doskonałym, wypełnionym różnego rodzaju duchowymi i moralnymi „sprawnościami” i… to mu wystarcza. Własna „doskonałość” syci go i satysfakcjonuje. Tyle, że inni nic z tego nie mają. A nawet wręcz przeciwnie – taki „dokonały” potrafi być nie tylko nieczuły, ale wręcz okrutny i „rozdeptać” kogoś słabszego od siebie pod względem moralnym czy duchowym, wychodząc z założenia: „skoro ja mogę, to inni też mogą”.
„Kościół Jezusa to Kościół w drodze, a nie zamknięty w twierdzy - mówił dziś bp Krzysztof Nykiel - regens Penitencjarii Apostolskiej podczas uroczystości 650. lecia Kościoła pw. św. Jakuba Starszego Apostoła w Jakubowie. - Musimy przestać walczyć po miejsca po prawej i lewej stronie, ale zacząć klękać przy ranach współczesnego człowieka, bo to są rany samego Jezusa - powiedział o Kościele bp Nykiel
- Sanktuarium w Jakubowie to czytelny znak, że Kościół żyje, gdy jest w drodze, a wiara oddycha, gdy ma przed sobą horyzont i klarowny cel, a nie jedynie pewne zakazy, nakazy, rozporządzenia czy pogoń za tytułami i zaszczytami - powiedział bp Nykiel.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
