Podczas uroczystości bierzmowania młodzieży parafii Narodzenia NMP odbyła się niezwykle piękna w swojej wymowie ceremonia zasadzenia pamiątkowego drzewa jabłoni symbolizującego pamięć o Polakach ratujących Żydów w czasie II wojny światowej, w tym bł. rodziny Ulmów. Wydarzenie jest związane z akcją „Po owocach ich poznacie”. Patronat nad akcją sprawuje Komitet ds. Obchodów Towarzyszących Beatyfikacji Rodziny Ulmów powołany przez prezydenta RP Andrzeja Dudę. Akcja „Po owocach ich poznacie” nawiązuje do zainteresowań Józefa Ulmy, który pasjonował się sadownictwem i prowadził szczepienia drzew jabłoni.
Jest bardzo prawdopodobne, że zasadzone drzewo pochodzi od jabłoni, którą sprowadził do podkarpackiej Markowej bł. Józef Ulma. Po Mszy św. tuż obok świątyni dokonano wkopania drzewka w asyście bp. prof. Henryka Wejmana, ks. dziekana kan. Stanisława Helaka oraz minister Grażyny Ignaczak – Bandych z Kancelarii Prezydenta RP oraz grupy dzieci i młodzieży. Zgromadzeni goście w swoich przemowach podkreślili wartość zdrowej, patriotycznej rodziny, godnego, chrześcijańskiego wychowania dzieci oraz świadectwa wiary w postaci szacunku dla ludzkiego życia od chwili poczęcia aż do naturalnej śmierci. Gryfińskie drzewko jabłoni będzie więc na zawsze przypominało o bohaterskiej postawie tej świętej rodziny oraz zachęcało do naśladowania jej charyzmatu życia.
Świątynię okadzają ks. prob. Henryk Krzyżewski (od lewej) i ks. dziekan Stanisław Helak
Uroczystość w Gryfinie ukazała bogactwo ducha tutejszych wiernych zjednoczonych wokół prawd Bożych oraz mądrze i godnie kierowanych miłujących ich sercem ks. proboszcza Henryka Krzyżewskiego oraz ks. Tadeusz Łapyra – wikariusza.
Kościół jest wspólnotą wszystkich ochrzczonych w imię Trójcy Przenajświętszej. W tej wspólnocie troszczymy się o budowanie własnej świętości i o godne zmierzanie do wieczności. Fundamentem życia człowieka wierzącego jest każdorazowa Eucharystia. Materialny wymiar każdej świątyni ma więc ogromne znaczenie dla kształtowania naszych postaw. Błogosławione znaczenie, szczególnie w naszej archidiecezji, mają kolejne uroczystości odbudowy po wojennych zniszczeniach, a także budowy od podstaw nowych kościołów, które jednoczyć mają wiernych na modlitwie uwielbienia Boga. Zwieńczeniem tej prawdy o kościołach są ich konsekracje. Podniosłą uroczystość konsekracji świątyni przeżyła 27 kwietnia parafia oddana Niepokalanemu Sercu NMP w Gryfinie.
Wędrówka od góry Hor ku Morzu Czerwonemu prowadzi na drogę okrężną, bo ziemia Edomu zamyka przejście. Lud traci cierpliwość. To późna faza pustyni. Zmęczenie szybko zmienia się w szemranie. Powraca zdanie: „Czemu wyprowadziliście nas z Egiptu, byśmy tu na pustyni pomarli?”. Pojawia się też pogarda dla manny: „pokarm mizerny”. Tekst odpowiada obrazem, że Pan zsyła węże „o jadzie palącym”. W hebrajskim stoi tu słowo powiązane z rdzeniem „palić” (śārāf), stąd tradycyjne „węże serafiny”. Ukąszenie obnaża bezradność. Wyznanie winy brzmi krótko: „Zgrzeszyliśmy”. Mojżesz modli się za lud. Odpowiedź Boga zaskakuje. Wizerunek węża ma stanąć wysoko na palu. Hebrajskie „sztandar, znak” to nēs. Wzrok podniesiony z ziemi przestaje krążyć wokół zagrożenia. Spojrzenie staje się aktem posłuszeństwa wobec słowa Boga. Nie ma tu miejsca na magię przedmiotu. Księga Mądrości dopowie później, że ratunek przychodzi od Boga, a znak jedynie kieruje ku Niemu (Mdr 16,6-7). Równie ważna pozostaje historia po latach. Król Ezechiasz rozbija „węża miedzianego”, bo lud pali mu kadzidło (2 Krl 18,4). Znak łatwo przechodzi w kult rzeczy. W samym brzmieniu hebrajskim pojawia się gra słów: wąż (naḥāš) i miedź (neḥōšet); stąd nazwa „Nehusztan”. Najstarsza lektura chrześcijańska widzi w tym typ krzyża. Justyn Męczennik łączy węża wyniesionego na palu z tajemnicą krzyża w „Dialogu z Tryfonem” (rozdz. 91). Augustyn, komentując słowa Jezusa o wężu z pustyni, tłumaczy ukąszenia jako grzechy, a węża wyniesionego jako śmierć Pana, na którą patrzy wiara.
Struktura hierarchiczna Kościoła jest ustanowiona przez Boga, mając na celu przedłużenie misji powierzonej przez Chrystusa Apostołom aż do końca czasów - powiedział Ojciec Święty podczas dzisiejszej audiencji ogólnej. W swej katechezie w oparciu o soborową konstytucję dogmatyczną Lumen gentium papież mówił o Kościele w jego wymiarze hierarchicznym.
Kontynuujemy cykl katechez na temat dokumentów Soboru Watykańskiego II, komentując Konstytucję dogmatyczną o Kościele Lumen gentium (LG). Po przedstawieniu Kościoła jako Ludu Bożego, dzisiaj rozważymy jego strukturę hierarchiczną.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
