Stefan Wyszyński urodził się w miejscowości Zuzela nad Bugiem. Szybko rozeznał powołanie kapłańskie i w 1920 r. wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego we Włocławku. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1924 r. Kontynuował naukę, uzyskując doktorat w 1929 r. W 1946 r. otrzymał sakrę biskupią. Jako dewizę przyjął hasło Soli Deo (Jedynemu Bogu), któremu wierny był do końca życia.

Po śmierci kard. Augusta Hlonda został prymasem Polski. Stojąc na czele Kościoła w Polsce, bronił chrześcijańskiej tożsamości narodu. Gdy komunistyczny rząd próbował podjąć jawną ingerencję w sprawy Kościoła i obsadę kościelnych stanowisk, Wyszyński wyraził swoje słynne non possumus. W odwecie został aresztowany w 1953 r. Podczas internowania opracował program odnowy życia religijnego społeczeństwa, zawarty w idei Jasnogórskich Ślubów Narodu. Przygotowując założenia Wielkiej Nowenny, wprowadził Kościół w jubileusz 1000-lecia chrztu Polski.

Kardynał Wyszyński miał udział w wyborze kard. Karola Wojtyły na Stolicę Apostolską. Jan Paweł II sam przyznał, że bez Wyszyńskiego nie byłoby Polaka na Stolicy Piotrowej. Prymas Tysiąclecia wspierał rodzącą się Solidarność, był współtwórcą społecznych przemian, które doprowadziły do upadku komunizmu. W czasach komunistycznego zniewolenia przypominał o wartości drugiego człowieka i o jego godności. Trudno sobie wyobrazić, jak wyglądałby Kościół nad Wisłą bez kard. Stefana Wyszyńskiego.