Miód, dzięki dużemu stężeniu cukrów prostych, przyspiesza gojenie chorobowo zmienionej powierzchni błony śluzowej żołądka. Proces regeneracji tkanek wspomagają zawarte w miodzie substancje antybiotyczne, w tym związki flawonoidowe, enzymy i witaminy. W wyniku ich działań stopniowo znikają stany zapalne przy równoczesnym wzmocnieniu naczyń włosowatych i miejscowym znieczuleniu przez działanie miodu.

W leczeniu choroby wrzodowej miód należy stosować podobnie jak przy zapaleniu żołądka. Przy niedokwaśności soku żołądkowego miód powinno się przyjmować 3 razy dziennie, na 10-15 min przed jedzeniem 2-3 łyżki, po rozcieńczeniu go w szklance (lub połowie) przegotowanej zimnej wody; roztwór należy wypić duszkiem. Jeśli owrzodzenie przebiega z nadkwaśnością soków żołądkowych, miód należy przyjmować także 3 razy dziennie po 2-3 łyżki, ale na 1,5 szklanki (lub 2) wody lub ciepłego mleka, ewentualnie w naparze ziół przeciwwrzodowych. Roztwór ten należy pić małymi łykami, stopniowo. Kuracja miodowa, tak jak każda kuracja środkami naturalnymi, musi trwać dłużej – w tym przypadku 6-8 tygodni. Najkorzystniej z miodów polskich oddziałuje tu miód akacjowy. Jego dodatkową zaletą jest to, że mogą go stosować także osoby cierpiące na wrzody, ale uczulone na pyłek, który znajduje się prawie we wszystkich miodach.