Reklama

Niedziela Podlaska

Kochać to służyć

Z Joanną i Tomaszem Murawskimi o ich zadaniach, studium życia rodzinnego oraz małżeństwie rozmawia ks. Wojciech Łuszczyński

Niedziela podlaska 11/2024, str. VI

[ TEMATY ]

doradcy życia rodzinnego

Archiwum rodzinne

Joanna i Tomasz Murawscy są małżeństwem od 19 lat

Joanna i Tomasz Murawscy są małżeństwem od 19 lat

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Ks. Wojciech Łuszczyński: – Czym zajmują się doradcy życia rodzinnego?

Joanna i Tomasz Murawscy: – Troszczymy się o rodziny. Naszą misją jest przygotowanie młodych ludzi nie tyle do sakramentu małżeństwa ile do życia po ślubie. Staramy się odczarować myślenie że sakramentalne „tak” jest czarodziejskim zaklęciem, które zmieni nas w cudownych małżonków i będziemy żyć razem długo i szczęśliwie. Tego oczywiście życzymy wszystkim nowożeńcom, ale wiemy, że aby to osiągnąć trzeba mocno pracować nad sobą, poświecić czas i siły na budowanie relacji i aktualizować w codzienności przysięgę małżeńską poprzez dar z siebie. My akurat zajmujemy się też kursami przedmałżeńskimi oraz zapoznajemy młodych ludzi z wykładnią Kościoła dotyczącą płodności, antykoncepcji, aborcji czy in vitro czyli w skrócie z odpowiedzialnym rodzicielstwem i naturalnymi metodami rozpoznawania płodności. Metody te opierają się na obserwacji cyklu kobiety i pozwalają, przy jednoczesnym poszanowaniu pięknego Bożego daru płodności, na regulację poczęć w małżeństwie i na podejmowanie odpowiedzialnych decyzji o rodzicielstwie. Obserwacje cyklu pozwalają nie tylko na monitoring naszego zdrowia prokreacyjnego, ale też zdrowia ogólnego organizmu i przyczyniają się do budowania relacji małżonków.

Reklama

W jaki sposób można zostać takim doradcą?

– Trzeba ukończyć Studium Życia Rodzinnego w naszej diecezji. Studium organizowane jest w Zembrowie przez ks. Piotra Arbaszewskiego – diecezjalnego duszpasterza rodzin (nowa edycja rusza od września) i po prostu chcieć służyć innym swoim doświadczeniem, radą i wiedzą.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Jako wolontariusze Fundacji Pomoc Rodzinie zaangażowaliśmy się w organizację warsztatów dla małżeństw – warsztat rozwoju relacji małżeńskiej „JA+TY=MY” skierowany jest do małżeństw sakramentalnych i trwa dwa dni, stworzony został przez ks. Jarosława Szymczaka, ratownika małżeństwa oraz Agnieszkę Rogalską. W bardzo umiejętny sposób pozwala znaleźć słabe punkty, a następnie pomaga naprawiać i budować od nowa piękną więź małżeńską, w której relacja jest ważniejsza niż racja. W naszej diecezji udało nam się zorganizować już cztery edycje programów i teraz jesteśmy w trakcie przygotowania piątej edycji warsztatów, tym razem w Ośrodku Pojednanie w Hodyszewie, na które serdecznie zapraszamy.

Jak zachęcilibyście młode pary do wstępowania w związek małżeński?

– W tym temacie jesteśmy trochę przekorni, ponieważ czasem nasze zadanie polega na tym żeby zniechęcić. Jeśli widzimy, że narzeczeni chcą wziąć ślub ze względu na presję rodziny albo nie wiedząc, czym naprawdę jest sakrament małżeństwa lub kiedy widzimy, że traktują to jako wydarzenie które ma „wyglądać”, a nie wierzą w nierozerwalność małżeństwa i miłość, polegającą na darze z siebie, to uważamy, że lepiej żeby taka para rozstała się przed ślubem niż żeby miała się rozstać rok po. Ale dla tych, którzy są zdecydowani i wiedzą co robią, mamy dużo pożytecznej i przydatnej wiedzy z zakresu psychologii, komunikacji, rozpoznawania płodności, a przede wszystkim dobrą nowinę – że to w małżeństwie realizuje się Ewangelia, że Bóg ofiaruje nam łaskę Sakramentu byśmy mogli sprostać wyzwaniom, które czekają na małżonków i że to w małżeństwie realizujemy nasze powołanie do świętości. Tak – opcja „żyli razem długo i szczęśliwie” jest dużo pewniejsza jeśli zapraszamy do naszego małżeństwa Boga.

Poza tym jesteśmy zwykłym małżeństwem (od 19 lat), rodzicami trojga dzieci, osobami aktywnymi zawodowo, członkami wspólnoty Świętej Rodziny. Przygotowywanie młodych ludzi do zawarcia małżeństwa, dzielenie się naszą codziennością i świadectwem działania Boga w naszym życiu i rodzinie, a także towarzyszenia małżeństwom przynosi nam dużo radości, bo „Kochaj to służ!”

2024-03-13 08:28

Oceń: +1 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Aby wspomagać rodziny

[ TEMATY ]

Sandomierz

doradcy życia rodzinnego

Ks. Wojciech Kania

W Instytucie Teologicznym w Sandomierzu miała miejsce inauguracja roku pracy Doradców Życia Rodzinnego oraz roku akademickiego Studium Życia Rodziny. Mszy św. przewodniczył ks. dr Tomasz Cuber. Słowo Boże wygłosił ks. prof. dr hab. Roman Bogusław Sieroń. Po Eucharystii odbył się wykład ks. Konrada Fedorowskiego pt. „Powołanie do świętości w małżeństwie i rodzinie”.

– W dzisiejszych czasach, zapominamy jaki skarb posiadają małżonkowie. Ten skarb to sakrament małżeństwa, stanowiący źródło uświęcenia i zarazem drogę do świętości, opartej na zaangażowaniu się w życie Eucharystyczne. Sakrament ten ma być budowany na wzajemnej miłości czyli obdarowywaniu się miłością, odpowiedzialności za siebie oraz wypełnianiu obowiązków. To trzy aspekty, które powodują, że możemy korzystać z wielkiego źródła łaski jakim jest sakrament małżeństwa. W dzisiejszych czasach potrzeba, aby małżeństwa czerpały z tego źródła, aby powołanie do świętości można było realizować każdego dnia – mówił ks. Fedorowski.
CZYTAJ DALEJ

Zasłonięty krzyż - symbol żalu i pokuty grzesznika

Niedziela łowicka 11/2005

[ TEMATY ]

Niedziela

krzyż

Wielki Post

Karol Porwich/Niedziela

Wielki Post to czas, w którym Kościół szczególną uwagę zwraca na krzyż i dzieło zbawienia, jakiego na nim dokonał Jezus Chrystus. Krzyże z postacią Chrystusa znane są od średniowiecza (wcześniej były wysadzane drogimi kamieniami lub bez żadnych ozdób). Ukrzyżowanego pokazywano jednak inaczej niż obecnie. Jezus odziany był w szaty królewskie lub kapłańskie, posiadał koronę nie cierniową, ale królewską, i nie miał znamion śmierci i cierpień fizycznych (ta maniera zachowała się w tradycji Kościołów Wschodnich). W Wielkim Poście konieczne było zasłanianie takiego wizerunku (Chrystusa triumfującego), aby ułatwić wiernym skupienie na męce Zbawiciela. Do dzisiaj, mimo, iż Kościół zna figurę Chrystusa umęczonego, zachował się zwyczaj zasłaniania krzyży i obrazów. Współczesne przepisy kościelne z jednej strony postanawiają, aby na przyszłość nie stosować zasłaniania, z drugiej strony decyzję pozostawiają poszczególnym Konferencjom Episkopatu. Konferencja Episkopatu Polski postanowiła zachować ten zwyczaj od 5 Niedzieli Wielkiego Postu do uczczenia Krzyża w Wielki Piątek. Zwyczaj zasłaniania krzyża w Kościele w Wielkim Poście jest ściśle związany ze średniowiecznym zwyczajem zasłaniania ołtarza. Począwszy od XI wieku, wraz z rozpoczęciem okresu Wielkiego Postu, w kościołach zasłaniano ołtarze tzw. suknem postnym. Było to nawiązanie do wieków wcześniejszych, kiedy to nie pozwalano patrzeć na ołtarz i być blisko niego publicznym grzesznikom. Na początku Wielkiego Postu wszyscy uznawali prawdę o swojej grzeszności i podejmowali wysiłki pokutne, prowadzące do nawrócenia. Zasłonięte ołtarze, symbolizujące Chrystusa miały o tym ciągle przypominać i jednocześnie stanowiły post dla oczu. Można tu dopatrywać się pewnego rodzaju wykluczenia wiernych z wizualnego uczestnictwa we Mszy św. Zasłona zmuszała wiernych do przeżywania Mszy św. w atmosferze tajemniczości i ukrycia.
CZYTAJ DALEJ

Polichna. Rekolekcje - czas Bożej miłości

2025-04-06 06:56

Małgorzata Kowalik

W dn. 30 marca – 1 kwietnia w parafii św. Jana Marii Vianneya w Polichnie odbyły się rekolekcje wielkopostne. Czas wchodzenia w tajemnice Bożej miłości parafianie przeżyli pod kierunkiem o. Ryszarda Koczwary z Niepokalanowa.

Chcąc przygotować wiernych do głębokiego przeżycia Wielkiego Tygodnia, rekolekcjonista umacniał ich w cnotach teologalnych, eksponując, że fundamentem duchowości chrześcijańskiej jest wiara, a w jej skład wchodzi poznanie, doświadczenie emocjonalno-wartościujące i moralne działanie. Ukazując wartość Wielkiego Tygodnia, mobilizował do rozwoju wiary, mężnego jej wyznawania w każdych okolicznościach życia. – Trzeba pokazać, że jestem katolikiem, chrześcijaninem i nie wstydzę ani nie boję się wiary – powiedział. Przypomniał, że progresja wiary i wytrwałość w niej, bez względu na różnorodność doświadczeń życia, pozostaje nadrzędnym obowiązkiem chrześcijan, rodziców wobec dzieci i Kościoła wobec wiernych. Pytał więc: - „Co zrobiliśmy z dzieciństwem dzieci, czy mają one jeszcze dzieciństwo? Czy te, które wyjechały za granicę z braku miłości do ziemi, będą miały do kogo/czego wracać?”. Rekolekcjonista uwypuklił, że centrum wiary chrześcijańskiej stanowi Jezus Chrystus. Podkreślił, że „Jezus - centrum, kierownik i wyznacznik mojego życia, może uzdrowić mnie i moich najbliższych”.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję