Czym są sakramenty uzdrowienia?

Słowo „uzdrowienie” kryje w sobie jakąś tajemniczą moc, skoro ludzie skłonni są zrobić wszystko, z czym związana jest obietnica zdrowia i przedłużenia życia. Chrześcijańską postawą jest dbanie o zdrowie, badanie się, leczenie, poddawanie się operacjom, jeśli zajdzie potrzeba. Pomysłem Boga było, aby ludzie odkrywali moralnie dobre środki, by godnie żyć. Kiedy słyszymy sfomułowanie „sakramenty uzdrowienia”, może przyjść właśnie myśl o pragnieniu człowieka, by żyć zdrowo i długo. Czym zatem są sakramenty uzdrowienia?

Słowo „sakrament” wywodzi się z łaciny – sacramentum i tłumaczy się jako: uświęcenie, dawanie rzeczy świętej. W języku greckim natomiast słowem wyrażającym tę rzeczywistość jest mysterion, które tłumaczy się jako tajemnicę. Terminy te określają właśnie rzeczywistość, którą w Kościele katolickim rozumiemy jako widzialne znaki niewidzialnej łaski Bożej. Siedem sakramentów ustanowionych przez Jezusa dzielimy na sakramenty wtajemniczenia chrześcijańskiego (chrztu, bierzmowania, Eucharystii), sakramenty uzdrowienia (pokuty i pojednania, namaszczenia chorych) i sakramenty w służbie komunii (święceń, małżeństwa).

Sens sakramentów uzdrowienia może być odkryty jedynie wtedy, gdy zrozumie się skutki sakramentów wtajemniczenia. Człowiek, który póki co już otrzymał nowe życie w Chrystusie, stąpa po tej ziemi jako grzesznik. Uznanie grzeszności prowadzi go do przekonania, że świadome i dobrowolne wykroczenie przeciwko Prawu Bożemu oddala go od miłości Boga. Grzesznik traci łączność z Bogiem, którą gwarantowały mu skutki sakramentów wtajemniczenia chrześcijańskiego. Człowiek, który już został odrodzony i uświęcony, a teraz tę czystość utracił, nie jest jednak na przegranej pozycji. Bóg w swej miłości podnosi go z upadku i wciąż obdarza nowym życiem. Jeżeli upadły człowiek żałuje, że źle postąpił, i ubolewa nad swoją sytuacją – a nie może przecież drugi raz odrodzić się w wodzie chrzcielnej – może nadal żyć we wspólnocie Kościoła i czerpać łaski, które płyną z sakramentów uzdrowienia.

Ci, których nowe życie w Chrystusie osłabło przez grzech albo zostało całkowicie utracone, przystępują do sakramentu pokuty i pojednania oraz namaszczenia chorych. Sakrament pokuty i pojednania, nazywany też spowiedzią, słusznie jest określany mianem sakramentu nawrócenia, ponieważ gdy się do niego przystąpi, dokonuje się powrót do Boga. Cierpienie i choroba są rozumiane jako skutki grzechu pierwszych ludzi. Sakrament namaszczenia chorych jest zatem w obliczu słabości ciała i duszy doświadczeniem mocy Bożej – podźwignięcia, umocnienia, ulgi w cierpieniu, pomocy w przejściu przez śmierć. Jezus przyszedł przecież po to, by ukazać i dać całym sobą miłość Bożą. Czynił to często w kontekście ludzkiej słabości. Kładł ręce na chorych, spotykał się z tymi, którzy się źle mają, uzdrawiał ich. Często w czasie uzdrowienia fizycznego mawiał: „Twoja wiara cię uzdrowiła” albo: „Idź i nie grzesz więcej”. To, co widać, staje się jedynie znakiem uzdrowienia wewnętrznego.