Największą satysfakcję odczuwamy, gdy dajemy innym coś z siebie, gdy przyłączamy się do jakiejś większej sprawy i staramy się wywrzeć pozytywny wpływ na otaczający nas świat.
W jaki sposób my, wolontariusze ,,Jednego serca” z Zespołu Szkół Centrum Kształcenia Ustawicznego w Gronowie, zmieniamy świat? Przez zaangażowanie, empatię, wrażliwość, chęć niesienia pomocy innym, dobre serce, poświęcony czas, serdeczność i otwartość na drugiego człowieka. W nasze działania włącza się cała społeczność szkolna.
Zając wolontariusz
Mamy akcje na stałe wpisane w naszą działalność, ale jesteśmy czujni na to, co przyniesie los. Wspólnie tworzymy Szlachetną Paczkę. W okresie Bożego Narodzenia i Wielkanocy bierzemy udział w Ogólnopolskiej Zbiórce Żywności Caritas „Tak. Pomagam!”. Przez prosty gest chcemy pokazać tym, którzy z różnych życiowych powodów znaleźli się w ciężkiej sytuacji, że nie są sami. Kiermasze wielkanocne przygotowywane w naszej szkole i parafii św. Mikołaja w Gronowie noszą nazwę ,,Szlachetny zając”. Sprzedajemy wtedy palmy i mazurki, na profilu szkoły na Facebooku odbywają się licytacje przeróżnych rzeczy. W tym roku zebraną kwotę przeznaczyliśmy dla Ukrainy.
Kiedy wybuchła wojna u naszych sąsiadów, cała szkoła i parafia wraz z proboszczem ks. Karolem Schmidtem włączyła się w zbiórkę dla potrzebujących uchodźców wojennych. Wszystko, co zebraliśmy – a było tego naprawdę dużo – zostało przekazane do toruńskiego Centrum Caritas. Z kolei akcja ,,Razem weselej” to spotkanie z małymi uchodźcami, którzy przebywali w WSD w Toruniu. Podczas wspólnych gier i zabaw na twarzy każdego dziecka pojawił się uśmiech. Mogły choć na chwilę oderwać się od złych myśli związanych z wojną w ich kraju.
Oczy dookoła głowy
Pomysłów nam nie brakuje. ,,Dzień Dobra” to radosne święto pomagania – wyjątkowy czas dla wolontariuszy i wszystkich, którzy uczestniczą w dziełach miłosierdzia Caritas. W naszej parafii członkowie Akcji Katolickiej i wolontariusze rozdawali chlebki miłosierdzia, podarowane przez piekarnię JÓKA z Turzna. Dochód z akcji przekazaliśmy rodzicom 9-letniego Artura, który od kilku tygodni toczy nierówną walkę z nowotworem krwi.
Innym razem na prośbę naszego ucznia zorganizowaliśmy ,,Słodki kiermasz ciast”, upieczonych przez nasze nauczycielki i uczennice. Zebraliśmy również pieniądze na leczenie Zosi chorej na SMA.
Zbieramy nakrętki podczas akcji „Nakręć się na pomaganie”. Ostatnio udało się nam zebrać aż 300 kg tego surowca. Pieniądze zostały wpłacone na konto fundacji „Siepomaga” dla rodziny z Mierzynka, która straciła dom w pożarze. Gromadzimy nakrętki nadal i na koniec roku szkolnego przekażemy zebrane fundusze potrzebującym.
Podczas Dnia Papieskiego zbieramy fundusze na Fundację „Dzieło Nowego Tysiąclecia” i z dumą podkreślamy, że wśród naszej szkolnej społeczności mamy dwóch stypendystów tej fundacji.
Jesteśmy eko
Środowisku pomagamy jako „EKOczynni” – posadziliśmy las dębowy i sosnowy, chętnie też sprzątamy las, by potem spędzić tam przyjemnie czas przy ognisku z panem leśniczym w Nadleśnictwie Gronowo. Posadziliśmy również zieleń wokół centrum opieki wytchnieniowej ,,Dom Światła” w Grębocinie.
Nasza szkoła otrzymała wyróżnienie za wzorową współpracę z wolontariuszami i organizacjami pozarządowymi oraz certyfikat „Miejsce Przyjazne Wolontariuszom”. Bardzo cieszymy się z tego wyróżnienia, dodaje nam to skrzydeł i motywuje do dalszego działania.
Są ich miliony na całym świecie. Mężczyźni i kobiety, osoby w różnym wieku, które dobrowolnie i bezinteresownie pomagają chorym i biednym. Mowa o wolontariuszach, którzy 5 grudnia obchodzili swoje święto. Z tej okazji w Legnicy odbyło się spotkanie wolontariuszy oddziału Opieki Paliatywnej, który mieści się przy Szpitalu Wojewódzkim w Legnicy.
Spotkanie odbyło się w sali konferencyjnej parafii Podwyższenia Krzyża Świętego, sąsiadującej z legnickim szpitalem. Przy blasku świec był czas na wspomnienia o tych, którzy już odeszli, ale także o tych, którzy dalej dźwigają swoje cierpienie. W spotkaniu wzięli udział wolontariusze, ich rodziny i przyjaciele, sponsorzy oraz pracownicy oddziału. – Cała rodzina – mówi Grażyna Majewska-Kazimierczak, oddziałowa oddziału medycyny paliatywnej legnickiego szpitala. – Te osoby, to coś więcej niż przyjaciele. Spotykamy się, aby podziękować im, bo to, co robią, robią z dobrego serca. Wolontariusze dla chorych są niezbędnymi towarzyszami. Personelu jest mało, nie zawsze dysponuje czasem, żeby posiedzieć przy łóżku chorego. A wolontariusz ma czas dla pacjenta, jest po to, by porozmawiać, poczytać książkę, zrobić zakupy, wysłuchać, a czasem po prostu potrzymać za rękę. Bo to jest sztuka, żeby umieć słuchać pacjenta. Potrzebni są też po to, aby włączyć się w akcje, które robimy, żeby zebrać fundusze na działalność hospicjum – podkreśla.
Na oddziale opieki paliatywnej w Legnicy na co dzień pracuje około 20 wolontariuszy. Przy akcjach, jak np. Akcja Żonkil, wolontariuszy jest ponad 300. Jak mówi Martyna Kuczyńska: – Praca wolontariusza jest niepowtarzalną okazją do dzielenia się z innymi tym, co w człowieku najlepsze – drobnymi gestami, poświęceniem czasu. Wywołuję uśmiech na twarzach, co niesie ogromną satysfakcję. Niejedna historia, którą usłyszałam od podopiecznych, niejeden ich gest miał wpływ na moją osobowość, wywołał refleksje odnośnie do przemijania i kruchości życia – dodaje pani Martyna.
Spotkanie było również okazją do podziękowania wszystkim, którzy przez cały rok współpracują z odziałem. Każda z osób, wyczytanych z imienia i nazwiska, otrzymała rzeczową niespodziankę oraz list z podziękowaniami. Wśród wyróżnionych osób, oprócz wolontariuszy, byli przedstawiciele m.in. szkół, przedszkoli, które przy większych akcjach wspierają i pomagają oddziałowi. Odczytano także list, który skierował ks. Piotr Krakowiak, krajowy duszpasterz hospicjów. Zebrani mieli również okazję podziwiać występ artystyczny w wykonaniu uczniów V Liceum Ogólnokształcącego w Legnicy.
Jak mówi Janina Senków, koordynator wolontariatu przy oddziale medycyny paliatywnej: – Wolontariuszem może zostać każdy. Nie trzeba mieć specjalnych kwalifikacji ani doświadczenia. Jedynymi kryteriami są tu silna motywacja i trochę wolnego czasu, który gotowi jesteśmy poświęcić innym, oraz otwarte serce. Chętni powinni zwrócić się do Centrum Wolontariatu najbliżej swego miejsca zamieszkania, gdzie otrzymają niezbędne informacje. Chociaż – dodaje pani Janina – wolontariuszem oddziału paliatywnego musi być osoba odporna psychicznie. Trzeba przejść odpowiednie szkolenie oraz rozmowę z psychologiem.
Dopełnieniem obchodów dnia wolontariusza była Msza św. sprawowana w niedzielę 8 grudnia w kościele pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Legnicy w intencji zmarłych pacjentów. Podczas Eucharystii przyjaciele, rodziny zmarłych, a także wolontariusze i personel oddziału opieki paliatywnej modlili się w intencji 281 pacjentów, którzy w tym roku odeszli na tym oddziale. Na zakończenie Mszy św. każdy mógł zapalić znicz w intencji osoby, za którą się modlił. Natomiast ofiary ze sprzedaży zniczy zostaną przekazane na potrzeby oddziału.
Wszystkim wolontariuszom składamy podziękowanie za odwagę i czas poświęcony drugiemu człowiekowi i życzymy wytrwania w misji.
Gdy umierała, nie miała nawet siedmiu lat, ale jej krótkie życie wciąż zadziwia i inspiruje.
Antonietta Meo, nazywana Nennoliną, przyszła na świat 15 grudnia 1930 r. w Rzymie. Była czwartym dzieckiem w pobożnej rodzinie, w której codzienny udział w Eucharystii był oczywistością. Mała Antonietta na pierwszy rzut oka nie różniła się od swoich rówieśników – była dzieckiem żywym, radosnym, głośno się śmiała, czasem psociła i była niegrzeczna (umiała jednak szybko przeprosić). Jej rodzice, Maria i Michael, każdego dnia modlili się z dziećmi. Nennolina chodziła do przedszkola, które prowadziły siostry zakonne, a jej dom stał zaledwie kilkaset metrów od bazyliki, w której do dziś znajdują się relikwie Krzyża Świętego. Dziewczynka wzrastająca w takiej atmosferze zadawała mnóstwo pytań dotyczących wiary, chciała też bardzo przystąpić do Komunii św.
Jak w każdy czwartek pielgrzymi z różnych stron Polski i świata modlili się przy grobie św. Jana Pawła II (na zdjęciu Grupa z Radomska)
Pobudka o czwartej rano, prezent na 50. urodziny i wspomnienia sięgające czasów, gdy Karol Wojtyła był jeszcze kardynałem. Przy grobie św. Jana Pawła II spotykają się pielgrzymi z Polski i Brazylii, a wraz z nimi różne pokolenia. Ci, którzy pamiętają Papieża, przekazują swoje wspomnienia młodym. Ci zaś zaczynają odkrywać Jana Pawła II już nie tylko z opowieści rodziców.
Bernada przyjechała do Rzymu z trojgiem dzieci. W dniu 50. urodzin dostała od nich prezent, o którym marzyła od lat - Mszę św. przy grobie Jana Pawła II. „Właściwie to dzieci mnie tutaj przywiozły. Zrobiły mamie niespodziankę” - mówi. Na Eucharystię trzeba było wstać wcześnie. „To było silniejsze. Czekaliśmy na ten moment tyle lat” - opowiada ze łzami w oczach.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
