Pytanie czytelnika: Czym jest pokój serca?

Carl Gustav Jung – szwajcarski psycholog – mówiąc o pokoju między ludźmi, zauważył, że brak pokoju bierze się m.in. z lęku. Chciał wskazać na lęk, który człowiek odczuwa w momencie, kiedy czuje zagrożenie, że może coś za chwilę stracić. Chodzi o kogoś, kto lęka się, że straci władzę, o kogoś, kto ma wysokie mniemanie o sobie, kto czuje się zagrożony, że straci swoją pozycję. Taki lęk może doprowadzić do niepokoju między ludźmi, do strasznych, niewyobrażalnych w skutkach wydarzeń. Przed spotkaniem ze Świętą Rodziną Mędrcy prowadzili dialog z Herodem. On w tej rozmowie obnażył swoje wnętrze. Widzimy jego panikę, lęk o siebie, o pozycję. Do czego doprowadził jego lęk? Do tragicznych wydarzeń w całej okolicy – do rzezi niewiniątek (por. Mt 2, 1-18).

Czasami my też doznajemy wewnętrznego niepokoju. Ten wypływający z grzechu, pychy i nieszczerości niszczy nas samych i innych. Na początku, przed grzechem pierworodnym, wszystko było przyporządkowane chwale Bożej i szczęściu ludzi. Przez grzech człowiek stał się istotą egoistyczną, pyszałkowatą, niegodziwą i chciwą. Jak przemoc w każdej swojej postaci jest następstwem grzechu, tak pokój jest następstwem łaski uświęcającej. „Pokój nie polega jedynie na braku wojny” (KKK 2304).

Człowiek jest szczęśliwy, gdy jego serce wypełnia pokój. Chociażby czynił on samo dobro, jego serce ciągle będzie tęskniło za czymś więcej. Święty Augustyn napisał: „Niespokojne jest serce człowieka, dopóki nie spocznie w Bogu”. Tylko Bóg może wypełnić pokojem całe nasze życie. Istota Jego pokoju polega na głębokim przekonaniu, że życie jest drogą do Boga. Prawdziwy pokój to, według świętego, „majestatyczna cisza porządku” – porządku między nami a Bogiem i innymi ludźmi. Jeżeli zachowamy ten porządek, będziemy odczuwali pokój i będziemy mogli dawać go innym. Porządek między nami a Bogiem zakłada mocne pragnienie usunięcia z naszego życia wszelkiego grzechu i postawienia w jego centrum Chrystusa.

Obecność Chrystusa w sercach Jego uczniów jest źródłem prawdziwego pokoju, będącego bogactwem i pełnią. Święty Paweł twierdzi, że sam Chrystus jest naszym pokojem (por. Ef 2, 14). Jezus po swoim zmartwychwstaniu powiedział do Apostołów: „Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam” (J 14, 27). W czasie Mszy św. przywołujemy te słowa tuż przed spożyciem Ciała Chrystusa. Mamy się z Nim zjednoczyć przez spożycie Jego Ciała, czyli mamy się zjednoczyć z Jego miłością oraz pokojem. „Jezus, stanął pośrodku i rzekł do nich: «Pokój wam!» (...) i powiedział im: «Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane»” (por. J 20, 19-23). Szczera spowiedź jest jednym z głównych środków danych nam przez Boga, abyśmy mogli odzyskać pokój utracony przez grzech i niewierność łasce. Pokój z Bogiem jest skutkiem usprawiedliwienia i usunięcia grzechu. Pokój z bliźnim jest owocem miłości rozlanej przez Ducha Świętego. Pokój, w obliczu nas samych, jest pokojem sumienia pochodzącym ze zwycięstwa nad namiętnościami i nad złem. Odzyskanie pokoju jest jednym z największych dowodów miłości wobec tych, którzy znajdują się wokół nas. Ten pokój nie jest już związany z fizyczną obecnością Chrystusa, lecz wypływa z Jego zwycięstwa nad światem.