Świat, który nas otacza i który w jakiś sposób współtworzymy, zaroił się dzisiaj od tych, którzy lubią wygłaszać swoje przemówienia, idee i przybierać pozy mędrców. Nie chcą jednak wziąć odpowiedzialności za wydarzenia, które przechodzimy, i za konsekwencje tych idei. To zmaganie dotyka nas w naszej ojczyźnie, Europie i świecie. Możemy sobie dzisiaj postawić pytania: Dokąd zmierza człowiek? Dokąd zmierza świat, jeśli nie odnosi się do Boga?
Świat bez Boga ulegnie samozniszczeniu. Jan Paweł II przekonywał, że jeśli zaniknie wrażliwość na Boga, to jednocześnie zostanie zniekształcona wrażliwość na drugiego człowieka. Co więcej, gdy odrzucamy Boga, nasze istnienie staje się niezrozumiałe, przestaje mieć głębszy sens. Sobór Watykański II streszcza to lapidarnie: „stworzenie bez Stwórcy ginie”. Możemy więc mieć pewność, że to Bóg będzie ostatecznym Zwycięzcą i Odnowicielem świata.
Dlatego podstawowym zadaniem Kościoła – jako wspólnoty wiary – jest kontynuowanie ewangelizacji, czyli prowadzenie ludzi do spotkania z Chrystusem. Powraca wciąż pytanie: Co jest wobec tego główną przeszkodą ewangelizacji współczesnego świata? Matka Teresa z Kalkuty miała na to świetną odpowiedź: „ja i ty”, a św. Jan Paweł II dodawał, że „uznanie grzechu za dobro, a kłamstwa za prawdę”.
Wspaniała tancerka, aktorka oraz znana i lubiana prezenterka telewizyjna o tym, jaką rolę w jej życiu odegrała wiara i tego, że się jej nie wstydzi, mówiła na spotkaniu pt. “Życie na Gigancie” w Duszpasterstwie Akademickim Emaus.
Podczas spotkania Ida podkreślała, że już od dziecka była uczona, aby wiara była nie tylko sprawą niedzielnych Mszy Świętych, ale też codzienną relacją z Bogiem. Jak mówi, już jako nastolatka latach szkolnych, łącząc wiele obowiązków, znajdywała czas na codzienną rozmowę z Jezusem.
W Wigilię Paschalną w Dublinie 129 dorosłych katechumenów zostanie ochrzczonych bądź przyjmie wiarę katolicką i pozostałe sakramenty inicjacji, jeśli należeli dotąd do innych wyznań chrześcijańskich. W Irlandii trwa powrót młodych ludzi do wiary. Kościół katolicki cieszy się wśród młodzieży większym zainteresowaniem niż Kościoły protestanckie i anglikański.
Mówił o tych chłopakach na okrągło, strasznie ich życie przeżywał. Że mają mniejsze szanse, że gdzieś po drodze giną – przez otoczenie, przez rodzinę. Chcę, żeby to wybrzmiało: ksiądz Kaczkowski to nie tylko hospicjum.
W pierwszym rozdziale nazwałam ks. Kaczkowskiego Bożym harcownikiem, czyli specjalistą od pogranicza. Czas wypełnić złożoną tam obietnicę omówienia drugiego aspektu tego sposobu duszpasterzowania, czyli pracę z młodzieżą, szczególnie tą pogubioną duchowo, a często także społecznie, jeśli nie wprost będącą już w konflikcie z prawem. O ile jednak w posłudze chorym i umierającym przełożeni widzieli ks. Jana od początku, o tyle jego pragnienie, by duszpasterzować młodym, wydawało im się przejawem jego przesadnej wiary we własne możliwości.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1775135371.jpg)
_1775126913.jpg)
