Pochodził z Betsaidy, ale wraz ze starszym bratem Szymonem – św. Piotrem – mieszkał w Kafarnaum. Trudnił się rybactwem. Był człowiekiem, który szukał Boga – z tej racji znalazł się wśród uczniów Jana Chrzciciela i później poszedł za Jezusem. Scenę jego powołania opisują wszystkie Ewangelie. W całym okresie publicznej działalności Jezusa należał do ścisłego grona Jego uczniów. Towarzyszył Mu w czasie wesela w Kanie Galilejskiej i podczas rozmnożenia chleba. Święty Andrzej przyprowadził swojego brata – późniejszego pierwszego papieża – przed oblicze Jezusa, można zatem patrzeć na niego jako na pierwszego świadka Chrystusa, który zyskuje dla Niego wiernych. O znaczeniu św. Andrzeja świadczy fakt, że w spisie Apostołów umieszczany jest on na czwartym, a nawet drugim miejscu.

Ojcowie Kościoła starali się odtworzyć działalność św. Andrzeja po Zesłaniu Ducha Świętego. Miał głosić Ewangelię w: Scytii, Poncie, Kapadocji, Bitynii i Achai. Wszystkie źródła, które rozprawiają na temat jego życia, są zgodne, że w Patras, mieście znajdującym się w Achai, miał ponieść śmierć męczeńską. Zginął na krzyżu w kształcie litery X. Już w pierwszych wiekach chrześcijaństwa jego kult był bardzo żywy, a i obecnie jest jednym z najpopularniejszych świętych, o czym świadczą liczba państw i miast, które obrały go za patrona, liczba kościołów pod jego wezwaniem oraz mnogość tradycji i ludowych porzekadeł odnoszących się do tego świętego.

Św. Andrzej Apostoł zm. 62, 65 lub 70 r.