Reklama

Ankieta

Nasi w Europie

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

W dyskusji o integracji Polski z Unią Europejską bardzo często powraca temat ewentualnego zagrożenia, jakim dla naszej wiary, dla Kościoła i dla chrześcijaństwa w ogóle jest Unia Europejska. Wskazuje się wówczas na przykład Kościołów w Europie Zachodniej. Mówi się o pogłębiającym się kryzysie w łonie tych Kościołów, o zaniku wartości chrześcijańskich w życiu społecznym, o spadku powołań czy masowym pustoszeniu świątyń. Zasygnalizowane tutaj procesy przez wielu kojarzone są z bezpośrednim wpływem instytucji Unii Europejskiej na społeczeństwo i Kościół. Wiele z tych głosów opartych jest jednak na tzw. powszechnym przekonaniu czy obiegowych opiniach. Jak jednak jest naprawdę? Czy rzeczywiście chrześcijaństwo w Europie Zachodniej przeżywa tak głęboki kryzys? A jeśli tak, to czy rzeczywiście jest to skutek istnienia Unii Europejskiej czy może jakichś głębszych procesów kulturowych?
W krajach Unii Europejskiej studiuje kilkoro naszych kapłanów. Niektórzy z nich są tam już od wielu lat i zdążyli poznać zarówno lokalne Kościoły, jak i miejscowe społeczności. Trzech z nich zaprosiliśmy do udziału w Aspektowej ankiecie nt. Kościoła, wiary i Unii Europejskiej. Są to: ks. Andrzej Sapieha z Włoch, ks. Marcin Siewruk z Niemiec i ks. Mariusz Jagielski z Francji. Postawiliśmy im następujące pytania:

Reklama

1. W Polsce panuje prawie powszechne przekonanie, że Kościół w Europie Zachodniej umiera, a świątynie pustoszeją. Czy jest według Księdza słuszna opinia?

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2. Kraj, w którym Ksiądz studiuje, jest członkiem Unii Europejskiej. Czy członkostwo w Unii Europejskiej ma wpływ na życie Kościoła. Jeśli tak, to jaki?

3. Czego możemy się nauczyć od katolików w kraju, gdzie Ksiądz obecnie przebywa?

4. Czym - jako katolicy - możemy ubogacić społeczeństwo Zachodniej Europy?

2003-12-31 00:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Arcybiskup Kupny i Prezydent Sutryk odwiedzili katolicką szkołę

2026-01-09 14:22

mat. pras

Arcybiskup Józef Kupny oraz prezydent Wrocławia Jacek Sutryk odwiedzili dziś Katolicki Zespół Szkolno-przedszkolny przy ul. Paulińskiej 14, prowadzony przez Fundację Bonum Educationis. Goście z uznaniem wypowiadali się o rozwoju placówki, która od kilku lat z powodzeniem funkcjonuje we Wrocławiu.

Podczas spotkania z zarządem Fundacji rozmawiano o możliwościach dalszego poszerzania katolickiej oferty edukacyjnej dla dzieci i młodzieży w mieście. Podkreślano, że dobra edukacja to nie tylko przekazywanie wiedzy, ale również formowanie osobowości młodego człowieka w oparciu o wartości wypływające z chrześcijaństwa.
CZYTAJ DALEJ

W tradycji chrześcijańskiej łódź często staje się obrazem wspólnoty

2026-01-02 08:56

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Adobe Stock

Autor listu stawia miłość wzajemną w centrum życia Kościoła. Źródłem pozostaje miłość Boga, już pokazana w posłaniu Syna. Teraz widać jej owoc we wspólnocie. Miłość brata otwiera przestrzeń zamieszkania Boga. Jan używa czasownika (menō), „trwać”. W tej tradycji oznacza stałe przebywanie, jak w domu. W zdaniu „nikt nigdy Boga nie oglądał” słychać echo Prologu Ewangelii Jana (J 1,18). Niewidzialny Bóg pozwala się rozpoznać w miłości, która działa. Wzajemna miłość sprawia, że Jego obecność staje się realna, a miłość w człowieku dochodzi do pełni (teleioō).
CZYTAJ DALEJ

Wspólnota Dwunastu niesie w sobie tajemnicę wolności

2026-01-09 19:33

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Adobe Stock

Saul wyrusza z trzema tysiącami wybranych, aby schwytać Dawida. Liczba podkreśla przewagę króla i jego lęk. Dawid żyje wśród skał i jaskiń, na ziemi pogranicza. Tam serce uczy się zawierzenia. Saul wchodzi do jaskini. Dawid z ludźmi pozostaje w głębi. W ustach towarzyszy pojawia się odczytanie chwili jako znaku od Boga. Dawid podchodzi i odcina rąbek płaszcza. Ten gest wygląda drobno, a płaszcz w Biblii niesie znaczenie godności i władzy. Tekst mówi, że „zadrżało serce” Dawida. W hebrajskim pobrzmiewa (wayyak lēb), uderzenie sumienia. Wystarcza mu sam znak. Zatrzymuje swoich ludzi i wypowiada słowa o „pomazańcu Pana” (māšîaḥ JHWH). Namaszczenie wiąże króla z decyzją Boga także w czasie błędu króla. W tej księdze rąbek płaszcza już raz pojawił się przy Saulowej utracie królestwa. Rozdarcie płaszcza w 1 Sm 15 towarzyszyło wyrokowi Samuela. Tutaj odcięty rąbek zapowiada zmianę, a Dawid nie przyspiesza jej przemocą. Wychodzi za Saulem, woła go i pada na twarz. Nazywa Saula „panem moim, królem”. Pokora otwiera przestrzeń prawdy. Dawid pokazuje skrawek płaszcza jako dowód, że jego ręka nie szuka krwi. Wzywa Pana na sędziego i oddaje Mu spór. Brzmi przysłowie o złu, które rodzi zło. Dawid nie chce podtrzymywać tej fali. Słowo i gest poruszają Saula. Król płacze i uznaje sprawiedliwość Dawida. Prosi o przysięgę w sprawie potomstwa, bo królowanie w Izraelu dotyka pamięci rodu i imienia. Dawid przysięga. Opowiadanie rysuje obraz władzy poddanej Bogu i serca, które wybiera miłosierdzie w chwili największej przewagi. W tej scenie zwycięstwo ma kształt opanowania, a jaskinia staje się szkołą serca.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję