W uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła Eucharystii w kościele rektoralnym – jedynym o tym wezwaniu we Wrocławiu – przewodniczył bp Jacek Kiciński.
W homilii biskup mówił o dwóch filarach Kościoła: św. Piotrze i św. Pawle. – Każdy z nich miał swoją drogę wiary, każdy z nich musiał się zmierzyć ze swoimi słabościami i otworzyć serce na działanie łaski Bożej. Piotr, pierwszy z Apostołów, reprezentuje Kościół hierarchiczny. Jest gwarantem wierności i stałości. Paweł natomiast reprezentuje Kościół charyzmatyczny, chciałoby się powiedzieć: huragan Ducha Świętego. Z jednej strony fundament, a z drugiej powiew Ducha Świętego – podkreślał bp Kiciński.
Hierarcha przypomniał, że także i nas dzisiaj Jezus pyta, za kogo Go uważamy: – Dziś Jezus zaprasza nas przed współczesną Cezareę Filipową, przed świątynię bogów pogańskich i pyta „za kogo ludzie mnie uważają?”, a raczej „czy ja jestem ludziom jeszcze potrzebny?”. Jezus idzie dalej i pyta każdego z nas: „Kim dla ciebie jest Syn Człowieczy? Kim dla nas jest Jezus Chrystus na tym etapie życia, na którym się znajdujemy? Czy jest Mesjaszem? A jeśli tak, to czy przyjmuję Jego słowo, czy nim żyję i czy dzielę się nim z innymi?”.
Na zakończenie Eucharystii bp Kiciński odczytał dekret Stolicy Apostolskiej o ustanowieniu odpustu zupełnego dla wiernych nawiedzających świątynię Świętych Piotra i Pawła m.in. 22 stycznia w święto nawrócenia św. Pawła i 29 czerwca w uroczystość Świętych Apostołów. Dekret obowiązuje przez siedem lat.
Każda diecezja w Kościele katolickim ma swój szczególny dzień – uroczystość poświęcenia kościoła katedralnego. Dla wiernych archidiecezji wrocławskiej przypada on 16 listopada, gdy wspólnota kieruje swe serca ku katedrze św. Jana Chrzciciela na Ostrowie Tumskim.
Jest to uroczystość na cześć Chrystusa, który jest fundamentem Kościoła. On jest Głową, a my Jego członkami – podkreśla ks. Paweł Cembrowicz, proboszcz wrocławskiej katedry. Obchodzenie rocznicy poświęcenia (czyli dedykacji) kościoła to w istocie święto samego Chrystusa, który czyni z kamiennej budowli swoje mieszkanie pośród ludzi. Akt dedykacji oznacza oddanie świątyni na wyłączną własność Boga – odtąd każdy ołtarz, kamień i świeca należą do Niego. Dlatego też rocznica poświęcenia katedry zalicza się do świąt Pańskich. Jak podkreśla ks. Cembrowicz, uroczystość ta nie jest jedynie wspomnieniem historycznego wydarzenia, lecz wyznaniem wiary w Chrystusa – fundament i kamień węgielny Kościoła. To także zaproszenie, by każdy wierny archidiecezji wrocławskiej odnowił świadomość przynależności do wspólnoty Kościoła lokalnego i przypomniał sobie, że przez chrzest jest jego żywą częścią.
Iz 58 należy do części księgi związanej z czasem po powrocie z wygnania. Trwa post i modlitwa, a równocześnie trwa krzywda ubogich. Prorok dostaje polecenie: „Wołaj na całe gardło”. To mowa publiczna, w tonie upomnienia. Lud pości i pyta, czemu Bóg „nie widzi”. Odpowiedź dotyka dnia pracy. W dzień postu załatwia się interesy i „uciska” robotników. Pojawia się spór i przemoc. Zewnętrzne znaki żałoby zostają nazwane: skłanianie głowy „jak sitowie” i leżenie w worze z popiołem. Hebrajskie określenie sitowia oznacza trzcinę bagienną, łatwo uginającą się pod palcami. Prorok pokazuje więc gest, który można wykonać bez przemiany życia. „Post, który wybieram” zostaje opisany czasownikami wyzwolenia. Należy rozwiązać więzy nieprawości, zerwać jarzmo, wypuścić uciśnionych. Potem idą czyny bardzo konkretne. Należy dzielić chleb z głodnym, wprowadzić pod dach biednych tułaczy, okryć nagiego, nie odwracać się od człowieka „z własnego ciała”. Hebrajskie bāśār oznacza także krewnego, więc odpowiedzialność zaczyna się najbliżej. Wers 8 używa obrazu świtu. Światło wschodzi, a „chwała Pana” idzie z tyłu jako osłona. W 9a pada obietnica: „Oto jestem” (hinneni). To słowo pojawia się w Biblii jako odpowiedź gotowości, na przykład u Samuela w noc powołania. Prorok ukazuje post, który otwiera drogę do wysłuchanej modlitwy i do uzdrowienia relacji społecznych. W wersecie 1 pojawia się obraz trąby. Hebrajskie skojarzenie prowadzi do szofaru, rogu używanego do ogłaszania świąt i alarmu. Ten sam dźwięk ma obudzić sumienie wspólnoty. W tle stoją także posty pamięci po katastrofie, o których mówi Za 7-8.
Co św. Augustyn pisał o miłości? Jak rozumiał listy św. Jana i jak polecenie Jezusa o miłowaniu Boga i bliźnich wcielał w życie?
Jeśli spojrzymy na różne motywy postępowania, przekonamy się, że jeden człowiek bywa surowy z powodu miłości, a drugi bywa uprzejmy z powodu nieprawości. (…) Wiele działań, które wydają się dobre, nie ma korzenia w miłości. Nawet ciernie mają kwiaty. Są rzeczy, które wyglądają na surowe i okrutne, a mimo to dokonuje się ich z miłości, by przywrócić dyscyplinę. Dlatego raz na zawsze otrzymujesz krótkie przykazanie: kochaj i rób, co chcesz.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
