35 lat temu, 15 lutego 1987 r., biskup pomocniczy senior Piotr Skucha przez posługę prymasa Polski kard. Józefa Glempa został wyświęcony na następcę Apostołów i przyjął sakrę biskupią.
W Konstytucji dogmatycznej o Kościele „Lumen gentium” zapisano: „Wśród głównych obowiązków biskupich szczególne miejsce zajmuje głoszenie Ewangelii. Biskupi są zwiastunami wiary prowadzącymi nowych uczniów do Chrystusa, i autentycznymi, czyli upoważnionymi przez Chrystusa nauczycielami, którzy powierzonemu sobie ludowi głoszą prawdy wiary, aby w nie wierzył i w życiu je stosował, i którzy w świetle Ducha Świętego treść wiary wyjaśniają, ze skarbca Objawienia dobywając rzeczy stare i nowe (por. Mt 13, 52), przyczyniają się do jej owocowania i od powierzonej sobie trzody czujnie oddalają grożące jej błędy (por. 2 Tm 4, 1-4)”.
Reklama
Biskup Piotr Skucha w swoim herbie biskupim ma gołębicę symbolizującą Ducha Świętego oraz krzyż jerozolimski, który jest symbolem Kustodii Ziemi Świętej. Ukazanie właśnie takiego typu krzyża przez biskupa pomocniczego wiąże się z jego studiami w Jerozolimie, gdzie w 1978 r. obronił doktorat w Studium Biblicum Franciscanum. Jego dewizą są słowa: „Verbum Crucis Virtus Dei” (Nauka Krzyża Mocą Bożą). Biskup senior urodził się w Łaganowie, w parafii Proszowice. Ukończył Wyższe Seminarium Duchowne w Kielcach i przyjął święcenia kapłańskie w 1970 r. z rąk biskupa kieleckiego Jana Jaroszewicza. Po otrzymaniu święceń biskupich 15 lutego 1987 r. został mianowany biskupem pomocniczym diecezji kieleckiej. Ojciec Święty przyznał mu tytularne biskupstwo w Segisamie. Pięć lat później został skierowany także jako biskup pomocniczy do nowo utworzonej diecezji sosnowieckiej. Studiował m.in. w Lublinie na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, Papieskim Instytucie Biblijnym „Biblicum” w Rzymie oraz Studium Biblicum Franciscanum w Jerozolimie. Dał się poznać jako wybitny wykładowca, kaznodzieja, autor licznych artykułów teologicznych i biblijnych, ceniony przewodnik po Ziemi Świętej. Jego pasterskie nauczanie to wyjątkowa lekcja miłości płynąca z Pisma Świętego. W jednej z homilii mówił: „Słowo Boże i wydarzenie przenikają się wzajemnie ze sobą. Fakty są jakby napełnione słowami – sensem – i na odwrót: to, co wcześniej było tylko słowem – często słowem niezrozumiałym – staje się rzeczywistością i dopiero wtedy ukazuje swe znaczenie. Nowy Testament wyjaśnia się w Starym” (fragment homilii z Wielkiego Piątku, Sławków).
Jubilat znany jest jako ceniony przewodnik po Ziemi Świętej, gdzie wcześniej studiował w Studium Biblicum Franciscanum w Jerozolimie. Jego kompetencje i wiedza w tej dziedzinie doceniane są w całej Polsce i na świecie.
Życzymy Księdzu Biskupowi wielu łask, a szczególnie zdrowia i wytrwałości w trudach posługi pasterskiej. Zgodnie z zawołaniem biskupim, niech Ukrzyżowany dodaje zawsze mocy i siły w dźwiganiu codziennego krzyża.
Dzisiejsza przypowieść, mimo takich czy innych trudności, jest pełna nadziei. Któż z nas, patrząc uczciwie na swoje życie, może powiedzieć, że pracuje dla Pana od pierwszej godziny?
Jezus opowiedział swoim uczniom następującą przypowieść: «Królestwo niebieskie podobne jest do gospodarza, który wyszedł wczesnym rankiem, aby nająć robotników do swej winnicy. Umówił się z robotnikami o denara za dzień i posłał ich do winnicy. Gdy wyszedł około godziny trzeciej, zobaczył innych, stojących na rynku bezczynnie, i rzekł do nich: „Idźcie i wy do mojej winnicy, a co będzie słuszne, dam wam”. Oni poszli. Wyszedłszy ponownie około godziny szóstej i dziewiątej, tak samo uczynił. Gdy wyszedł około godziny jedenastej, spotkał innych stojących i zapytał ich: „Czemu tu stoicie cały dzień bezczynnie?” Odpowiedzieli mu: „Bo nas nikt nie najął”. Rzekł im: „Idźcie i wy do winnicy”. A gdy nadszedł wieczór, rzekł właściciel winnicy do swego rządcy: „Zwołaj robotników i wypłać im należność, począwszy od ostatnich aż do pierwszych”. Przyszli najęci około jedenastej godziny i otrzymali po denarze. Gdy więc przyszli pierwsi, myśleli, że więcej dostaną; lecz i oni otrzymali po denarze. Wziąwszy go, szemrali przeciw gospodarzowi, mówiąc: „Ci ostatni jedną godzinę pracowali, a zrównałeś ich z nami, którzy znosiliśmy ciężar dnia i spiekotę”. Na to odrzekł jednemu z nich: „Przyjacielu, nie czynię ci krzywdy; czyż nie o denara umówiłeś się ze mną? Weź, co twoje, i odejdź. Chcę też i temu ostatniemu dać tak samo jak tobie. Czy mi nie wolno uczynić ze swoim, co chcę? Czy na to złym okiem patrzysz, że ja jestem dobry?” Tak ostatni będą pierwszymi, a pierwsi ostatnimi».
„Starajcie się o większe dary, a ja wam wskażę drogę jeszcze doskonalszą” (gr. kath’ hyperbolēn hodon, drogę ponad wszelką miarę). Po długim wykładzie o charyzmatach Paweł zmienia płaszczyznę, zamiast dodawać kolejny dar do listy. Hymn o miłości otwiera seria zdań warunkowych o bezlitosnej logice. Języki ludzi i aniołów, proroctwo, wszelka wiedza, wiara przenosząca góry, rozdanie całego majątku, wydanie własnego ciała. Wszystko to bez miłości jest „niczym” i „nic mi nie pomoże”. Największe dzieła, także religijne, mogą być puste w środku.
W 87. rocznicę agresji Związku Sowieckiego na Polskę warto przypomnieć losy nazaretanek z ziem zajętych przez Armię Czerwoną. Po 17 września 1939 roku siostry traciły szkoły, internaty i domy zakonne. Dwadzieścia dziewięć sióstr i kandydatek deportowano z Wilna w głąb ZSRR. Te, które pozostały, pracowały w świeckich ubraniach, chroniły kościoły i potajemnie przyjmowały nowe kandydatki. Sowieckie państwo przez kilkadziesiąt lat próbowało usunąć zgromadzenie ze Wschodu. Bezskutecznie.
Obecność nazaretanek w miastach, które po 1918 roku znalazły się we wschodnich województwach Rzeczypospolitej, rozpoczęła się jeszcze pod zaborami. Dom we Lwowie powstał w 1892 roku. Kolejne placówki otwierano w Wilnie, Grodnie, Stryju, Nowogródku i Równem. Siostry prowadziły szkoły, internaty, katechezę oraz działalność charytatywną.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
