Wołam do wszystkich rodaków, bohaterskich obrońców ojczyzny, by zapewnić was, że marzenia, z którymi szliście do walki o niepodległość, dziś realizujemy my, wasi spadkobiercy – słowa Apelu Poległych wybrzmiały na wojennym cmentarzu nr 308.
W listopadowy dzień na oddalony od wioski cmentarz zmierzali mieszkańcy Muchówki. Jedni starali się dojechać polną drogą jak najbliżej wojennej nekropolii. Inni wybrali spacer pośród złoconych jesiennymi barwami pól i lasów Pogórza Wiśnickiego.
Modlitwa
To jeden z największych cmentarzy w okręgu bocheńskim z czasów I wojny światowej. Pochowano na nim żołnierzy, którzy zginęli w listopadzie i grudniu 1914 r. w czasie operacji limanowsko-łapanowskiej. W 56 grobach zbiorowych i 19 pojedynczych spoczywają ciała 96 żołnierzy z armii austro-węgierskiej, 291 – z armii niemieckiej i 606 – z armii rosyjskiej. Do wspólnej modlitwy na wojennym cmentarzu zaprosił mieszkańców Muchówki proboszcz parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa, ks. Paweł Bartula, który wspólnie z sercaninem ks. Jerzym Wilkiem odprawił w tym miejscu Mszę św.
Gdy dotarłam na cmentarz, przy polowym ołtarzu trwały ostatnie przygotowania. Krzesła zajmowały starsze osoby. Dzieci wymachiwały biało-czerwonymi chorągiewkami. Po jednej stronie ołtarza ustawili się przedstawiciele stowarzyszenia Historyczno-Eksploracyjnego ZGP p. panc. Południe, po przeciwnej – stowarzyszenia Kawalerii Ochotniczej im. Krakowskiej Brygady Kawalerii w barwach 5. Dywizjonu Artylerii Konnej. Przestrzeń pogrążonego zazwyczaj w ciszy cmentarza wypełniły modlitwy, muzyka i słowa pieśni religijnych oraz patriotycznych.
Reklama
– Pragniemy podziękować Panu Bogu za wolną Polskę – powiedział ks. Bartula, rozpoczynając Eucharystię. I dodał: – Będziemy też prosić Boga, by przyjął tych wszystkich, którzy walczyli za naszą ojczyznę i oddali za nią życie. Zachęcał, abyśmy się modlili o Boże błogosławieństwo dla ojczyzny, o pokój, zgodę, jedność. I apelował: – Módlmy się w intencji polskich żołnierzy broniących naszej granicy z Białorusią!
Nauka
Z kolei w homilii proboszcz zachęcał do odkrycia i wprowadzania w życie cnót. – Sprawiedliwość, roztropność, wstrzemięźliwość i męstwo to cnoty, które odgrywały ważną rolę w życiu naszych bohaterów narodowych – przypomniał ks. Paweł i zapewniał, że ci ludzie tak jak my mieli słabości, jednak potrafili je pokonać. – Ich przykład życia ukazuje nam drogę rozwoju i to, że warto trwać przy Bogu, korzystać z łask, którymi nas obdarza – przekonywał i zachęcał: – Warto trwać przy wartościach, które tworzą naszą tożsamość!
Po Mszy św. zebrani uczestniczyli w spotkaniu patriotycznym przygotowanym przez stowarzyszenie historyczno-eksploracyjne. Reprezentujący je młodzi ludzie nawiązali do historii Polski, przypomnieli list Józefa Piłsudskiego pisany do żołnierzy, odczytali Apel Poległych, złożyli przy pomniku kwiaty, zapalili znicz. Na zakończenie spotkania wybrzmiała Cisza, która w tym miejscu zyskała szczególną oprawę.
– Przed wojną chodziliśmy z panią Muchową na ten cmentarz, aby dbać o groby – wspomina najstarsza mieszkanka Muchówki, 96-letnia Helena Fortuna. Dodaje: – Kiedyś przyjechał do szkoły niemiecki oficer, który szukał grobu swego ojca. Gdy go zaprowadziliśmy na cmentarz, był zaskoczony, że jest on tak zadbany.
Myślę, że dobrze się stało, iż proboszcz zaprosił na wojenną nekropolię parafian, zwłaszcza tych najmłodszych. To dla nich cenna lekcja religii i historii!
Mieszany chór „Sancti Jacobi” to zespół, w którym śpiewają i nastolatki, i seniorzy
Łączy nas śpiewanie i granie na chwałę Panu – podkreśla Konrad Baniak.
Od prawie 80 lat w przy parafii Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła i św. Jakuba Apostoła w Brzesku śpiewa chór „Sancti Jacobi”. W jego bogatą historię wpisali się zarówno prowadzący zespół, jak i kolejne pokolenia brzeskich parafian.
1 maja każdego roku Kościół specjalnie czci św. Józefa jako
wzór wszystkich pracujących. Św. Józef jest wzorem i patronem ludzi,
którzy własną, ciężką pracą zdobywają środki do życia i utrzymania
rodziny. Pracę zawodową łączył on z troską o Świętą Rodzinę, którą
Bóg powierzył jego opiece.
O pracy poucza nas Katechizm Kościoła Katolickiego: "
Jak Bóg odpoczął dnia siódmego po całym trudzie, jaki podjął (Rdz
2, 2), tak również życie ludzkie składa się z pracy i odpoczynku"
. Ojciec Święty Jan Paweł II w encyklice Centesimus annus pisze: "
Pierwszym źródłem wszystkiego, co dobre, jest sam akt Boga, który
stworzył ziemię i człowieka, człowiekowi zaś dał ziemię, aby swoją
pracą czynił ją sobie poddaną i cieszył się jej owocami. W naszych
czasach wzrasta rola pracy ludzkiej jako czynnika wytwarzającego
dobra niematerialne i materialne; coraz wyraźniej widzimy, jak praca
jednego człowieka splata się w sposób naturalny z pracą innych ludzi.
Dzisiaj bardziej niż kiedykolwiek pracować znaczy pracować z innymi;
znaczy robić coś dla kogoś. Praca jest tym bardziej owocna i wydajna,
im lepiej człowiek potrafi poznawać możliwości wytwórcze ziemi i
głębiej odczytywać drugiego człowieka, dla którego praca jest wykonywana"
.
Praca ludzka jest działaniem osób, które Bóg stworzył
na Swój obraz i podobieństwo i powołał do przedłużenia dzieła stworzenia,
czyniąc sobie ziemię poddaną. Zatem praca jest obowiązkiem każdego
człowieka. Święty Paweł w drugim liście do Tesaloniczan pisze: "Kto
nie chce pracować, niech też nie je" (2 Tes 3, 10). Sam Pan Bóg mówi
do pierwszych rodziców, że w pocie czoła będą zdobywać pożywienie
z płodów ziemi. Jan Paweł II w encyklice Laborem exercens pisze: "
Pot i trud, jaki w obecnych warunkach ludzkości związany jest nieodzownie
z pracą, dają chrześcijaninowi i każdemu człowiekowi, który jest
wezwany do naśladowania Chrystusa, możliwość uczestniczenia z miłością
w dziele, które Chrystus przyszedł wypełnić. W pracy ludzkiej chrześcijanin
odnajduje cząstkę Chrystusowego Krzyża i przyjmuje ją w tym samym
duchu odkupienia, w którym Chrystus przyjął za nas swój Krzyż". Człowiek
szanuje dary Stwórcy i otrzymane talenty. Praca może mieć też wymiar
odkupieńczy. Znosząc trud pracy w łączności z Jezusem Ukrzyżowanym
człowiek współpracuje w pewnym stopniu z Synem Bożym w Jego dziele
Odkupienia. Każdy pracujący człowiek potwierdza, że jest uczniem
Chrystusa, niosąc krzyż każdego dnia w działalności, do której został
powołany i którą wypełnia z miłością. Każda praca, nawet najmniejsza,
może być środkiem uświęcenia i ożywiania rzeczywistości ziemskich.
Święty Ignacy Loyola bardzo pięknie kiedyś powiedział: "Módlcie się
tak, jakby wszystko zależało od Boga, a pracujcie tak, jakby wszystko
zależało od was". Matka Teresa z Kalkuty także mówiła o pracy: "Musimy
pracować z ogromną wiarą, nieustannie, skutecznie, a nade wszystko
z wielką miłością i pogodą; bez tego nasza praca będzie tylko pracą
niewolników służących surowemu panu. Musimy się nauczyć, by praca
nasza stawała się modlitwą. Ma to miejsce wtedy, gdy wszystko czynić
będziemy dla Jezusa, dla chwały Jego imienia i dla zbawienia ludzi!
Nasza praca, to nasza miłość do Boga wyrażona działaniem".
Za naszą pracę otrzymujemy pożywienie jako dar od naszego
najlepszego Ojca. Jest dobrą rzeczą prosić Go o nie i składać Mu
za nie jednocześnie dziękczynienie. Konstytucja II Soboru Watykańskiego
Gaudium et spes poucza: "Praca ludzka, która polega na tworzeniu
i wymianie nowych dóbr lub na świadczeniu usług gospodarczych, góruje
nad innymi elementami życia gospodarczego, ponieważ te mają jedynie
charakter narzędzi". Chciejmy zawsze prosić Pana o to, by błogosławił
naszej pracy. Słowa pieśni niech będą naszą modlitwą prośby: "Błogosław,
Panie, nas na pracę i znojny trud. Wszak Tyś sam wybrał nas, by Cię
poznał i wielbił świat, alleluja".
Święty cieśla z Nazaretu, człowiek ciężkiej, fizycznej
pracy, został wyniesiony do niewysłowionej godności oraz stał się
symbolem i uosobieniem dążenia wielu ludzi. Na jego przykładzie Kościół
ukazuje sens pracy ludzkiej i jej nieprzemijające, ogromne wartości.
Pewnych informacji o świętym Józefie dostarcza nam tylko Ewangelia.
Hebrajskie słowo Józef oznacza tyle, co "Bóg przydał". Święty Józef
pochodził z rodu króla Dawida. Mieszkał on zapewne w Nazarecie. Hebrajski
wyraz "charasz" oznacza rzemieślnika, wykonującego prace w drewnie,
w metalu, w kamieniu. Praca świętego Józefa polegała być może na
wykonywaniu narzędzi codziennego użytku, koniecznych także w gospodarce
rolnej. Mógł być również cieślą. Według dawnych świadectw św. Józef
zmarł w domku w Nazarecie w obecności Najświętszej Maryi Panny i
Pana Jezusa.
O św. Józefie, który jest patronem wszystkich ludzi pracy,
liturgia mówi: "Jako męża sprawiedliwego dałeś go Bogurodzicy Dziewicy
za Oblubieńca, a jako wiernego i roztropnego sługę postawiłeś nad
swoją Rodziną, aby rozciągnął ojcowską opiekę nad poczętym z Ducha
Świętego Jednorodzonym Synem Twoim Jezusem Chrystusem". W 1919 r.
papież Benedykt XV do Mszy św., w której się wspomina św. Józefa,
dołączył osobną o nim prefację. Papież Leon XIII wydał pierwszą w
dziejach Kościoła encyklikę o św. Józefie. Św. Pius X zatwierdził
litanię do św. Józefa do publicznego odmawiania.
Uroczyste wspomnienie św. Józefa rzemieślnika ustanowił
w 1955 r. Pius XII.
Św. Józef uczy życia z Chrystusem i dla Jego chwały,
uczy delikatności względem kobiet i wzorowego życia rodzinnego, opartego
na wzajemnej miłości, życzliwości, szacunku i dobroci. Św. Józef
jest wzorem chrześcijanina w spełnianiu czynności domowych i zawodowych.
Pracował w stałej zażyłości z Najświętszą Maryją Panną i Jezusem
Chrystusem. Podobnie każdy chrześcijanin powinien pamiętać o tym,
że pracując spełnia nakaz Boży: "Czyńcie sobie ziemię poddaną" i
przygotowuje się do życia wiecznego.
Dom Chłopaków w Broniszewicach to DPS prowadzony przez siostry dominikanki. Na zdjęciu s. Tymoteusza z jednym z 67 niepełnosprawnych podopiecznych
W ostatnim czasie toczą się dyskusje na temat przyszłości dzieci przebywających w domach pomocy społecznej, a to za sprawą projektu nowelizującego ustawę o pomocy społecznej, w którym przewidziano istotne zmiany w funkcjonowaniu DPS-ów. W przypadku uchwalenia projektowanych przepisów, zmiany te szczególnie odczują placówki, w których przebywają dzieci, takie jak DPS Dom Chłopaków w Broniszewicach, prowadzony przez siostry dominikanki. Instytut Ordo Iuris przygotował analizę projektowanych zmian dotyczących małoletnich podopiecznych DPS-ów, w której wskazał na potrzebę modyfikacji proponowanego modelu deinstytucjonalizacji opieki społecznej.
Na stronie Rządowego Centrum Legislacji opublikowano 26 marca projekt ustawy o zmianie ustawy pomocy społecznej oraz niektórych innych ustaw autorstwa Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (MRPPS). Projekt wzbudził niemałe kontrowersje, a wśród krytykujących przyjęte w nim rozwiązania znaleźli się przedstawiciele środowiska domów pomocy społecznej, w tym siostry dominikanki prowadzące DPS o nazwie „Dom Chłopaków w Broniszewicach”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.