Pierwszym jest sanktuarium Matki Bożej Wychowawczyni Powołań Kapłańskich w Gościkowie-Paradyżu. Znajduje się tu pocysterski barokowy zespół klasztorny z kościołem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Marcina. Sama nazwa Paradyż pochodzi od sformułowania Paradisus Sanctae Mariae, czyli Raj Matki Bożej, i nadali ją tej miejscowości cystersi. Jeszcze nie tak dawno formowali się tu alumni Wyższego Seminarium Duchownego, jednak m.in. ze względu na remont obiektu przebywają obecnie w Gorzowie.
Reklama
Początki sięgają 1230 r., kiedy Mikołaj Bronisz ufundował w Gościkowie klasztor, w którym mieli zamieszkać cystersi. Budowę świątyni rozpoczęto ok. 1270-90 r. i trwała ona sto lat. Kościół wznoszony był w stylu gotyckim, pierwotnie na planie krzyża, jednak po ukończeniu naw i części transeptu świątynię skrócono, zamurowując wschodnie arkady międzynawowe. Dwukrotnie dotknęła go klęska pożaru. Świątynia została odbudowana w XVIII wieku i przekształcona do formy barokowej. Najważniejsze miejsce w świątyni zajmuje barokowy ołtarz z 1739 r. z obrazem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, z figurami świętych Piotra i Pawła oraz relikwiarzami zawierającymi doczesne szczątki starożytnych świętych męczenników: Amancjusza, Cedoniusza, Damazego, Donata i Sewelianusa. W kościele jest również kilkanaście ołtarzy bocznych o równie wielkiej wartości artystycznej, co ołtarz główny. Na uwagę zasługują też: barokowy prospekt organowy autorstwa Joachima Gottlona Petera, fragmenty gotyckich fresków i sklepień, klasycystyczne stalle w prezbiterium, ozdobione wizerunkami dostojników kościelnych, godło Stanisława Augusta Poniatowskiego znajdujące się na chórze oraz płyty epitafijne umieszczone w posadzce kościoła.
Miejscem szczególnym w kościele jest kaplica z obrazem Matki Bożej z Dzieciątkiem (Matki Bożej Paradyskiej), który jest XVII-wieczną kopią obrazu San Luca z Bolonii. Widnieje na nim sentencja: Mater Dei memento mai! Decus Paradisi ora pro nobis!, co oznacza: Matko Boża, pamiętaj o mnie! Ozdobo Paradyża, módl się za nami!
Sanktuarium w Paradyżu ustanowione zostało 15 sierpnia 2020 r. Msze św. w świątyni są odprawiane w soboty o godz. 17 i w niedziele o godz. 12, wcześniej jest możliwość spowiedzi. Na stronie paradisus.pl można znaleźć skrzynkę intencji do Matki Bożej Paradyskiej, które przedstawiane są podczas sobotniego nabożeństwa po Mszy św.
Trwa oaza lektorska. Bierze w nich udział 20 uczestników. W kadrze są dwie animatorki, trzech animatorów, kleryk i moderator – ks. Bartosz Warwarko. Rekolekcje prowadzone są w Paradyżu.
Jak to na oazie lektorskiej – jest nauka czytania, jest szkoła liturgii, są też inne punkty formacyjne, a wszystko po to, żeby uczestnicy jak najlepiej przygotowali się do posługi w parafiach. Nie brakuje też wycieczek, bo to w końcu wakacje. - Byliśmy w Zielonej Górze w kinie i w muzeum, w Międzyrzeczu również zwiedziliśmy muzeum, pojechaliśmy do Rokitna, przejechaliśmy meleksami przez Kalwarię Rokitniańską, zwiedzaliśmy zamek w Łagowie, w Pniewie odwiedziliśmy bunkry, byliśmy też w Świebodzinie – wymienia ks. Warwarko.
Dzisiejsza Uroczystość nie jest świętem dla adoratorów. Jest natomiast świętem dla wszystkich tych, którzy Chrystusa pragną przyjmować do siebie, którzy chcą wprowadzać Go w każdy zakamarek swojego życia, pokazywać Mu dosłownie wszystko, wszystkie swoje słabości i radości, swoje lęki i oczekiwania, swoje nadzieje i doznane porażki.
Jezus powiedział do Żydów: «Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli ktoś spożywa ten chleb, będzie żył na wieki. Chlebem, który Ja dam, jest moje Ciało, wydane za życie świata». Sprzeczali się więc między sobą Żydzi, mówiąc: «Jak On może nam dać swoje ciało do jedzenia?» Rzekł do nich Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli nie będziecie jedli Ciała Syna Człowieczego ani pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie. Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem. Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim. Jak Mnie posłał żyjący Ojciec, a Ja żyję przez Ojca, tak i ten, kto Mnie spożywa, będzie żył przeze Mnie. To jest chleb, który z nieba zstąpił – nie jest on taki jak ten, który jedli wasi przodkowie, a poumierali. Kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki».
W pytaniu tym chodzi zapewne o sytuację, w której rodzice nie chcą ochrzcić swojego dziecka, natomiast chcą tego dziadkowie. To trudna sytuacja. Zmiany, które obecnie zachodzą w społeczeństwie będą prowadziły do tego, że takie sytuacje mogą zdarzać się coraz częściej. Chodzi tu o konflikt między bardzo ważnymi wartościami dotyczącymi wiary. Z jednej strony mamy troskę dziadków o zbawienia dziecka, o przekazanie wiary kolejnemu pokoleniu, natomiast z drugiej - prawo rodziców do wychowania swojego potomstwa według takich wartości, jakie dla nich są istotne.
Wiemy, że choć troska o zbawienie wszystkich ludzi spoczywa na każdym wiernym, szczególnie na członkach rodziny (więc również na babci i dziadku), to jednak w tym przypadku prawo Kościoła staje po stronie prawa rodziców. Kodeks Prawa Kanonicznego reguluje tę sprawę następująco: „do godziwego ochrzczenia dziecka wymaga się, aby zgodę na chrzest wyrazili rodzice lub przynajmniej jedno z nich albo ten, kto ich zgodnie z prawem zastępuje” (kan. 868, § 1). Nie ma więc tu miejsca dla innych osób, nawet tak blisko spokrewnionych jak dziadkowie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
