Duszpasterze parafii św. Maksymiliana Marii Kolbego w Lubinie przygotowali dla parafian propozycję udziału w celebracjach słowa Bożego. Spotkania odbywają się w każdy czwartek Wielkiego Postu, o godz. 19. Główną ich częścią są czytania oraz Ewangelia zaczerpnięte z Liturgii Słowa najbliższej niedzieli. Każdemu z czytań towarzyszą komentarze, wyjaśniające przeczytany fragment Pisma Świętego.
– Zapraszamy wszystkich mieszkańców parafii na czwartkowe spotkania ze słowem Bożym, które są okazją do głębszego przeżycia Liturgii Słowa, podczas niedzielnych Eucharystii – mówi ksiadz proboszcz Piotr Zawadka.
Pierwsze spotkanie odbyło się 18 lutego, a przewodniczył mu bp Zbigniew Kiernikowski. – Chrześcijanin raz wszczepiony w Chrystusa w chrzcie świętym, potrzebuje stałego formowania swego życia. Formacja dokonuje się m.in. przez słuchanie słowa Bożego. Naturalnym środowiskiem słuchania jest wspólnota. Nie wyklucza to oczywiście indywidualnych form słuchania (czytania) słowa Bożego, jakimi są np.: lectio divina, medytacja, skrutacja. Niemniej, zawsze potrzebne jest odniesienie do wspólnoty, gdyż każdy odbiór słowa Bożego ze swej natury prowadzi do urzeczywistnienia ciała Chrystusa, jakim jest Kościół. Z drugiej strony, słuchanie słowa Bożego we wspólnocie domaga się osobistej reakcji słuchającego w formie przyjęcia go do swego życia oraz dania odpowiedzi, tak, by mogło ono stawać się ziarnem, które wpadłszy w ziemię, wyda odpowiedni plon – mówił bp Kiernikowski, rozpoczynając spotkanie w lubińskiej parafii. Następnie podzielił się z wiernymi wyjaśnieniem niedzielnych czytań. Po tej części spotkania był czas na osobiste świadectwa oraz przemyślenia uczestników spotkania.
Od 3 niedzieli wielkanocnej w całej Polsce trwał Tydzień Biblijny. Był to czas pogłębionej refleksji nad Słowem Bożym, modlitwy tym Słowem i czerpania z tego Słowa mocy potrzebnych do codziennego życia. Choć w tym roku, z powodu pandemii, obchody tego tygodnia były skromne, nawet taka sytuacja nie była przeszkodą do sięgnięcia po Pismo św. Wiedzą o tym najlepiej wolontariusze posługujący chorym na koronawirusa w jeleniogórskim Zakładzie Opiekuńczo-Leczniczym, prowadzonym przez legnicką Caritas.
Opowiadanie odsłania chwilę, w której król przestaje iść na czele ludu. Wiosna jest czasem wypraw wojennych, a Dawid zostaje w Jerozolimie. Zaczyna się od wygody, która nie stawia oporu pokusie. Dawid chodzi po dachu pałacu i patrzy z góry. Ten szczegół ma ciężar. Narracja jest oszczędna i chłodna. Tym wyraźniej widać, jak władza staje się narzędziem ukrycia. Król widzi, a potem coraz częściej „posyła”. Posyła po kobietę, posyła po męża, posyła list z rozkazem śmierci. Batszeba kąpie się, a narrator podkreśla czasowniki władzy: Dawid posłał po nią i wziął ją do siebie. Wzmianka o jej oczyszczeniu po nieczystości przypomina język Prawa i potwierdza, że poczęcie wiąże się z tą nocą. Potem przychodzi wiadomość o ciąży. W tle stoi Uriasz Chetyta, mąż Batszeby, cudzoziemiec wierny Izraelowi. Imię Uriasza (Uriyyāhû) niesie Imię Pana. Dawid sprowadza go z frontu, wypytuje o wojnę i odsyła do domu z podarunkiem z królewskiego stołu. Uriasz śpi jednak przy bramie pałacu wraz ze sługami. W dalszym ciągu opowiadania uzasadnia to pamięcią o Arce i o wojsku w polu. Jego postawa obnaża serce króla. Dawid upija Uriasza, a on nadal nie schodzi do domu. Król pisze list do Joaba z rozkazem ustawienia Uriasza w najcięższym miejscu bitwy i odstąpienia od niego. List niesie sam Uriasz. To obraz człowieka niosącego własny wyrok. Ginie Uriasz i giną także inni żołnierze. Zło rozlewa się poza prywatny grzech i dotyka wspólnoty. Tekst jeszcze nie pokazuje Natana, a już waży cisza Boga. Słowo Pana wróci i nazwie grzech po imieniu. Pomazaniec potrzebuje prawdy, aby wejść na drogę nawrócenia.
W latach 1992-2024 około 700 duchownych, w tym 16 biskupów, z Kościoła anglikańskiego w Wielkiej Brytanii przeszło do Kościoła katolickiego. Wynika to z danych zebranych i opracowanych przez i Ośrodek Benedykta XVI na St Mary’s Twickenham University w Londynie na zlecenie działającego od 1896 roku Stowarzyszenia św. Barnaby, zajmującego się pomocą duszpasterską, prawną i finansową dla duchownych i osób konsekrowanych z innych wyznań chrześcijańskich, którzy chcą stać się katolikami.
Spośród około 700 anglikańskich duchownych - konwertytów na katolicyzm, 486 zostało katolickimi kapłanami, a 5 diakonami stałymi. 69 proc. zostało wyświęconych dla diecezji w Anglii i Walii, pozostali dla diecezji na świecie lub w zgromadzeniach zakonnych, do których wstąpili. Nieliczne przypadki powrotu do Kościoła anglikańskiego miały miejsce głównie w latach 90. XX wieku.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
