Reklama

Niedziela Zamojsko - Lubaczowska

Po partyzancie zanuć pieśń

8. edycja Biesiady Piosenki Partyzanckiej odbyła się w niedzielę 2 czerwca w urokliwym zakątku „W szałasie nad Tanwią” obok wsi Huta Różaniecka

Niedziela zamojsko-lubaczowska 25/2019, str. 4-5

[ TEMATY ]

piosenka

Adam Łazar

Śpiewają radni i sołtysi Radsoł ze Starego Dzikowa

Rozpoczęto Mszą św. sprawowaną przez dziekana cieszanowskiego, duszpasterza środowisk twórczych diecezji zamojsko-lubaczowskiej ks. kan. Józefa Dudka w asyście redaktora Katolickiego Radia Zamość ks. Mariusza Pastuszaka. W homilii ks. Dudek ukazał celowość Zmartwychwstania Pańskiego i mówił o celu ostatecznym naszego życia, jakim jest niebo. – Żołnierze, partyzanci, gdyby nie mieli nadziei, że pójdą do nieba, nie porywali by się na obronę kraju, tradycji, języka. A poeta napisał „czwórkami do nieba szli...” – mówił kaznodzieja. W 40. rocznicę pierwszej pielgrzymki do Ojczyzny papieża Jana Pawła II przywołał jego zasługi w odzyskaniu wolności. – Dzięki niemu znikła „żelazna kurtyna”, odrodziły się tożsame państwa, powstała „Solidarność”. Przyszła ta moc i siła, że powstaliśmy. Zwyciężyły mądrość i jedność. Tam, gdzie jest jedność, jest siła. Potrzeba nam właśnie takich spotkań, biesiad, festiwali, żeby stanowić jedność, obudzić pamięć, naszą uśpioną historię, tradycję, wielkość, dumę, nie pychę – mówił ks. Dudek. Homilię zakończył poetycko o partyzanckiej piosence i modlitwą do Pani Łaskawej: – Królowo Męczenników Polskich skropionych oczu Twymi łzami, módl się za nami! Panno Łaskawa za Twych wiernych synów z ziemi krwią przesiąkniętej i gorzkimi łzami – módl się za nami! Liturgię Eucharystii swoją grą ubogaciła orkiestra dęta Towarzystwa Muzycznego z Lubaczowa pod batutą Piotra Tabaczka.

Muzyczne zmagania

Po Mszy św. Biesiadę Piosenki Partyzanckiej poprowadziła konferansjer, w roli której wystąpiła zastępca dyrektora Centrum Kultury i Sportu w Cieszanowie Marlena Wiciejowska. Powitała kombatancki poczet sztandarowy z Lubaczowa, wicestarostę lubaczowskiego Pawła Głaza, burmistrza Narola Grzegorza Dominika, kombatantów z Lubaczowa i Horyńca, Jednostkę Strzelecką 2033 im. gen. Józefa Kustronia z Lubaczowa, wykonawców piosenek partyzanckich – 12 zespołów i 3 solistów. Zgodnie z regulaminem każdy wykonawca zaśpiewał jedną piosenkę partyzancką zgłoszoną do konkursu. Podlegała ona ocenie jurorów, którymi byli nauczyciele szkół muzycznych: Andrzej Bednarski z Przemyśla, Janusz Wiciejowski z Tomaszowa Lubelskiego, Piotr Tabaczek i Paweł Kasjan z Lubaczowa. To oni zdecydowali przyznać w kategorii „soliści” I miejsce Markowi Tapperowi z Zespołu Placówek im. Jana Pawła II w Lubaczowie Oddział w Wielkich Oczach, podopiecznemu Sióstr Boromeuszek, II miejsce przyznano Natalii Waszek z Lipska k. Narola, której akompaniowała Swietłana Karczewska-Lipowicz, III miejsce przypadło Urszuli Hojdak z Wielkich Oczu. W kategorii „chóry” I miejsce zajął chór Kombatant z Kraśnika, który w roku ubiegłym był na tej Biesiadzie, a założył go 3 lata temu kombatant, który ma ponad 90 lat i śpiewa nadal, a także gra na skrzypcach. II miejsce zajęły Parzanki z Paar k. Suśca, a III miejsce – chór Pieśni Biesiadnej Akademicy III wieku, działający przy Państwowej Wyższej Szkole Techniczno-Ekonomicznej w Jarosławiu. W kategorii „zespoły wokalno-instrumentalne” I miejsce zajął zespół Cztery Pory Roku z Oleszyc, a dwa II miejsca przypadły zespołom: Czerwona Jarzębina z Horyńca Zdroju i Niezapominajki z Cieszanowa. Jurorzy także przyznali wyróżnienia dla: zespołu wokalno-instrumentalnego Biesiada z Tomaszowa Lubelskiego, zespołu radnych i sołtysów Radsoł ze Starego Dzikowa, trio wokalnego sióstr z Szumów z Nowego Sioła, chórów Tanew z Narola i Harmonia z Tomaszowa Lubelskiego. Z opóźnieniem przybyły na Biesiadę śpiewające Katarzynki z Łukawca, którym akompaniował ks. Paweł Dynaka, wikariusz z tej parafii, które miały możliwość wystąpienie poza konkursem i zdobycia dyplomu uczestnictwa.

Reklama

Idea festiwalu

Po części konkursowej wszyscy wykonawcy jeszcze raz mieli możliwość wystąpienia na scenie „Szałasu nad Tanwią”, którego właścicielem, a także organizatorem Biesiady Piosenki Partyzanckiej jest Władysław Rebizant. – Jestem synem żołnierza Września 1939 r., który dostał się do niewoli niemieckiej. Szczęśliwie powrócił z niej, złożył przysięgę, wstąpił do Armii Krajowej i poszedł znów walczyć o Polskę. Znam te tereny, historię Narolszczyzny, bo stąd pochodzę. W tych lasach mocno działała partyzantka, wiele partyzantów poległo na tej ziemi. By uczcić ich pamięć i ojca, powstała myśl zorganizowania Biesiady Piosenki Partyzanckiej, której w tym regionie nie było. Od ojca jako wiano otrzymałem 3 ha lasu. W nim nad Tanwią zbudowałem szałas i scenę, na której co roku występują śpiewający wykonawcy tej piosenki – wyjaśnia Władysław Rebizant. Podkreśla, że organizacja Biesiady Piosenki Partyzanckiej byłaby niemożliwa, gdyby nie wspierający go dobrzy ludzie. Urząd Gminy Stary Dzików co roku dostarcza wodę mineralną, Cieszanów daje nagłośnienie, w tym roku Narol. Jurorzy wykonują swoją pracę bezpłatnie, pomagają zabezpieczyć teren strażacy z Huty Różanieckiej. Lista sponsorów jest znacznie dłuższa. Wszyscy chcą mieć swój wkład w organizację tej imprezy patriotyczno-kulturalnej. Dzięki nim ona trwa już 8 lat i mam nadzieję, że trwać będzie nadal.

2019-06-17 13:28

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Piosenka na czas kryzysu - "Szybko 1, 2, 3" - The Fedor Family

[ TEMATY ]

piosenka

Materiał prasowy

The Fedor Family

The Fedor Family, zespół muzyczny i jednocześnie rodzina muzyków (7 dzieci) z Lublina, w czasie pandemii nagrała swoją autorską piosenkę “Szybko 1, 2, 3”, która błyskawicznie stała się bardzo popularna w sieci na Facebooku (już ponad 200 000 wyświetleń). Zespołem bardzo szybko zainteresowały się media: Gość Niedzielny Lubelski, Radio Dobrze Nastawione (RDN), oraz TVP3 Lublin, TVP3 Katowice i Studio Raban (TVP1).

W tym momencie zespół The Fedor Family zrealizował profesjonalny teledysk do piosenki “Szybko 1, 2, 3” - premieramiała miejsce w czwartek, 16.04.2020 o 20:00 na kanale YouTube i Facebook - w krótkim czasie osiągnęła wysoką oglądalność. Zespół The Fedor Family rozpoczął także zbiórkę na portalu KatolikWspiera: Zobacz, aby uzyskać wsparcie na pokrycie kosztów i zrealizować wersję międzynarodową piosenki “Szybko 1, 2, 3”- po angielsku, by Dobra Nowina mogła dotrzeć w świat.

Wstęp

Szybko 1, 2, 3 - zmieścisz się i Ty!

Jesteśmy na fali - Bóg nas ocali!

Bóg nas ocali - będziemy Go chwalić!

Te pierwsze słowa naszej piosenki dają nadzieję i radość, którą chcielibyśmy przekazać - po polsku - innym ludziom w naszym kraju, a po angielsku - ludziom na całym świecie. Jesteśmy rodziną - mamy 7 dzieci. Staramy się, aby uwielbienie było naszym stylem życia. Bóg działa na różne sposoby, obdarzając talentami i możliwościami ich rozwoju. Rozwijamy nasze talenty: uczęszczając do szkół muzycznych, oraz biorąc udział w warsztatach artystycznych w naszym mieście - Lublinie - i w całej Polsce. Muzyka jest naszą pasją.

Podczas czytania Słowa Bożego z dziećmi, na modlitwie, zrodził się pomysł, aby dzielić się tym, co mamy w sercu - z innymi. Poprzez sztukę, a zwłaszcza poprzez muzykę, chcemy przekazywać radość i pasję innym i zachęcać, aby odkryli i rozwijali to wszystko, co Bóg w nich złożył, by potem sami też mogli się tym dzielić ze światem.

Ostatni czas jest dla nas wszystkich bardzo trudny. My mamy muzykę, mamy słowa, mamy radość - mamy gotową piosenkę, która - jak wierzymy - może dać nadzieję ludziom na całym świecie na to, że Bóg wyprowadzi wszystkich z potopu, który nas zalał - do nowego życia.

Opis projektu

Wierzymy mocno i doświadczamy tego na co dzień, że Bóg jest tym, który ocala – ma plan na każdą sytuację, która po ludzku patrząc jest beznadziejna, bez wyjścia. Chcemy tę prawdę przekazywać światu w każdej dostępnej formie – poprzez słowo, muzykę i obraz.

Kiedy rozpoczął się kryzys, nagraliśmy za pomocą telefonu naszą autorską piosenkę „Szybko 1,2,3” i udostępniliśmy na Facebooku znajomym. Opinie i komentarze, które otrzymaliśmy, przerosły nasze oczekiwania. Piosenka zdobyła ogromną popularność (w tym momencie ponad 200 000 wyświetleń) i idealnie wpisała się w obecną sytuację. Jej bohaterem jest Noe, biblijna postać ze Starego Testamentu. Noe słuchał Boga, wybudował Arkę i wraz z rodziną przeżył kataklizm potopu. Wrócił do nowego świata. Biblia jest dla nas wszystkich Księgą Życia, z której możemy uczyć się, że Bóg w Chrystusie zawsze ocala. Naszym pragnieniem jest, aby przekaz ten dotarł do wszystkich ludzi – w każdym wieku i języku. Stąd pomysł nagrania piosenki oraz teledysku w DWÓCH WERSJACH: polskiej i angielskiej, z tekstem piosenki ułatwiającym wspólne śpiewanie i wychwalanie Boga za to, co czyni w naszym życiu każdego dnia.

W tworzeniu sztuki stawiamy na jakość artystyczną, a także w miarę możliwości - techniczną. Teledysk został zrealizowany tym razem przy użyciu profesjonalnego sprzętu - lamp filmowych, profesjonalnej optyki, w technice green screen - zielonego tła, które podczas montażu zostało wycięte i zamiast niego wstawione wirtualne tło, zaprojektowane przez grafika. Następnie aktorzy - zespół The Fedor Family - zostali wklejeni na kolorowe plansze o zmieniającej się kompozycji. Dzięki temu, poprzez ciekawą formę, teledysk będzie się wyróżniał znacznie bardziej, niż nasze domowe nagranie i ma szansę dotrzeć jeszcze dalej.

Dodatkowo, stworzenie wersji międzynarodowej teledysku, gdzie piosenka będzie śpiewana po angielsku, dzięki technologii YouTube napisy będą mogły być automatycznie przetłumaczone praktycznie na każdy język, co umożliwi dotarcie przekazu piosenki niemal na cały świat!

Zapraszamy Was do współtworzenia tego projektu i prosimy o wsparcie modlitewne i finansowe, które pozwoli nam pokryć koszty produkcji DWÓCH TELEDYSKÓW. Dziękujemy, błogosławimy Wam i modlimy się za Was!

Cel

Podjęliśmy prace nad tym projektem w przekonaniu, że dziś jest ten czas, kiedy ludzie potrzebują usłyszeć Dobrą Nowinę. Nasz dom w czasie ogólnopolskiej akcji #ZostańWdomu zamienił się w salę prób, studio muzyczne, oraz plan filmowy. Sami, jako rodzina, nie jesteśmy w stanie zrealizować tego przedsięwzięcia.

Zatrudniliśmy zaprzyjaźnionych profesjonalistów - reżysera filmowego oraz realizatora dźwięku, którzy czuwali nad tym, aby produkcja osiągnęła możliwie jak najwyższy poziom. Cały proces postprodukcji trwał parę tygodni i była to bardzo żmudna praca, wymagająca wysokich kwalifikacji i doświadczenia.

Jeśli chodzi o muzykę - począwszy od nagrania dźwięku - wokali i instrumentów, korekcji barwy i dynamiki, miksu wielu warstw i ścieżek audio aż do zgrania do finalnej wersji.

W przypadku obrazu, było to żmudne kluczowanie, czyli wycinanie naszych aktorów z zielonego tła, montaż, projektowanie kompozycji, korekcja barwna, synchronizacja wszystkich warstw dźwięku i obrazu, stworzenie animowanego intro, aż w końcu wyeksportowanie filmu do formatu, który nadaje się do emisji w internecie, telewizji lub nawet w kinie.

Chcielibyśmy, stworzyć także wersję międzynarodową - śpiewaną po angielsku, aby zasięg Dobrej Nowiny był jak największy, co wiąże się z ponownym przeprowadzeniem tego samego procesu postprodukcji, a także - podwójnymi kosztami realizacji. Całkowity koszt produkcji dwóch teledysków jest szacowany na 30 000 PLN, kwota którą chcemy zebrać to 15 000 PLN, więc ewentualna zebrana nadwyżka będzie przekazana na rozwój naszego zespołu The Fedor Family - w kolejnym etapie będzie to przygotowanie do nagrania płyty.

Autor / zespół projektowy

Nasz zespół powstał w 2000 r. – wtedy zawarliśmy związek małżeński. W kolejnych latach dochodzili kolejni członkowie zespołu The Fedor Family. Naszym powołaniem i misją jest dawanie ludziom piękna, dobra i radości za pomocą sztuki - konkretnie muzyki. Wierzymy, że każdy człowiek, który ich doświadcza, zbliża się do Boga, a przemieniony przez Jego Miłość jest w stanie przemieniać świat wokół siebie na lepsze. Obecnie nasz zespół liczy 9 osób :

Marek Fedor – tata lider, z wykształcenia – perkusista, z zamiłowania – multiinstrumentalista, absolwent Akademii Muzycznej im. Kiejstuta i Grażyny Bacewiczów w Łodzi, muzyk sesyjny, współpracował z takimi artystami jak: Joszko Broda, Ludofoniarze - Paweł Steczkowski, Łukasz Jemioła, Teatr Polonia i OCH Teatr, Teatr Stary w Lublinie - Mała muzyka, Akademicki Chór Politechniki Lubelskiej, Corazon Flamenco, Por Fiesta, Los Bomberos, Gospel Rain, pedagog, na co dzień pracuje w Szkole Muzycznej I i II stopnia im. Tadeusza Szeligowskiego w Lublinie, Szkole Podstawowej nr 57 im. Jana Kochanowskiego w Lublinie

Małgorzata Fedor – mama lider, z wykształcenia – matematyk, z powołania – mama 7 dzieci, absolwentka UMCS w Lublinie, wydział Matematyki i Fizyki, asystent na Wydziale Matematyki, Informatyki i Architektury Krajobrazu KUL JP2 w stanie spoczynku na urlopie macierzyńskim ;-)

Weronika Fedor (19) – skrzypce, wokal, tegoroczna maturzystka i dyplomantka Szkole Muzycznej I i II stopnia im. Tadeusza Szeligowskiego w Lublinie, III miejsce w Regionalnym Konkursie - Przegląd Instrumentów Smyczkowych w Zamościu, współpracowała z takimi artystami jak: Marcin Pospieszalski, Małgorzata Hutek, Jakub Kotynia, Ania Michałowska, Michał Iwanek, Monika Kowalczyk, Łukasz Jemioła, Heaven Up, Gospel Rain

Michał Fedor (16) – kontrabas, gitara basowa, wokal, licealista, współpracował z takimi artystami jak: Gospel Rain, Big Band Szkoły Muzycznej I i II stopnia im. Tadeusza Szeligowskiego w Lublinie

Rafał Fedor (12) – piano, uczeń Szkoły Podstawowej oraz Szkoły Muzycznej w Lublinie

Gabriel Fedor (10) – perkusja, santur, uczeń Szkoły Podstawowej oraz Szkoły Muzycznej w Lublinie

Helena Fedor (8) – skrzypce, altówka, wokal, uczennica Szkoły Podstawowej oraz Szkoły Muzycznej w Lublinie

Daniel Fedor (4) – perkusja balonowa

Joanna Fedor (10 mies.) – najmłodszy członek zespołu - będzie w przyszłości grać na wiolonczeli, chociaż jeszcze o tym nie wie (ale już się cieszy i pilnie uczestniczy we wszystkich próbach zespołu)

Michał Bernardyn | soul seed media – reżyser, producent, scenarzysta – autor nagradzanych filmów dokumentalnych, teledysków, kampanii społecznych, reklam oraz form fabularnych – zaadoptowany do rodziny The Fedor Family, ojciec chrzestny najmłodszego perkusisty

Dlaczego chcemy zrealizować ten projekt?

Pomysł piosenki “Szybko 1, 2, 3” zrodził się na rekolekcjach ponad 7 lat temu. Przyszedł właściwy czas na realizację pomysłu, moment w którym ta piosenka jest najbardziej potrzebna ludziom, którzy w obliczu zapowiadanych kolejnych kryzysów nie są pewni swojej przyszłości i potrzebują nadziei, aby powstać, z Bożą pomocą wziąć sprawy w swoje ręce i zawalczyć o swoje życie, a także losy ich rodzin, przedsiębiorstw, państw i całych kontynentów. Wierzymy, że Bóg, poprzez tekst tej piosenki chce przemówić do każdego z nas - cytując za Jr 29, 11-13 - że dla każdego z nas ma plany pełne pokoju i błogosławieństwa, a nie zguby i chce dać nam dobrą przyszłość, spełnienie naszego powołania, szczęście i radość w Nim. Z tą Dobrą Nowiną chcemy dotrzeć na cały świat i to jest celem naszego projektu. Zapraszamy! Wsiądź z nami do Arki! Czytaj Słowo Boże! Bóg Cię ocali - będziesz Go chwalić!

CZYTAJ DALEJ

Dar dla kard. Henryka Gulbinowicza

2020-07-03 15:24

[ TEMATY ]

bp Ignacy Dec

kard. Henryk Gulbinowicz

bp Ignacy Dec

Okładka książki pt:Z hołdem wdzięczności do Matki Bożej Ostrobramskiej

Biskup Ignacy Dec jest autorem najświeższej publikacji, poświęconej byłemu Metropolicie Wrocławskiemu.

Książka opatrzona tytułem: Z hołdem wdzięczności do Matki Bożej Ostrobramskiej, ukazała się w czerwcu br. nakładem Wydawnictwa Świdnickiej Kurii Biskupiej. Jest ciekawą i pełną wzruszenia relacją z pielgrzymki do Sanktuarium MB Ostrobramskiej w Wilnie, którą odbył bp Dec - 21 września 2013 r. asystując w podróży do rodzinnych stron, obchodzącemu w tym czasie jubileusz 90. rocznicy urodzin – JE Ks. Kard. Henrykowi Gulbinowiczowi, Metropolicie Wrocławskiemu, Seniorowi.

Okazją do przypomnienia i upamiętnienia tej pielgrzymki są przypadające w 2020 roku znaczące, okrągłe rocznice w życiu kardynała, a mianowicie: 50. rocznica święceń biskupich (Białystok, 08.02.1970), 35. rocznica otrzymania purpury kardynalskiej (Rzym, 25.05.1985) oraz 70. rocznica święceń kapłańskich, (Białystok, 18.06.1950) – czytamy w słowie od autora.

Podczas opisywanej pielgrzymki wykonano wiele ciekawych zdjęć dokumentujących to wydarzenie. Wraz ze słowem pisanym, m.in. obszernymi fragmentami wywiadu z ks. kard. H. Gulbinowiczem o jego życiu w Wilnie, tworzą one wielkie bogactwo poznawcze książki.

CZYTAJ DALEJ

130 lat temu na Wawelu uroczyście pochowano Adama Mickiewicza

2020-07-04 07:36

[ TEMATY ]

historia

Adam Mickiewicz

Walenty Wańkowicz, „Portret Adama Mickiewicza na Judahu skale”, 1827-28

4 lipca 1890 r. w Krakowie odbył się drugi pogrzeb Adama Mickiewicza - nazywany „narodowym”. Było to „uroczyste zwłok przeniesienie i podniesienie podobne temu, jakie obchodzi Kościół Boży, kiedy relikwie świętych z jednego miejsca na drugie przenosi” - ocenił świadek wydarzeń Karol Suchodolski.

<
p>Adam Mickiewicz zmarł w Stambule 26 listopada 1855 r. Pochowano go 21 stycznia 1856 r. na tzw. polskim cmentarzu w Montmorency we Francji.

W XIX w. Kraków, miasto koronacyjne i królewska nekropolia, stał się ogólnopolskim centrum życia narodowego i kulturalnego, co w 1869 r. tak opisał Michał Bałucki: „opatrzność i poeci skazali Kraków na miasto grobów, na urnę pamiątek i popiołów”. A Stanisław Estreicher nazywał Kraków „matecznikiem Polski, do którego przybywają na starość wielkie lwy, orły i niedźwiedzie (choć czasem i lamparty), by tu złożyć swe kości” (1932).

Aby krzewić idee patriotyczne, Kraków zaczął organizować narodowo-religijne spektakle. „Ustalił się pewnego rodzaju archeologiczny patriotyzm, polegający na uroczystym obchodzeniu rocznic narodowych i celebrowaniu pogrzebów zasłużonych Polaków” - napisała Bernadetta Wilk („Sławne pogrzeby w XIX-wiecznym Krakowie”, 2006).

Zamiar sprowadzenia prochów Mickiewicza do kraju dojrzewał przez dziesiątki lat. W 1869 r. po pogrzebie Kazimierza Wielkiego, autor, ukryty pod pseudonimem „Litwin”, wydrukował w krakowskiej gazecie „Kraj” artykuł pt. „Zanieśmy Mickiewicza na Wawel”. Odpowiedni wniosek złożył wtedy na posiedzeniu Rady Miasta prezydent dr Józef Dietl, jednak sprawę odłożono na później. Nie zapomniano jednak o Mickiewiczu w Krakowie - w rocznicę śmierci poety organizowano uroczyste wieczorki ku jego czci. Dochody z nich przeznaczano na budowę pomnika; założono też oprocentowane książeczki oszczędnościowe gromadzące środki na sarkofag oraz sprowadzenie zwłok poety do kraju.

Wniosek o pogrzebanie prochów Mickiewicza ponowił w 1883 r. dr Mieczysław Bochenek, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego. Tym razem zawiązał się komitet organizacyjny, zgromadzono ok. 7 tys. zł. reńskich i uzyskano zgodę Kościoła na złożenie szczątków Mickiewicza w krypcie wawelskiej katedry. Urzędowe pozwolenie na sprowadzenie zwłok nadeszło z Wiednia dopiero 20 czerwca 1890 r. Już trzy dni później ruszyła z Krakowa do Paryża delegacja, 27 i 28 czerwca odbyła się w Montmorency ekshumacja, której świadkiem był m.in. Adam Asnyk.

„Cynkowa trumna wieszcza, po odgarnięciu z niej warstwy ziemi i prochu (…) okazała się pękniętą u góry przez całą długość, a przegryzioną rdzą i podziurawioną w podstawie” – czytamy w relacji naocznego świadka. Podczas przekładania zwłok do nowej ołowianej trumny stwierdzono, że zabalsamowane ciało spoczywało na przegniłym posłaniu z morskich traw. „Niestety zabalsamowanie to okazało się bezskutecznem i nic nie pozostało z wielbionych przez nas rysów”.

W starej trumnie znaleziono jeszcze metalowego Chrystusa, który prawdopodobnie był częścią rozsypanego w proch krzyżyka, monetę i biały, porcelanowy guziczek od koszuli. Te pamiątki zabrał Władysław Mickiewicz. Cynkową trumnę Mickiewicza grabarze paryscy pocięli na kawałeczki i „w kilka dni po ekshumacji za pół franka można było nabyć taką pamiątkę” – napisał Stanisław Rosiek („Mickiewicz po śmierci. Studia i szkice nekrograficzne”, 2013).

Podczas uroczystości w Zurychu – na trasie przewozu zwłok - „wygłoszono nad zwłokami dziewięć mów, w tej liczbie jednę po francusku, jednę po niemiecku, jednę po włosku, jednę po rosyjsku, a nawet jednę po bułgarsku” – odnotowała „Książka pamiątkowa z 22 ilustracyami”. W Wiedniu natomiast obyło się bez uroczystości. „Pod nieobecność rodziny i członków delegacyi, bez świadków” przełożono trumnę wieszcza z pociągu francuskiego do austriackiego. Zarząd kolejowy (Nordbahn) sprzeciwił się składaniu wieńców u trumny „pod pozorem, że zbyteczne przepełnienie wagonu mogłoby spowodować w drodze pożar”.

W Wadowicach powstał Ludowy Komitet przy Towarzystwie Ochrony Ziemi, który 19 maja 1890 r. wydał ogólnopolską odezwę, zachęcając do nadsyłania wieńców i materiałów na wieńce - na swój adres, zwłaszcza z miejscowości, nie mogących przysłać delegacji na pogrzeb wieszcza. „Miał bowiem naród wielu i wielkich królów i książąt, miał wiele i najszlachetniejszych królowych, miał wielkich biskupów i kapłanów, nieustraszonych wodzów i bohaterów, miał Kazimierzów Wielkich, królewny Jadwigi, Sobieskich, Kościuszków, Kilińskich i Bartoszów, ale przez całe wieki, przez długi tysiąc lat miał tylko jednego Adama Mickiewicza” - uzasadniono.

Do Wadowic zaczęły spływać przesyłki pocztowe z kłosami, liśćmi i szarfami, z wierszami i dedykacjami, a także wieńce ze wszystkich ziem polskich – z Litwy i Królestwa Polskiego, z Wielkopolski, Prus i Górnego Śląska, z Galicji i Śląska Austriackiego. Franciszek Zalański, sekretarz Komitetu, sporządził spis ponad 4 tys. przesyłek.

30 czerwca 1890 r. w wadowickiej szkole ludowej ruszyła produkcja - setki mieszkańców miasta i okolicznych wsi splatały wieńce, mocowały szarfy, tworzyły napisy. 2 lipca wieczorem, tłumy obejrzały na wadowickim rynku prezentację 44 wieńców: każdy zaopatrzony w jedną wielką literę. 43 litery tworzyły napis: „Adamowi Mickiewiczowi lud wszystkich ziem Polski”. „Głoski napisu wite były z mieszanego-materyału całej Polski, tylko pierwsza +A+ z samych kłosów i borów litewskich oraz z gałązek modrzewia, sadzonego przez króla Sobieskiego, pierwsze +I+ uwite było z traw od Gopła i Kruszwicy, głoska +U+ (utrapienie) z samych kłosów z Królestwa Polskiego, pierwsze +S+ z kłosów pruskiego i austryackiego Szląska, a drugie +S+ z bardzo pięknych traw Białowiejskiej Puszczy, wreszcie jedno +W+ z kłosów i zieleni z Wielkopolski” – napisał Zalański.

44 element stanowił „srebrzysty sierp oświecony gwiazdą postępu” czyli godło wadowickiego Towarzystwa Ochrony Ziemi przymocowane do wieńca splecionego z kłosów całej Polski, i zaopatrzonego w trójkolorową szarfę „o barwach polskich, małoruskich i krajowych, z napisem (…) +Tyś Jozue narodu, prowadź nas do szczęśliwszej przyszłości!+” - opisał sekretarz.

By wysłać wieńce do Krakowa, na stację kolejową w Wadowicach wyruszył kilkutysięczny pochód „wśród okrzyków i nietłumionej radości, że tak wspaniałe dzieło doszło szczęśliwie do skutku” - podsumował Zalański.

3 lipca wieczorem do Krakowa dotarła trumna ze szczątkami Mickiewicza. Złożono ją na przechowanie w składzie zbożowym przy ul. Warszawskiej 21. W piątek, 4 lipca 1890 r., była piękna pogoda. Kraków miał wygląd odświętny, wzdłuż trasy pochodu zawieszono na słupach biało-czerwone chorągiewki i flagi. Słupy zostały połączone girlandami z zieleni. Ustawiono też ozdobne pylony, na których podczas pochodu płonęło purpurowe światło. „W ulicy Sławkowskiej olbrzymie chorągwie zwieszały się gęsto ze wszystkich domów, tak, że sięgały poniżej trumny, jakby ścieląc się pod nią” - opisywano. W Rynku Głównym, naprzeciw wylotu ul. Siennej wzniesiono obelisk, ozdobiony lirą i medalionem z podobizną Wieszcza.

Trumnę ustawiono na karawanie, zaprzęgniętym w sześć karych koni - miał kształt ściętej piramidy, obity był purpurową materią, ozdobiony obrazami Matki Boskiej Ostrobramskiej i Częstochowskiej. „Na szczycie dla trumny urządzono posłanie z kwiatów polnych, rodzimych, które tak pięknie opiewał wieszcz nasz w poezyach swoich: kąkol, bławaty i rumianek przeplatane śnieżystemi pękami lilii” - odnotowali kronikarze wydarzeń. Nad trumną zawieszono baldachim z purpurowego pluszu, ozdobionego ręcznie malowanymi kwiatami oraz napisem: „O grób dla kości naszych w ziemi naszej prosimy Cię Panie”.

Po przemówieniach Władysława Mickiewicza i hr. Jana Tarnowskiego, w takt dzwonów bijących w kościele św. Floriana – rozpoczął się przemarsz pogrzebowego orszaku. Trasa wiodła z ul. Szlak przez ul. Warszawską, Basztową i Sławkowską do Rynku Głównego. Na czele kroczyła orkiestra lwowskiej „Harmonii”, za nią - zastępy ochotniczych strażaków z Galicji „w błyszczących kaskach i w różnobarwnych mundurach”.

Następnie szła deputacja z 44 wieńcami uwitymi w Wadowicach – a za nimi kilkaset delegacji z trzech zaborów i spoza granic. Na pogrzeb przyjechali mieszkańcy Królestwa Polskiego, Litwy, Ukrainy, Wołynia, Podola, Poznańskiego, Śląska, Warmii oraz Polacy z emigracji. Delegatów przysłali także Ukraińcy, Czesi, Serbowie i Bułgarzy.

„W ogromnym orszaku mieniły się tysiączne wspaniałe barwy: świt włościańskich, krakowskich, ruskich, góralskich, huculskich. Obok świt włościańskich i sukman zmieszane razem z nimi i wśród nich stroje narodowe szlachty, charakterystyczne kapoty mieszczan. Ponad tym strzelają czaple kity, mienią się brylantowe ich zapinki, błyszczą kaski strażaków. Na czele duchowieństwa w imponującej liczbie przeszło 500 kapłanów, profesorowie Uniwersytetu Jagiellońskiego i Lwowskiego w togach i z insygniami, posłowie sejmowi. Słowem, kiedy się powiodło okiem po tych tysiącach widziało się jasno i dobitnie, że cały naród, wszystkie jego stany, stawiły się na uroczystą chwilę” - napisał świadek tamtych chwil. Pochód zamykały delegacje Uniwersytetu Lwowskiego i Uniwersytetu Jagiellońskiego. Za nimi, tuż przed karawanem - szedł jedynie arcybiskup.

Przemarsz trwał blisko godzinę. Gdy czoło pochodu było u Kościoła Mariackiego, trumna dopiero ruszyła z miejsca. Za karawanem kroczyła rodzina poety, Wydział Krajowy oraz posłowie do rady państwa i sejmu. Orszak zamykały straże pożarne.

Rodzina Juliusza Kaden-Bandrowskiego mieszkała wtedy przy Rynku. „Ludzi na Rynek wysypało się bez końca — a jeszcze ilu do nas na obiad zaproszonych? Ludzi, ludzi, ludzi. Chodzą, stoją, wiszą na latarniach, siedzą na wszystkich słupach. (…) Jadą banderie krakusów, chłopi z kosami, różne cechy, różni zakonnicy. Idą szlachcice w kontuszach” – czytamy „W cieniu zapomnianej olszyny” (1928).

Także w salonie Kaden-Bandrowskich stały kosze i beczka z kwiatami. Matka chwyciła synka oburącz za ramiona i odwróciła ku oknu, aby zapamiętał podniosłą chwilę. „Pochód sunął w najlepsze, u brzegu naszego domu, pośród tłumu zobaczyłem górę drżących kwiatów. Rzucali je wszyscy ze wszystkich stron, ojciec ze swego okna wysypywał koszyki jeden za drugim. Nie wiem, czy tę górę kwiatów wlokło sześć koni, czy też ją ludzie dźwigali? Pamiętam, z całego widoku, że szpaler strażaków raz za razem przerywał się i pękał. Wtedy tłum opływał zewsząd ten kwiecisty pagórek”.

Matka pisarza, spłakana ze wzruszenia, zanurzyła ręce w beczułce z kwiatami. „I rzuciła gałązki w powietrze. Nie w dół na chodnik, ale przed siebie w powietrze, jakby na ślepo — nikomu. Przechylona daleko za okno, zawołała wreszcie: +Mickiewicz! Mickiewicz! Mickiewicz!+. Ani jednego słowa więcej. Odebrało jej głos. Same łzy” – zakończył Kaden.

Przed kościołem Mariackim prochy wieszcza powitał pieśniami Moniuszki ponad 200-osobowy chór z połączonych towarzystw śpiewaczych, a na czele konduktu arcybiskupa Issakowicza zastąpił arcybiskup lwowski Seweryn Tytus Morawski. Na ul. Bernardyńskiej trumnę przeniesiono na mary, które poniosła do katedry wawelskiej młodzież akademicka. Ledwo zdjęto trumnę, „publiczność rozebrała na pamiątkę obicie karawanu i wszystkie kwiaty”.

W południe trumna dotarła pod katedrę. W tej chwili z zachmurzonego na moment nieba ozwały się grzmoty – a jednocześnie zaczął bić Zygmunt. Pierwszy przemawiał poeta Adam Asnyk. Opowiedział jak „po utracie naszej niepodległości, gdy zabrakło nam dawnych królów i hetmanów (…) opatrzność zesłała nowego wodza. Wódz ten podniósł padający sztandar pokonanego narodu (…) i rozwinął w błękitach na takich wyżynach, na jakich go już dosięgnąć nie mogły żadne nieprzyjazne moce”.

Wrażenie spotęgowała sama natura. Gdy Asnyk mówił o cierpieniach przeszłości – niebo „zawrzało gromem, jednym i drugim, jak gdyby głosem tym chciało potwierdzić prawdę słów mówcy (…) Gdy mówca z kolei przyszedł na nadzieje nasze i zapowiadał ich spełnienie, niebo przed chwilą grożące burzą i deszczem, rozjaśniło się zupełnie i piękna pogoda powróciła” - odnotowali świadkowie.

Ostatnie słowo należało do prof. dr. Stanisława hr. Tarnowskiego. „Jak zaś w modlitwie przy konających Kościół wzywa Świętych różnych, żeby duszę chrześcijańską u wrót Raju powitali, tak nam godzi się powiedzieć: +Niech Cię tu przyjmie i powita duch Łokietka, jedności Państwa odnowiciela, Ciebie, coś jedność ducha utwierdził; — duch Kaźmierza, co urządzał i oświecał, Ciebie, coś jaśniał niewidzianą przedtem u nas światłością, i smugę jej po sobie zostawił. Niech Cię — Litwina — przyjmie pierwszy nasz Litwin Jagiełło, i jego Jadwiga: Ciebie, coś jest znakiem, dowodem, stwierdzeniem i utwierdzeniem świętego Litwy z Koroną małżeństwa” – powiedział.

Gdy trumnę wniesiono do katedry, przed ołtarzem klęczał już kardynał Albin Dunajewski. Pośrodku nawy głównej wybudowano 3-metrowy podest, na który wiodły od bramy kościoła szerokie schody o kilkunastu stopniach - całość obita była ciemno-wiśniowym pluszem. Właściwy katafalk, wzniesiony na postumencie, miał ok. 2 m wysokości. Wykonali go architekt Teodor Talowski i artysta malarz Piotr Stachiewicz. Także był obity bordowym pluszem, okolony wieńcem kwiatów i makatą ze złotymi ornamentami.

Na frontowej części katafalku jaśniał złocisty wieniec. A ponad nim górowały dwa olbrzymie sztandary, pomiędzy którymi wisiał dwustronny obraz. Od strony bramy oglądało się Matkę Boską Ostrobramską, a od strony kaplicy św. Stanisława, Matkę Boską Częstochowską.

„Katafalk ten zbudowany w imponujących oryginalnością i wielkością rozmiarach, miał kształty monumentalne, przeważnie spiż imitujące; robił wrażenie, jakby był stałą od wieków ozdobą katedry; była to tymczasem budowa wykonana w ciągu jednego tygodnia” - relacjonował „Czas”.

Około godz. 15 trumnę złożono w krypcie. „Stanęli wszyscy oddać hołd temu co ukochał naród cały, cierpiał za miliony i wieszczył im świetlaną przyszłość” – napisał Kazimierz Bartoszewicz w broszurze „Mickiewicz na Wawelu. Album pamiątkowe złożenia zwłok wieszcza w krypcie katedralnej” (1890).

Nie był to zwykły pogrzeb, ale „uroczyste zwłok przeniesienie i podniesienie podobne temu, jakie obchodzi Kościół Boży, kiedy relikwie świętych z jednego miejsca na drugie przenosi” – ocenił Karol Suchodolski w „Pamiątce podniesienia relikwii Adama Mickiewicza z dodatkiem najpiękniejszych wyjątków z jego Ksiąg narodu polskiego i pielgrzymstwa polskiego” (1890).

Pamiątki z krakowskiego pogrzebu Adama Mickiewicza znajdują się obecnie w magazynie Muzeum Narodowego w Krakowie „w dobrym stanie zachowania, pod stałą opieką konserwatorską i udostępniane są zainteresowanym podczas kwerend” - poinformowała PAP kustosz Monika Paś. „Aktualnie w stałej ekspozycji, w Galerii Rzemiosła Artystycznego w Gmachu Głównym w gablocie z pamiątkami po Adamie Mickiewiczu, znajduje się jeden wieniec srebrny z napisem dedykacyjnym: +Szkoły żeńskie krakowskie 4/VII 1890 Adamowi Mickiewiczowi+” - dodała.

Iwona L. Konieczna (PAP)

ilk/ pat/ aszw/

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję