Reklama

Niedziela Wrocławska

Rozmowy z niedzielą

30 lat w służbie potrzebującym

Caritas Archidiecezji Wrocławskiej obchodzi w tym roku 30-lecie działalności. O obchodach jubileuszu z dyrektorem wrocławskiej Caritas ks. Dariuszem Amrogowiczem rozmawia Anna Majowicz

ANNA MAJOWICZ: – Caritas naszej archidiecezji obchodzi piękny jubileusz...

KS. DARIUSZ AMROGOWICZ: – 30 lat działamy oficjalnie, ale należy zaznaczyć, że Caritas funkcjonował również przed 1989 r. m.in. pod nazwą Komitetu Charytatywnego.
Jubileusz to czas podsumowania dotychczasowych działań. To także punkt odniesienia, w którym planujemy przyszłość. W związku z tym, że na naszą społeczną scenę wchodzą bardzo istotne i dynamiczne zmiany, zadania, które do tej pory Caritas realizował trochę inaczej ukierunkowujemy, na inny rodzaj działalności.

– O jakich zmianach mowa?

– Jedną z nowych form pomocy potrzebującym jest dofinansowanie wyjazdów wypoczynkowych dla dzieci i młodzieży organizowanych w parafiach archidiecezji. Chcemy wspierać inicjatywy, które w Parafialnych Zespołach Caritas podejmowane są z coraz większą odwagą i rozmachem. Ponadto, przy współpracy z MiserArt podjęliśmy inicjatywę na rzecz tych potrzebujących, którzy na co dzień korzystają z naszej łaźni. Raz w miesiącu przed łaźnią staje uliczne ambulatorium i świadczy możliwość bezpłatnego przebadania się. Mobilne, środowiskowe wsparcie osób znajdujących się w kryzysie ulicznej bezdomności to jedna z wielu inicjatyw, która pięknie wpisała się w obchody jubileuszu.

– Świętowanie zaplanowaliście na cały rok...

– Zależało nam na tym, by podkreślić to wydarzenie, dlatego inicjatywy związane z jubileuszem były planowane już w ubiegłym roku. Przede wszystkim chcieliśmy, aby na ten rok zostało dokończone dzieło na rzecz ubogich i potrzebujących. Jesteśmy bardzo dumni z termomodernizacji Domu św. Józefa w Małkowicach. Obiekt może służyć Warsztatowi Terapii Zajęciowej, rehabilitacji ambulatoryjnej, indywidualnej, Zakładowi Opiekuńczo-Leczniczemu i dla Domu Pomocy Społecznej. W tym budynku prawie 150 osób korzysta ze stałej pomocy, a drugie tyle w ciągu tygodnia przychodzi po wsparcie.

– A co wrocławska Caritas ma w planach?

– Chociaż 30. rocznica reaktywowania Caritas przypada 16 listopada, główne obchody jubileuszu zaplanowaliśmy na 20 października. Tego dnia udamy się w pielgrzymce do Trzebnicy. Najpierw obejrzymy film o Bożym miłosierdziu, po czym udamy się do grobu św. Jadwigi, gdzie o godz. 12.30 odbędzie się dziękczynna Eucharystia. Św. Jadwigę odwiedzimy już miesiąc wcześniej – 14 września. Wtedy to włączamy się w pielgrzymkę osób niewidomych i niedowidzących. Nasi wolontariusze zadbają, by każdy pielgrzym otrzymał posiłek. To duże przedsięwzięcie logistyczne, ponieważ w pielgrzymce udział bierze ok. 1500 osób. Ponadto mamy nadzieję wkrótce zakończyć uposażanie kaplicy ku czci św. Józefa w Małkowicach, która będzie służyć seniorom z domu opieki. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, będziemy chcieli we wrześniu dokonać jej poświęcenia. Na uroczystość zaprosimy kierowników, dyrektorów z każdej placówki naszej archidiecezji oraz samych podopiecznych. Będzie modlitwa, piknik i podziękowanie za ostatnie 5 lat, które owocnie przeżyliśmy działając dla potrzebujących.

– A skoro o tym mowa. Dyrektorem Caritas został Ksiądz w 2014 r., jest to więc również Księdza jubileusz...

– To taki malutki jubileusz 5 lat mojej działalności w Caritas. Na tę okoliczność wydaliśmy publikację, w której głęboko podsumowujemy zadania i inicjatywy, jakich dokonaliśmy na terenie naszej archidiecezji w tym czasie. Każdego dnia z naszego wsparcia i pomocy korzysta ponad 1000 osób. W swoich szeregach mamy 1500 wolontariuszy zapisanych do Parafialnych Zespołów Caritas i Szkolnych Kół Caritas. Kolejni angażują się w działalność Hospicjum Domowego oraz jako wolontariusze akcyjni. Tak wielu ludzi dzieli się swoimi umiejętnościami i talentami, a nade wszystko najcenniejszym w dzisiejszych czasach darem, jakim jest czas. Jubileusz to dobra okazja, by wyrazić wolontariuszom naszą ogromną wdzięczność.

2019-06-04 13:09

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Caritas Archidiecezji Wrocławskiej - pomoc bezdotykowa

Caritas Archidiecezji Wrocławskiej apeluje o pomoc w niesieniu wsparcia dla potrzebujących przez wpłaty na podane konto. – Nie możemy zapomnieć o konieczności zatroszczenia się o osoby najuboższe i w kryzysie bezdomności – przypomina ks. Dariusz Amrogowicz, dyrektor wrocławskiej Caritas. – Dla nich te dni mogą być najtrudniejsze – dodaje.

Caritas przygotowuje paczki żywnościowe dla osób dotkniętych bezdomnością. Są to paczki z podstawowymi artykułami, które zazwyczaj były przekazywane do biura Caritas lub do Parafialnych Zespołów. Ze względu na panującą w kraju sytuację epidemiologiczną Caritas prosi, aby chęć pomagania wyrazić bezdotykowo, wpłacając kwotę potrzebną na zakup paczki.

Koszt takiej paczki to 39,63 zł. Możemy taką kwotę przekazać na konto organizacji, aby można było stworzyć jak najwięcej paczek wielkanocnych.

Na stronie Caritas czytamy: „Zachęcamy, by wesprzeć akcję „Niosę dobro”, wpłacając kwotę potrzebną na zakup paczki. Pracownicy Caritas przygotują odpowiednie pakiety i rozdadzą tak, aby nie narażać na niebezpieczeństwo zarówno potrzebujących, jak i darczyńców”.

Więcej informacji znajdziemy na stronie: wroclaw.caritas.pl/2020/03/12/pomoc-bezdotykowa

Zmieniona została także forma zbiórki żywności: Tak! Pomagam. Odwołana została zbiórka w sklepach.

CZYTAJ DALEJ

Wszystko było inne niż się spodziewałam. Renata Czerwicka o kulisach autobiografii ks. Pawlukiewicza

2020-09-24 07:22

[ TEMATY ]

ks. Piotr Pawlukiewicz

Renata Czerwicka /RTCK

Czwartek 24 września 2020 r. to data wyjątkowa. To właśnie dziś swoją premierę ma, stworzona tuż przed śmiercią ks. Piotra Pawlukiewicza - jedyna na świecie - autobiografia tego wielkiego kaznodziei pt. "Z braku rodzi się lepsze". Książka ma formę rozmowy. O historii, wierze, tajemnicach i nieznanych faktach z ks. Piotrem rozmawiała Renata Czerwicka, redaktor naczelna Wydawnictwa RTCK. W specjalnym wywiadzie dla „Niedzieli” p. Renata zdradza kulisy postawania wyczekiwanej autobiografii.

Damian Krawczykowski: Jak zaznacza Pani na początku książki – kilka lat musiało minąć, aby ks. Pawlukiewicz zgodził się na tę autobiograficzną rozmowę.. Co nareszcie przekonało ks. Piotra aby się przed Panią otworzyć?

Renata Czerwicka: Nie znam tego jednego konkretnego powodu i już się nie dowiem. Myślę, że ten temat pracował w księdzu Piotrze od dłuższego czasu. Może pogarszający się stan zdrowia dawał mu znaki, że warto w końcu się zdecydować… bo nie wiadomo, jak będzie? Na pewno duży wpływ miała płyta Krzyśka Antkowiaka z tekstami ks. Piotra, która miała wyjść razem z książką, a ksiądz Piotr bardzo czekał na tę płytę. A może uznał, że nie wytrzyma już dłużej moich namów i uległ (uśmiech) Znamy się od kilku lat i naprawdę się lubiliśmy.

Czy „wywiad-strumyk” jak nazwał Waszą książkę sam ks. Pawlukiewicz układał się wg Pani planu? Odpowiedzi, których udzielił ks. Piotr, były takie jakich Pani oczekiwała?

Wszystko podczas tego wywiadu było inne niż się spodziewałam. Wszystko. Ksiądz Piotr po pierwsze był w trudnej sytuacji zdrowotnej, poruszał się na wózku, wiele czynności sprawiało mu ból, co w oczywisty sposób odbiło się na rozmowie, podczas której musieliśmy robić liczne przerwy. Nie dało się też rozmawiać długo, rozłożyliśmy nasz wywiad na 5 dni. Rozmowa jednak ewoluowała i to widać w książce, że dość zachowawcze odpowiedzi na początku później stają się o wiele bardziej otwarte, dotykamy głębszych spraw, o których ks. Piotr mówi więcej. Bardzo mnie te pięć dni rozmów zaskoczyło swoją nieoczywistością, notatki przygotowywane przez kilka tygodni okazały się prawie bezużyteczne. To było spotkanie z człowiekiem, takim prawdziwym z krwi i kości, takim z wadami i zaletami, silnym i słabym... I z pewnością ta rozmowa zaskoczy czytelnika, który zna ks. Piotra głównie jako legendę i wspaniałego kaznodzieję.

Czuła Pani, że przy pracach nad książką ks. Piotr uchyla rąbka tajemnicy swojego życia? Z książki możemy dowiedzieć się dotąd nieznanych faktów o „legendzie polskiego kaznodziejstwa”?

„Uchyla” rąbka tajemnicy to dobre określenie, bo tylko czasami, jakby niechcący mówił więcej, niż tylko trochę. To nie przypadek, że ks. Piotr nie wypowiadał się wcześniej o sobie. Na początku rozmowy widać było, że to jest dla niego trudne i że nie jest do tego przyzwyczajony. Każdego dnia pytał mnie, czy to na pewno dobry pomysł, aby robić ten wywiad. Zastanawiał się, czy ludzi chcą go poznać takiego, jakim naprawdę jest, zamiast żyć jego legendą…Na końcu jednak przyznał, że był to dla niego rodzaj terapii, coś, co bardzo dużo mu dało.

Prawda jest taka, że najwięcej o księdzu Piotrze dowiemy się z książki „Z braku rodzi się lepsze…” czytając między wierszami, czytając sercem, z dużą wrażliwością. On był niezwykle wrażliwym i głębokim człowiekiem, choć z drugiej strony, tak bardzo zwyczajnym.

Co Panią najbardziej zaskoczyło w tym wywiadzie? Jakiś szczególny fragment, historia?

Wiedziałam, że muzyka jest dla niego ważna, ale nie wiedziałam, że aż tak. Duża część naszych rozmów łączyła się ze wspólnym słuchaniem jego ulubionych piosenek. Kiedy włączałam piosenki SBB albo Grechuty, całkiem się zmieniał. Dosłownie, fizycznie. Twarz mu promieniała, prostował się na kanapie, uśmiechał. Kiedy słuchał muzyki, zatapiał się w nią, jednoczył wręcz. Coś niezwykłego. Chyba nigdy nie spotkałam kogoś, kto tak przeżywałby muzykę… Jak o tym myślę teraz, to chyba jednak wizja powstania płyty muzycznej z jego tekstami była dla niego dużą motywacją do tego wywiadu. Nie zdążył posłuchać całej płyty Krzyśka „Zostanie mi muzyka…”, ale na pewno bardzo by się nią cieszył. Na pewno. Marzył, aby ktoś zrobił taką płytę. Sądzę, że bardzo warto sięgnąć po jego biografię właśnie razem z tą płytą, bo w jego tekstach i kompozycjach Krzyśka Antkowiaka można odnaleźć jeszcze więcej księdza Piotra.

A jaki był Ksiądz Piotr podczas tworzenia tej książki? Wiemy, że było to na niedługo przed śmiercią. Czy znane mu poczucie humoru nadal mu towarzyszyło? Widać było że jego wiara wraz z rozwojem choroby się zmienia? Pogłębia, pogarsza?

I znów nie mogę odpowiedzieć w prosty sposób. Myślę, że dla samego księdza Piotra jego stan ducha był zagadką i wyzwaniem. Relacja z Chrystusem i to jak ją przeżywał była dynamiczna, zmieniała się, tak o tym mówił, choć nie dosłownie. Jak sam przyznał, Parkinson nie przymnożył mu wiary, ale powiększył pole do przemyśleń. To co mnie zaskoczyło, to że ani razu nie próbował Boga nazwać prosto, opisać jednym zdaniem i zamknąć w krótkiej definicji. Uderzało to, jak bardzo zachwycał się Jego majestatem. W jednym miejscu powiedział:

„Teraz szykuję sprytny manewr. Jak już wrócę na ambonę, mam ochotę powiedzieć: Ludzie, Pan Bóg jest tak inny, tak fanta­stycznie przerastający nasze pojmowanie, że… nie ma o czym gadać. Co tu gadać…? Nie możemy ogarnąć rozumem ko­mórek nowotworowych, a Boga chcemy zrozumieć?!”

Poczucie humoru, z którym ksiądz Piotr jest tak bardzo kojarzony oczywiście się nie zmieniło, ale tym razem znacznie więcej było wzruszeń, poważnych min i wspólnego milczenia, niż śmiechu.

Moją rolą w tym wywiadzie, oprócz zadawania pytań i rozmowy w dużej mierze było także uszanowanie granic księdza Piotra. Tego o czym chciał mówić i o czym nie chciał. Wiele wątków nie dokończyliśmy, niektóre przerwaliśmy... Kiedy odszedł, nie wiedziałam, jak ogarnąć temat nad tekstem. Ale wyszło naturalnie… Co niedopowiedziane, zostało niedopowiedziane. I to dobrze, bo człowiek nie jest prostym zbiorem pytań i odpowiedzi, ale najbardziej skomplikowanym stworzeniem na ziemi. I zawsze jest i pozostaje jakąś tajemnicą… Ja osobiście czułam, że podczas tej rozmowy miejscami obcowałam z pewną mistyką, czymś, co mnie przerastało. Nigdy tej rozmowy nie zapomnę… Nigdy.

Na koniec krótko: Ks. Piotr Pawlukiewicz jest dla mnie….

Tajemnicą… Inspiracją.

Dziś tytuł książki „Z braku rodzi się lepsze…” nabiera zupełnie nowego wymiaru. W książce widać, że wszystko co najlepsze w życiu ks. Piotra, rodziło się z jakiejś słabości, jakiegoś braku… Dziś brak księdza Piotra. Co lepszego się tego urodzi?... Bardzo jestem ciekawa. A że tak będzie – nie mam wątpliwości.

_____________________________________________________

Ks. Pawlukiewicz /fragmenty z autobiografii:

Czy jest coś, co chciałby Ksiądz powiedzieć teraz ludziom, którzy będą czytać tę książkę?

(Zamyśla się..)

Chciałbym powiedzieć: Trzymajcie się swoich księży w para­fiach. Trzymajcie się tradycyjnego duszpasterstwa i uważajcie na takich księży, jak Pawlukiewicz. Bo tu łatwo o chęć błysku i popisu.

______________________

Przede wszystkim trzeba kochać. Kocham człowieka, jeśli za­leży mi na tym, żeby on poszedł do Nieba. Myślę sobie, że przed każdymi rekolekcjami ksiądz powinienem usiąść i skon­centrować się, czy chce, żeby te zakonnice czy ci księża, czy ci świeccy poszli do Nieba. Czy zależy mu na nich, czy na tym, żeby zabłysnąć.

Zachwycić ludzi można dość łatwo. Można skleić z Ewangelii jakiś tekścik całkiem tęgi intelektualnie, ale czy ja chcę, żeby ci moi słuchacze poszli do Nieba?

Ktoś przyjeżdża z głoszenia rekolekcji i mówi: „Ale miałem rekolekcje! Tysiące ludzi przychodziło”. Ale czy ty, brachu, chciałeś, żeby oni poszli do Nieba, czy tylko chciałeś ich przekonać o nieomylności Kościoła albo potrzebie głębokiej modlitwy? No właśnie. Nie szarżuj. Nie szarżuj, bo możesz zagubić główny cel nauczania, jakim jest doprowadzenie ludzi do bram Nieba.

_______________________________

Więcej o książce: Zobacz

RTCK

CZYTAJ DALEJ

Wspólnota Wyższego Seminarium Duchownego na pielgrzymim szlaku

2020-09-26 22:20

Archiwum WSD

Tradycyjnie przed rozpoczęciem wykładów, wspólnota Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu pielgrzymuje do jakiegoś sanktuarium, aby prosić o łaski potrzebne na nowym etapie formacji i studiów. W tym roku było to sanktuarium Matki Bożej Saletyńskiej w Dębowcu oraz św. Jana z Dukli.

Po dotarciu do Dębowca, przełożeni seminaryjni z rektorem ks. Rafałem Kułagą na czele, klerycy i siostry zakonne zapoznali się z historią sanktuarium i odwiedzili jego najważniejsze miejsca. Mszy św. koncelebrowanej przewodniczył bp Krzysztof Nitkiewicz, który zachęcał w homilii do odczytywania Bożych znaków i podążania za nimi. Zauważył, że nieraz kwestionują one nasz świat ludzi i rzeczy. Są niepokojące jak łzy Najświętszej Maryi Panny w La Salette. Stanowią jednak okazję do tego, żeby pojednać się z Bogiem i odzyskać pełnię życia. Kaznodzieja, życzył wszystkim i sobie takiego nowego początku w roku jubileuszowym 200-lecia Seminarium. Po Eucharystii, Ojcowie Saletyni ugościli pielgrzymów obiadem.

Kolejnym etapem pielgrzymki było sanktuarium św. Jana z Dukli, gdzie odmówiona została Koronka do Bożego Miłosierdzia.

Archiwum WSD

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję