Reklama

Kościół nad Odrą i Bałtykiem

Służę młodym jako salezjanin koadiutor

Z bratem zakonnym Stefanem Sieradzem, koadiutorem salezjaninem w parafii św. Jana Bosko w Szczecinie, rozmawia Bogdan Nowak

Niedziela szczecińsko-kamieńska 23/2019, str. 6-7

[ TEMATY ]

salezjanie

Bogdan Nowak

Salezjańska świątynia przy ulicy Witkiewicza w Szczecinie

Salezjańska świątynia przy ulicy Witkiewicza w Szczecinie

Stefana Sieradza zastaję wśród młodych w oratorium parafii salezjańskiej otoczonej wieżowcami na wprost stadionu „Pogoni” w Szczecinie. Jedyny zakonnik w tym domu w świeckim ubraniu bardzo pogodnego usposobienia za chwilę odrywa się od młodych i wspomina dzieje swego powołania.

– Urodziłem się i wychowałem w parafii prowadzonej przez salezjanów ks. Jana Bosko, których szczególnym zadaniem jest służba młodzieży, zwłaszcza ubogiej i zagrożonej – mówi. – To właśnie księża rodzinnej wspólnoty parafialnej w Czaplinku mieli na mnie największy wpływ na moje powołanie zakonne, dzięki optymistycznemu życiu i twórczego wypełniania wolnego czasu młodemu pokoleniu. Nasza zachodniopomorska parafia jest dumna z licznych powołań kapłańskich i zakonnych, które powiększyłem w 1979 r., wstępując do salezjanów.

* * *

BOGDAN NOWAK: – Jaka była droga salezjańska Brata?

BR. STEFAN SIERADZ: – U salezjanów są dwie możliwości realizowania się w tym dziele misyjnym stworzonym przez świętego naszego założyciela ks. Jana Bosko: można być kapłanem albo koadiutorem, czyli współbratem laikiem. Ja odczułem chęć – pod wpływem Ducha Świętego – bycia bratem zakonnym. Zawsze modliłem się, że chcę iść w drugiej linii życia zakonnego – tak jak na wojskowym froncie – czyli w tak potrzebnej braterskiej służbie. Pierwszą linię tego salezjańskiego zgromadzenia tworzą księża, czyli szafarze sakramentów. My koadiutorzy wspieramy kapłanów. Jedni bez drugich nie mogą istnieć. Ich apostolaty wzajemnie uzupełniają się.
Najpierw odbyłem w Czerwińsku roczny nowicjat. Potem skierowano mnie do Wyższego Seminarium Duchownego w Lądzie nad Wartą, gdzie przez trzy lata poznawałem budującą formację salezjańską, uczęszczając na wykłady z filozofii. Wreszcie znalazłem się w pierwszej mojej parafii salezjańskiej w Swobnicy, gdzie pomagałem zakonnemu ekonomowi.

– Połowę swego salezjańskiego życia spędził Brat w Zambii w służbie najuboższej młodzieży…

– Miłość do takiej posługi wszczepiła mi siostra salezjanka w Czaplinku, ukazując w katechezie duchowe bogactwo misji w Afryce, dlatego po ślubach wieczystych, będąc już siedem lat koadiutorem, napisałem prośbę do swego przełożonego, by mnie wysłał na zakonną placówkę do ubogiej Zambii. Otrzymałem na to zgodę i tam realizowało się moje dalsze powołanie, w duchu obywatelskiego i katolickiego wychowywania młodzieży, jak tego zawsze życzył nam św. ks. Jan Bosko. Salezjanie przybyli do Zambii w 1982 r., a pierwszymi misjonarzami byli właśnie Polacy. Chimese jest podmiejską ubogą dzielnicą 42-tysięcznej Mansy, która niewiele różni się od warunków życia w afrykańskim buszu. Wokół przeważnie domy powstałe z cegieł suszonych na słońcu i kryte trawą bez prądu i wody, zamieszkałe przede wszystkim przez młodych Murzynów. Tutaj zbudowaliśmy wspólnie z Zambijczykami Centrum Młodzieżowe. Do południa młodzi edukują się w szkole budowlanej i komputerowej. Natomiast przedszkole, szkołę podstawową i gimnazjum prowadzą siostry salezjanki oraz parafia. My, salezjanie, głównie wypełniamy twórczo dla setek dziewcząt i chłopców czas popołudniowy. Tutaj uprawiają sport, taniec, śpiew i wszelkie inne, nieraz ukryte, talenty. Później swoimi osiągnięciami sportowo-kulturalnymi prezentują się na różnych uroczystościach w mieście i nie tylko. Nawet swoimi programami muzyczno-modlitewnymi jeżdżą po okolicznych wsiach, ewangelizując innych, czyli przybliżając do Chrystusa. W Centrum Młodzieżowym organizowane są również rekolekcje i kursy biblijne. Moja salezjańska służba była rozmaita, bo trzeba było być dla nich pomocnym przyjacielem we wszystkim, a więc byłem kierowcą (do szpitala nawet trzeba było jechać z chorym 200 km), sanitariuszem, naprawiaczem wszelkich urządzeń, organizatorem zabaw i modlitw… Zambię nęka dokuczliwa malaria.

– Mimo że Brat od 2012 r. jest w potrzebnej pomocniczej służbie w Szczecinie, to jednak ciągle pamięta o młodzieży zambijskiej...

– Najbardziej jestem dumny z faktu, że dzięki salezjańskiemu programowi „Adopcja na odległość” udało się mi doprowadzić chłopca aż do święceń kapłańskich. A było to tak: Poznałem pewną samotną Zambijkę i jej trzech synów, która mieszkała na wsi, a przeprowadziła się z nimi do Chimese. Jej dzieci przez dwa lata nie chodziły do szkoły podstawowej, bo nie miała na to pieniędzy. Gdy się o tym dowiedziałem, udało się mi pozyskać odpowiednie środki, dzięki którym mogli kontynuować naukę i nadrobić zaległości. Jeden z nich nawet dostał się do liceum, a potem spełnił swoje marzenie o kapłaństwie, wstępując do diecezjalnego seminarium duchownego. Od pięciu lat jest szczęśliwym księdzem, a nawet proboszczem. Przez tydzień był w Polsce, gdzie towarzyszyłem mu w tej podróży po Ojczyźnie św. Jana Pawła II.

– Salezjanin laik, czyli koadiutor, składa trzy śluby…

– Jak każdy zakonnik, zarówno księża i koadiutorzy w naszym zgromadzeniu salezjańskim, składa trzy śluby: ubóstwa, czystości i posłuszeństwa. Jesteśmy zatem osobami konsekrowanymi dla dobra młodzieży, której oddajemy się w całości. Koadiutor poprzez wspomniane śluby rezygnuje z prawa do wolnych wyborów i decyzji, prawa do legalnej własności, czyli dóbr doczesnych oraz z prawa do założenia rodziny. Salezjanin laik trwa we wspólnocie z innymi salezjanami, przeżywając tak samo posłannictwo w służbie młodzieży, opierając swoje życie na Chrystusie Dobrym Pasterzu i systemie wychowawczym przygotowanym przez św. ks. Jana Bosko. Wprawdzie jestem – jak wspomniałem – na drugiej linii salezjańskiego frontu wychowawczego młodzieży, to jednak wszystko cokolwiek robię, nawet z pewnego dystansu, choćby będąc portierem szkoły czy pomocnikiem kościelnego, robię to z bezinteresowną miłością do młodzieży. Dzięki naszej braterskiej pomocy księża bezpośrednio kształtując młode charaktery, są wdzięczni za takie nasze duchowe i fizyczne wsparcie. Najlepiej charyzmat koadiutorów wyjaśnia sam nasz Założyciel: „Ja potrzebuję pomocników. Są rzeczy, których ani księża, ani klerycy nie są w stanie zrobić. Dlatego wy je zrobicie… Potrzebuję kogoś w każdym domu, komu mógłbym powierzyć sprawy, które wymagają najwyższego zaufania: pieniądze, rachunki, reprezentowanie nas na zewnątrz. Zależy mi na tym, aby działały dobrze kuchnia, portiernia i aby nic się nie marnowało. Potrzebuję kogoś, komu powierzę te właśnie trudne sprawy. To właśnie jest wasze zadanie, zadanie koadiutorów..., którym powierza się wielką odpowiedzialność”.

* * *

Reklama

Stefan Sieradz jest posłuszny wskazaniom świętego wychowawcy młodzieży z Turynu, który zachęca formować ją na szlachetnych obywateli i dobrych katolików, chronić młodych przed złem oraz pozytywnie kształcić ją w szkolnictwie zawodowym i w różnych grupach naukowo-szkolnych. Wielokrotnie podkreśla, iż pierwszymi i najważniejszymi nauczycielami dzieci są ich rodzice. Nikt w tym procesie nie jest w stanie zastąpić wychowawczej roli matki i ojca. Wszyscy inni, w tym Kościół, może tylko to rodzicielskie zadanie wspierać. Dlatego naturalna rodzina jest największym skarbem w życiu każdego, do której zawsze będzie wracał, także pamięcią, gdy sam będzie już starcem.

Niewątpliwie jest wdzięczny swoim rodzicom, którzy aktywnym chrześcijańskim życiem wzbudzili salezjańskie powołanie w Stefanie, ofiarowując go zakonowi.

Sędziwa matka Stefana jest zapewne dumna, że jej jedyny syn cieszy się szczęściem służebnym w koadiutorskiej wspólnocie, która wprawdzie liczebnie maleje na polskiej ziemi, ale zapotrzebowanie na nią jest ciągle niemałe.

Gdy żegnam brata Sieradza, prosi mnie z uśmiechem o modlitwę, by nigdy nie utracił wiary, bo – jak mądrze twierdzi – bez Chrystusowej wiary człowiek wewnętrznie jest pusty.

2019-06-04 13:09

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Wyspy Salomona: „Latający biskup” widzi nadchodzące zagrożenie

2020-09-04 16:39

[ TEMATY ]

misje

salezjanie

imigranci

Wyspy Salomona

Vatican News

Biskup Gizo Luciano Capelli

Biskup Gizo Luciano Capelli

Biskup Gizo Luciano Capelli już od 21 lat powadzi działalność misyjną na Południowym Pacyfiku. Zainspirowany charyzmatem salezjańskim skupia się przede wszystkim na niesieniu pomocy imigrantom, którzy przybywają na ten archipelag Oceanii i często giną w trudnych warunkach, także z powodu „poważnych konsekwencji zmian klimatycznych”.

W 2016 r. pięć niezamieszkałych atoli na Wyspach Salomona, w południowej części Oceanu Spokojnego, po prostu zniknęło, pochłoniętych przez morze z powodu rosnącego poziomu wód na skutek globalnego ocieplenia. Ten smutny przykład przywodzi na myśl realia coraz gwałtowniejszych zmian klimatycznych, o których mówił Papież Franciszek we wtorek 1 września w swoim przesłaniu na Światowy Dzień Modlitwy o Ochronę Stworzenia. Od ponad 20 lat salezjanie pracują na tych wyspach, budując szkoły i kościoły, przyczyniając się do poprawy stanu wielu rodzin.

Od 2007 roku bp Luciano Capelli pracuje jako ordynariusz diecezji Gizo. Po 35 latach pracy jako misjonarz na Filipinach, został wysłany na Wyspy Salomona po niszczycielskim trzęsieniu ziemi. Wielu zna go jako „latającego biskupa”; jest on właścicielem awionetki, dzięki której udaje mu się dotrzeć do najbardziej odległych zakątków, zapewniając mieszkańcom żywność i lekarstwa. Jego diecezja składa się z około 40 wysp, o łącznej liczbie ludności 120 tys., z czego 15% stanowią katolicy. Niedawno w Nusabaruku, na terenie wiosek rybackich, otwarto szkołę podstawową dla dzieci, które nie są w stanie codziennie dopływać łodzią do Gizo. W tym roku szkoły salezjańskie będą pomagać 205 dzieciom w ich intelektualnym rozwoju.

Misjonarz podkreśla, że na horyzoncie pojawia się coraz więcej zagrożeń. Zmiany klimatyczne przynoszą częste powodzie, które zmuszają wielu ludzi do przenoszenia się na nie swoje ziemie. Do tego dochodzi strach przed trzęsieniami ziemi i tsunami. „Papież zaprasza nas do zmiany kursu; wzywa do większej sprawiedliwości, a tutaj namacalnie widzimy, jak to na nas wpływa. Są ludzie, którzy mają dużo ziemi i ci, którzy mieszkają w szałasach na wyspach z martwych koralowców lub w domach na szczudłach, gdzie oddychają powietrzem przepełnionym odrażającymi zapachami” – mówi bp Capelli.

Kolejnym problemem jest nasilające się plądrowanie lasów deszczowych. „Tutaj widzimy niesprawiedliwość braku miejsca do godnego życia oraz deficyt szkół, toalet i urządzeń sanitarnych dla około 150 rodzin” – mówi bp Capelli. – To, co nas niepokoi – kontynuuje – to problem, którego nikt z potężnych zdaje się nie dostrzegać. Zagraża nam także obecność pewnych międzynarodowych koncernów, które nie mogąc wyciąć drzew w swoim kraju, przyjeżdżają tutaj, aby ograbić nasze płuca. Jest to aspekt, na który zwrócił uwagę Papież Franciszek w swojej modlitwie we wrześniu, poświęconej dziełu stworzenia. W ten sposób Kościół wypełnia wiele luk” – powiedział biskup Capelli.

Urodzony we Włoszech hierarcha ma nadzieję, że jeszcze przez długi czas będzie mógł nadal służyć swojemu ludowi duchowo i materialnie, angażując coraz bardziej ludzi świeckich. „Na razie – stwierdza – jesteśmy bezpieczni w związku pandemią Covid-19, ale nasi sąsiedzi w Papui-Nowej Gwinei zarejestrowali już pierwsze przypadki i nie będę ukrywał, że się martwimy”.

CZYTAJ DALEJ

W tej archidiecezji nie będzie tradycyjnych wizyt kolędowych

2020-09-25 21:02

[ TEMATY ]

kolęda

Katowice

Ks. Krzysztof Hawro

Co roku na drzwiach naszych mieszkań pojawia się znak błogosławieństwa

Co roku na drzwiach naszych mieszkań pojawia się znak błogosławieństwa

O tym, że w tym roku nie będzie tradycyjnych wizyt kolędowych w domach wiernych archidiecezji katowickiej poinformował Wydział Duszpasterski katowickiej Kurii Metropolitalnej.

Powodem jest aktualna sytuacja epidemiczna. Natomiast w okresie Bożego Narodzenia odprawiane będą msze święte w intencji parafian z poszczególnych ulic.

Wydział Duszpasterski katowickiej Kurii Metropolitalnej informacje w tej sprawie przesłał do wszystkich parafii archidiecezji katowickiej.

"Aktualna sytuacja epidemiczna uniemożliwia przeprowadzenie tzw. kolędy w tradycyjnej formie. Odwiedziny duszpasterskie ograniczamy wyłącznie do błogosławieństwa nowych domów i mieszkań na zaproszenie gospodarzy" - czytamy w komunikacie.W tym roku w okresie Bożego Narodzenia ma jednak pojawić się nietypowa forma modlitwy za wiernych z poszczególnych osiedli i ulic.

"Jednocześnie zachęcamy duszpasterzy do celebracji w okresie Bożego Narodzenia (jeśli to konieczne – także w czasie Adwentu) Eucharystii w intencji parafian z poszczególnych ulic oraz kolędowych Nieszporów (wieczorów), z uwzględnieniem stosownych przepisów sanitarnych" - brzmią zalecenia katowickiej kurii.Aktualnie w województwie śląskim na kwarantannie z powodu koronawirusa przebywa 2 261 osób, w szpitalach jest 192 pacjentów. Służby sanitarne informują o 22 050 osobach z wynikiem dodatnim po przeprowadzonych testach, z czego wyzdrowiało 20 688 osób, a zmarło 537.

CZYTAJ DALEJ

Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy – w niedzielę zbiórka do puszek i modlitwy za uchodźców

2020-09-25 20:59

[ TEMATY ]

migranci

imigranci

Adobe Stock

Zbiórka do puszek na potrzeby uchodźców z obozu Moria na wyspie Lesbos, którzy doświadczyli tragicznego pożaru odbędzie się pod kościołami w całej Polsce w niedzielę 27 września. W tym dniu przypada 106. Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy.

Od 27 do 4 października trwać będzie Tydzień Modlitw za Uchodźców organizowany przez Wspólnotę Sant’Egidio i objęty patronatem Rady KEP ds. Migracji Turystyki i Pielgrzymek. Wspólnota Sant’Egidio zaprasza wszystkich chętnych do włączenia się w tę modlitwę. Podczas nabożeństwa „Umrzeć z nadziei” organizowanego w Warszawie, członkowie wspólnoty opowiedzą o konkretnych osobach poznanych podczas „alternatywnych wakacji” , które odbyły się w tym roku wśród uchodźców w obozie Moria.

W niedzielę 27 września, która obchodzona jest jako 106. Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy w wielu parafiach w Polsce odbędzie się pod kościołami zbiórka do puszek na potrzeby uchodźców z obozu Moria na wyspie Lesbos, którzy doświadczyli tragicznego pożaru. Z apelem do biskupów o wyrażenie zgody na tę zbiórkę zwróciła się 17 września w porozumieniu z Prezydium Konferencji Episkopatu Polski Rada KEP ds. Migracji, Turystyki i Pielgrzymek. Zbiórka organizowana będzie za pośrednictwem Caritas Polska.

- To może być nasz gest solidarności z ludźmi, którzy są pozbawieni nie tylko dachu nad głową. Ta pomoc jest teraz naszym fundamentalnym zadaniem - powiedział przewodniczący Rady KEP ds. Migracji, Turystyki i Pielgrzymek bp Krzysztof Zadarko podczas konferencji prasowej zorganizowanej 21 września w Episkopacie Polski przed 106. Światowym Dniem Migranta i Uchodźcy.

Zdaniem biskupa, Polska mogłaby partycypować w przyjęciu przynajmniej części spośród 1500 dzieci, które w dramatycznych warunkach przebywają na greckich wyspach. Polskie władze musiałyby się jednak zgodzić na stworzenie korytarzy humanitarnych, ale na razie jest to niemożliwe - jak powiedział bp Zadarko - "bardziej ze względów politycznych niż merytorycznych".

Obchodzony 27 września 106. Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy rozpocznie Tydzień Modlitw za Uchodźców, który potrwa do 4 października . Inicjatorem i organizatorem Tygodnia jest Wspólnota Sant’Egidio. Nabożeństwo w intencji uchodźców „Umrzeć z nadziei” wspólnota przygotowuje od 2015 r., gdy w Europie wybuchł największy jak dotąd kryzys migracyjny, a wody Morza Śródziemnego pochłonęły 3771 istnień ludzkich. Od 1990 r. w „podróżach nadziei” do Europy zginęło blisko 41 tys. uchodźców.

Tydzień Modlitw za Uchodźców objęty jest patronatem Rady KEP ds. Migracji, Turystyki i Pielgrzymek. W czasie odbywających się w całym kraju nabożeństw „Umrzeć z nadziei” wymieniane będą imiona i krótkie historie uchodźców, którzy stracili życie w drodze do Europy, jak 19 Syryjczyków, których mała łódź wywróciła się 11 stycznia tego roku w okolicach wybrzeża Izmiru w Turcji, w drodze do greckiej wyspy Chios. W tym wypadku zginęło ośmioro dzieci. Tylko w minionym roku na wodach między Turcją a Grecją zginęło 140 osób. Wspólnota Sant’Egidio zaprasza diecezje, parafie i wspólnoty do włączenia się w tę modlitwę. Materiały potrzebne do zorganizowania nabożeństwa „Umrzeć z nadziei” można otrzymać pisząc na adres: santegidio.waw@gmail.com.

Modlitwa organizowana przez warszawską wspólnotę Sant’Egidio odbędzie się we wtorek 29 września o godz. 19 w kościele św. Barbary przy ul. Nowogrodzkiej 51 w Warszawie. Modlitwie będzie przewodniczył kard. Kazimierz Nycz.

Delegacja Wspólnot Sant’Egidio spędziła w tym roku na Lesbos „solidarne wakacje” towarzysząc z misją humanitarną uchodźcom z obozu Moria. „Wróciliśmy z Lesbos z sercami pełnymi nadziei na zmianę losu poznanych tam przez nas kobiet, mężczyzn i dzieci. Z ogromną potrzebą modlitwy za nich i mówienia o sytuacji uchodźców, którzy dziś mają dla nas imiona i twarze konkretnych osób. Opowiemy o nich w czasie nabożeństwa! Wróciliśmy z peryferii Europy przekonani o tym, że jeśli każdy zrobi coś, to razem, solidarnie, będziemy w stanie zrobić bardzo dużo” – przekonują członkowie wspólnoty.

Modlitwy za uchodźców organizowane będą w tym roku w Warszawie, w Nowym Dworze Mazowieckim, w Poznaniu, w Słupsku, w Brzegach k. Wieliczki, w Gdyni, w Koszalinie i w Opolu. Wezmą w nich udział m.in., bp Damian Bryl, bp Krzysztof Zadarko i bp Andrzej Czaja.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję