Dziewięcioletnia Marysia na 26 maja dla swojej mamy przygotowuje laurkę, z kolei 12-letni Maks w ubiegłym roku napisał dla mamy wiersz: „To Mama sprawiła, że na ten świat mnie wprowadziła. Nie za rękę, lecz ze swego łona. Kto nie chce wierzyć, niech sam się przekona” – to tylko fragment poezji Maksa. Teraz również szykuje pewną niespodziankę, której jeszcze nie chce zdradzić. 5-letni Leon z okazji Dnia Matki przygotowuje się w przedszkolu do występu artystycznego. W podobnych wydarzeniach również będą uczestniczyć pozostałe dzieci Prybyłów. Dzień Matki to szczególne święto w ich domu. – Kiedy bliźniaki, Bernard i Bruno, byli jeszcze mali, tata w ich imieniu podarował mamie, gdy spała, dwa bukieciki kwiatów – opowiada Marysia. Dzieci przyznają, że Kinga jest „super mamą”. – Umie z nimi wnikliwie rozmawiać, uczy też ich empatii i pomocy innym – relacjonuje mąż Kingi i dodaje: – Moja żona jest bardzo dzielną kobietą. Przed urodzeniem bliźniaków trafiłem do szpitala, do ostatnich dni przed porodem Kinga odwiedzała mnie. Kilka razy zmienialiśmy datę cesarki – wspomina z uśmiechem Oleg. Na pytanie, gdzie tkwi tajemnica „super mamy”, odpowiada: – Wystarczy, że mąż będzie kochać swoją żonę.

Zaufali Bogu

Rano on wyjeżdża do pracy, Kinga odwozi piątkę pociech do szkoły i przedszkola. – Gdy dzieci w aucie zapną pasy, żegnają się i w imię Boże rozpoczynamy każdy dzień. W drodze modlimy się, zawierzając Bogu siebie i naszych bliskich i dziękując za wszystko, co nas spotyka. Chcemy budować nasz dom na skale, nie na piasku – opowiada Kinga. W ten sposób rodzice uczą dzieci postawy wdzięczności. Chwile spędzone w aucie to czas na wspólne śpiewy, rozmowy i żarty. Dzieci uczęszczają do katolickiej szkoły, która wspiera rodziców w dobrym wychowaniu maluchów. – Nie musimy bać się, że na lekcjach pojawią się seksedukatorzy, rodzice są najlepszymi autorytetami i nauczycielami, którzy dobrze wiedzą, w jaki sposób i w jaki wieku rozmawiać z dziećmi o cielesności i płciowości – mówi małżeństwo Prybyłów.

Kinga i Oleg, codziennie dziękują Bogu za życie każdego ich dziecka. Są rodzicami w sumie siedmiorga dzieci. Po urodzeniu najstarszego syna, Maksymiliana, któremu lekarze dawali dziesięć procent na przeżycie, Kinga dwa razy poroniła. Przeszła także operację, po której lekarze nie dawali jej szans na ponowne zajście w ciążę. – Był to trudny moment, ale nie wpadliśmy z tego powodu w rozpacz. Postanowiliśmy, że jeśli rzeczywiście nie będziemy mogli mieć więcej dzieci, zdecydujemy się na adopcję – opowiadają małżonkowie. – Doświadczaliśmy Bożego prowadzenia we wszystkich trudnych momentach, których nie brakowało – dodaje Oleg.

Dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych. Trzy lata po narodzinach Maksa, na świat przyszła Marysia, potem Leon i bliźniaki, Bernard i Bruno.– Każde kolejne dzieci to cuda. Mogłoby ich nie być. I tak traktuję też macierzyństwo, jako wielki cud, za który jestem nieustannie wdzięczna – wyznaje Kinga, którą w prowadzeniu domu wspiera mąż. – Gdy dowiedzieliśmy się, że mają urodzić się bliźnięta, Oleg świetnie sprawdził się we wszystkich organizacyjnych sprawach. Od razu postanowił, że trzeba zmienić samochód na większy – opowiada.

Czas dla męża i dzieci

Mąż zajął się podziałem obowiązków i zaangażowaniem starszych dzieci w pomoc. W domu znajduje się rozpiska zadań. Każdego dnia nad wypełnieniem obowiązków czuwa dany „dyrektor dnia”. – Dyrektorem może być tata, Maks i ja – mówi Marysia i przynosi pięciostronicowy arkusz, na którym rozpisane są poszczególne zadania, takie jak kontrola pościelonych łóżek czy włożenie naczyń do zmywarki. Na pytanie, dlaczego mama nie jest „dyrektorem dnia”, Marysia odpowiada, że mama jest w „zarządzie” i pomaga każdemu dziecku. – Podział obowiązków w rodzinie wielodzietnej to podstawa. Czasu jest mało, ale dobra organizacja sprawia, że mamy zarówno czas dla siebie i dla dzieci – tłumaczy Kinga.

Po przyjściu na świat bliźniaków małżonkowie praktycznie nie mieli czasu dla siebie. Przez dwa lata nie wychodzili bez dzieci z domu. Postanowili to zmienić. Zapisali się na taniec towarzyski, oprócz tego organizują sobie raz w miesiącu randki małżeńskie. – W ten sposób pielęgnujemy nasza małżeńską relację. Jest pewna walka pomiędzy czasem dla siebie i czasem spędzanym wspólnie z dziećmi, ale podstawą jest dobra organizacja, w czym moja żona jest najlepsza – opowiada Oleg Prybyło.

W służbie innym

Po urodzeniu najstarszego syna Maksymiliana, Kinga postanowiła włączyć się w działalność społeczną Fundacji Pro-Prawo do Życia. – W ten sposób chciałam podziękować Bogu za ten niezwykły prezent, jakim było nasze pierwsze dziecko. Gdy byłam w ciąży z Maksem, zastanawiałam się, w jaki sposób mogę wyrazić moją wdzięczność za ten dar – opowiada. Kinga została wolontariuszką wspomnianej fundacji, znanej z działalności na rzecz obrony życia poczętych dzieci i antyaborcyjnych wystaw. Zaczęła się dzielić z innymi kobietami doświadczeniem matki, której zmarło przed porodem dwoje dzieci. – Gdy poroniłam, pomyślałam, że Pan Bóg daje mi to doświadczenie, abym mogła wspierać kobiety przeżywające podobne trudne chwile – tłumaczy.

Uczestniczyła też w licznych pikietach pro-life oraz organizowała w różnych miejscach wystawę „Wybierz życie”, która stała się podstawą do próby oskarżenia Kingi o … zgorszenie publiczne. Procesy zakończyły się wyrokami uniewinniającymi lub umarzającymi sprawę, ale nie skończyły się wezwania przez policję na przesłuchania.– Gdy w salach sądowych pytano mnie czy wyobrażam sobie, jak czuje się matka, która poroniła, mówiłam, że doskonale wiem i mam świadomość ogromnej wartości życia ludzkiego – wspomina Kinga. Działalność pro-life często spotykała się z inwektywami innych, ale te sytuacje nie zniechęcały Kingi do stawania w każdym miejscu i czasie w obronie nienarodzonych dzieci. Miała i ma wsparcie w mężu. – Oleg wspiera mnie nie tylko w prowadzeniu domu, ale także w inicjatywach Fundacji Pro-Prawo do Życia. Sam angażuje się w jej działalność – mówi Kinga, która obecnie pomaga w zbiórce podpisów pod obywatelskim projektem inicjatywy ustawodawczej „Stop pedofilii”. – Wobec ofensywy lewicowych środowisk i ideologii gender, naszym obowiązkiem jest chronić nasze dzieci przed demoralizacją, stąd też ta obywatelska inicjatywa – tłumaczy Kinga.

Dom pełen życia

Małżeństwo Prybyłów zrezygnowało w domu z telewizora, który jest nie tylko złodziejem czasu, ale także łatwym dostępem do niepożądanych treści dla dzieci. W zamian postanowili kupić duży rodzinny stół, przy którym nie tylko jedzą, rozmawiają, czytają bajki i uczą dzieci, ale także grają ze swoimi pociechami w bilard. – Nasze dzieci nie mają smartfonów, zamiast telefonów inwestujemy w ich rozwijanie talentów – tłumaczą. Marysia występuje przy Zespole Pieśni i Tańca Mazowsze, śpiewa i gra na skrzypcach. Maks z kolei wymarzył sobie elektryczną gitarę po to, żeby rozwijać swoje muzyczne zdolności. Gra także na pianinie. Dom Prybyłów szczególnie latem tętni życiem, kiedy do ich dzieci przyjeżdżają koledzy i koleżanki. Do lasu, który znajduje się wokół ich domu, przyciągają ich huśtawki, trampolina czy basen. – Nie zamykamy naszych dzieci w klatce – śmieją się Kinga i Oleg, którzy ponad 14 lat temu zaręczyli się w katedrze we Lwowie… przed Najświętszym Sakramentem.