Polska znajduje się w momencie, gdy waży się jej realna suwerenność. Podstawowe pytanie zatem brzmi: Czy dzisiejsze elity polityczne mają w sobie tyle odwagi i wyobraźni, aby działać na rzecz realnego ugruntowania bytu naszego kraju jako państwa wewnątrzsterownego, realizującego interesy narodu polskiego, i poważnego?

Rzecz jednak w tym, że bardzo trudno udzielić na to pytanie jednoznacznej odpowiedzi. Suwerenność to bowiem nie tylko posiadanie własnej administracji, waluty, terytorium i godła. To także umiejętność oceniania zdarzeń z polskiej perspektywy oraz zdolność do przeciwstawiania się dążeniom sojuszników, gdy te dążenia szkodzą interesom Polski. To także umiejętność czerpania siły z realnego poparcia obywateli, a nie zabieganie o fawory mocarstw w walce z przeciwnikami politycznymi.

Rządy PO i PSL nacechowane były niepisanym uznawaniem prymatu Berlina nad Warszawą oraz bezkrytycznym spełnianiem zaleceń płynących z Brukseli.

Po 2015 r. pojawiła się realna szansa na zbudowanie takiego obozu władzy, który wreszcie postawi sobie ambitne i patriotyczne zadania i cele. Nie do końca się to jednak udało. W kilku dziedzinach bezkrytycznie spełniamy zalecenia płynące z Waszyngtonu, zupełnie bez oglądania się na ewentualne korzyści dla naszego kraju, które mogłyby płynąć z wypracowania i stosowania własnej, narodowej strategii działań.

Żyjemy w czasie, gdy następuje bardzo znaczące przewartościowanie sił w świecie. Azja – jako rynek i jako polityczny byt z rosnącą hegemonią Chin – staje się niezależnym i stale rosnącym w potęgę fenomenem. Stany Zjednoczone na naszych oczach tracą niepodważalny prymat najpotężniejszego hegemona. Oś Pekin – Moskwa – Teheran rośnie w siłę, podczas gdy błędy w amerykańskiej polityce zagranicznej odbierają Waszyngtonowi coraz więcej argumentów. To fakty, a z nimi dyskutować się po prostu nie da.

Jak w tej sytuacji może zachowywać się Polska? Na pewno nie powinna podporządkowywać się bezwzględnie polityce USA. Bez dbałości o własne interesy staniemy się po prostu jedynie nieautonomicznym argumentem przetargowym w szeroko zakrojonej, globalnej grze. Na marginesie wspomnę, że zupełnie nie rozumiem decyzji o wysłaniu polskich żołnierzy na Łotwę. W sytuacji otwartego konfliktu zostaniemy wciągnięci od razu do walki. Nie będziemy mieli czasu na wypracowanie innych wariantów działania, na ochronę „polskiej substancji”.

Oczywiście, tego typu stwierdzenia zaraz kwitowane są w Warszawie zarzutami o powielanie agenturalnych sądów, jednak prawdziwe myślenie strategiczne polega na nieodbieraniu sobie szans na wszelkie możliwe reakcje.

Postawa naszych władz pokazuje, że jednoznacznie i bez pozostawiania nawet pozorów zainwestowaliśmy jedynie w bycie bezwzględnym sojusznikiem USA. Dzieje się to w momencie, gdy Amerykanie mają pewność, że działania Polski mogą pozyskiwać najmniejszym kosztem, ba – Polska gotowa jest dopłacać USA za realizację de facto ich strategicznych interesów. Ze strony USA nie wymagamy nawet ekwiwalentów w postaci wspierania naszego rozwoju gospodarczego i militarnego. Wszystkie te uwagi nie są dyktowane żadnym antyamerykanizmem. Osobiście także uważam, że sojusz z USA jest dla Polski bardziej korzystny niż opieranie naszych strategii na dążeniach Berlina czy uleganie Rosji. Po prostu domagam się odwagi w negocjacjach z amerykańskimi partnerami. Niestety, nasza klasa polityczna nauczyła się pełnić rolę klienteli na dworach mocarstw. Politycy w Polsce bardziej budują swoje kariery na dobrych znajomościach w sferach amerykańskiego establishmentu niż na krajowym poparciu. Amerykańskie koneksje służą także do prowadzenia gier wewnątrz partii władzy, z czego Amerykanie, niestety, doskonale zdają sobie sprawę i na zimno wykorzystują ten fakt. Z tego – przydługiego, przyznaję – wywodu wynika, że warunkiem zbudowania realnej suwerenności Polski jest wyzbycie się przez jej elity obrzydliwego kolonialnego kompleksu, który niesie w sobie praktyczną niewiarę w polską niepodległość i wszystkie przypadłości z tej niewiary wynikające.

Chiny to dziś mocarstwo, ale jednocześnie szokująca w swojej odmienności i brutalności kultura. Na pewno dzisiejsze chińskie elity nie niosą przesłania szacunku dla jednostki, wolności i swobód obywatelskich. Czy jednak musimy – zupełnie niepytani, jak nierozsądny prymus – wyrzekać się jakiejkolwiek suwerenności w relacjach, szczególnie gospodarczych, z Państwem Środka?

Poczta Polska nie podejmuje niesłychanie zyskownych kontraktów chociażby z chińskim serwisem sprzedażowym Ali Baba, bo... nie podoba się to Amerykanom. W tym samym czasie Deutsche Post tylko ostrzy sobie zęby na interesy, z których Polacy dobrowolnie i nienaciskani zbyt mocno rezygnują. Pytanie następne: Czy w Polsce powstanie Centralny Port Komunikacyjny, czy też są to tylko działania markowane? Pytanie z wielu powodów jest jak najbardziej zasadne.

Koniecznie musimy dopuścić do głosu fachowców, którzy będą mieli na względzie jedynie polskie interesy racji stanu, a nie własne kariery.

W polityce wewnętrznej konieczne jest uporządkowanie rynku medialnego, tak aby – w sposób jawny i ostentacyjny – nie mogły w naszym kraju działać media, które w istocie są jedynie rozbudowanymi agenturami wpływu państw ościennych. Szokujące stwierdzenie? Niestety, prawdziwe.

Jeżeli nie będziemy kłaść – jako społeczeństwo – większego nacisku na kwalifikacje etyczne ludzi, których wynosimy do władzy, to, niestety, dobre ziarno będzie wciąż zagłuszane przez pleniące się od lat chwasty.

Ogromną rolę w budowaniu prawdziwej polskiej elity musi odegrać Kościół katolicki, politykom nie wolno pobłażać i dawać się im obłaskawiać gładkimi, nic nieznaczącymi, słowami. Od polityków katolicy muszą się nauczyć realnie wymagać, nie mogą poprzestawać na ich okazjonalnych deklaracjach. Określenie wymagań, które koniecznie muszą spełniać ludzie delegowani do zarządzania krajem, jest dziś konieczne, bowiem nie funkcjonuje niepisany zestaw tego, co wypada i co nie wypada.

Banałem jest już dziś pisanie o służbach specjalnych i ich stanie. Oczywiste jest jednak, że suwerenne państwo nie może egzystować bez własnych uszu i oczu.

Najważniejszą jednak kwestią jest przystąpienie do partycypowania w budowie niepodległości szerokich grup społeczeństwa. Bez ruchu, który wypływa z miasteczek, wsi i miast i płynie w kierunku stolicy, nie jest możliwe zbudowanie autentycznej i niepodlegającej agenturalnym manipulacjom siły politycznej. Kierunek politycznej aktywności musi więc być radykalnie zmieniony. To nie z Warszawy mają się rozjeżdżać na „prowincję” partyjni nominaci, ale to zbuntowana „prowincja” powinna zaprowadzić swoje porządki w Warszawie. Warszawa bowiem jest dziś miastem kosmopolitycznym, w którym swoje silne agendy mają siły niechętne lub wręcz wrogie istnieniu polskiego państwa jako samodzielnego fenomenu, działającego na miarę swoich możliwości i szans.

Istotą polskiej niepodległości musi być zręczny balans między ścierającymi się właśnie płytami tektonicznymi światowych hegemonów. W okresie zmierzchu świetności współczesnego Rzymu, którym są Stany Zjednoczone, Polska musi zachować zdolność samosterowności. Pozwoli ona uniknąć wciągnięcia w lej, który może powstać po załamaniu się amerykańskiego prymatu.