Począwszy od 17 września przez trzy kolejne wieczory łódzka katedra wypełniła się kapłanami przybywającymi z całej archidiecezji na rekolekcje prowadzone przez kard. Luisa Antonio Tagle – arcybiskupa Manili. Po całym dniu ci, którzy zazwyczaj głoszą słowo Boże, udzielają sakramentów i są pasterzami w swoich wspólnotach parafialnych sami stawali się tymi, którzy słuchają, przyjmują i są prowadzeni.

Zapoczątkowany jesienią zeszłego roku przez nowego Metropolitę Łódzkiego zwyczaj przeprowadzania rekolekcji dla prezbiterów całego łódzkiego Kościoła staje się niezwykłą okazją do spotkania, jedności i zaczerpnięcia ze źródła. – Rekolekcje były też dla mnie ważnym doświadczeniem jedności. To niesłychana radość zobaczyć ten kościół wypełniony. To jest duże prezbiterium, ale jeśli na tych ponad 500 księży do katedry przychodzi 400 albo więcej, to są prawie wszyscy. Pamiętając o tych, którzy nie mogą przyjść, mają jakieś obowiązki, inni są w podeszłym wieku i trudno, żeby się wybrali. Myślę, że to by było marzenie każdego biskupa, żeby w ten sposób przeżywać rekolekcje ze swoimi księżmi – skomentował abp Grzegorz Ryś.

W swoim nauczaniu kard. Tagle definiował kapłaństwo jako posługę miłości, posługę wobec wspólnoty i jedności w Kościele. Pierwszego dnia rekolekcji skupił się na zagrożeniu, jakim jest kultura indywidualizmu, która sprawia, że postrzegamy drugiego człowieka przedmiotowo, a nie podmiotowo. Aby odkryć rangę wspólnoty, potrzeba odkryć wartość osoby.

– Myślenie Kościoła o osobie jest zainspirowane wielką prawdą o Trójcy Świętej, w szczególności o Jezusie Chrystusie, który jest jednocześnie Bogiem i człowiekiem. W tej prawdzie o Trójcy ma źródło prawda o osobie. Wyznajemy naszą wiarę w jednego Boga w trzech Osobach, nie mówimy w trzech indywidualnościach – mówił kard. Tagle. – Dzisiaj nie patrzymy na siebie jak na osoby, ale jak na przedmioty, które mogą być używane. Ludzie nie są osobami, do których się odnoszę, ale przedmiotami, których używam do swojego celu. Patrzymy na stworzenia Boże i pytamy się, na ile ta osoba jest dla mnie użyteczna. Jeśli jest użyteczna, akceptujemy ją, jeśli jest bezużyteczna możemy ją ignorować – wyjaśniał rekolekcjonista.

Kolejny dzień ćwiczeń duchowych poświęcony był posłudze pojednania. Sakrament pokuty, którym kapłani służyli sobie nawzajem, poprzedziła konferencja Księdza Kardynała, która opierała się na przypowieściach o zaginionej owcy, zgubionej drachmie i synu marnotrawnym. – Nasza refleksja tego wieczoru jest nie tylko przygotowaniem do sakramentu pojednania, ale jest także doskonałą okazją spojrzenia na naszą posługę jednania z Bogiem. Jako grzesznik każdy kapłan, podobnie jak inni ludzie, musi być w stanie powiedzieć, jak dobry i miłujący jest Bóg, skoro przebaczył właśnie mnie! Ponieważ sami doświadczyliśmy Bożego miłosierdzia, Bożego przebaczenia, sprawujemy ten sakrament wobec tych wszystkich, którzy przychodzą przygnieceni ciężarem grzechów – podkreślał.

Kardynał zauważył, że „czasem jesteśmy zalęknieni, aby popatrzeć na rany naszych braci i sióstr. Jesteśmy świętsi niż są inni, albo udajemy, że jesteśmy świętsi niż oni. Zaprzeczamy temu, że mamy także swoje rany. Właśnie dlatego nie chcemy patrzeć na rany naszych braci, bo to by przypomniało nam o naszych własnych ranach. Cóż za przepiękne doświadczenie konfesjonału, oboje: spowiednik i grzesznik – poranieni ale razem wracają do domu”.

Natomiast ostatni wieczór rekolekcyjny poświęcony był refleksji nad wymiarem miłości w posłudze kapłańskiej. Odwołując się do encykliki papieża Benedykta XVI, kard. Tagle przypomniał, że misja Kościoła opiera się na trzech fundamentach: głoszeniu słowa Bożego, sakramentach i miłości miłosiernej, które są od siebie wzajemnie zależne, a nawet każdy z nich sprawia, że pozostałe dwa są autentyczne. W tym kontekście każde z zadań kapłana powinno być czynem miłości. Tego dnia księża zostali też zaproszeni do wykonania konkretnego gestu miłości i solidarności, jakim była ofiara na potrzeby łódzkiego mobilnego hospicjum.

Słowo przepowiadane przez gościa z Filipin pełne prostoty obfitowało w osobiste doświadczenia Kardynała i konkretne przykłady z życia kapłańskiego. Trafnie skomentował to ks. Przemysław Szewczyk, pisząc: „Problem z nauką Jezusa jest taki, że jej nie da się głosić akademicko neutralnie, ją się głosi zawsze sobą. Kard. Tagle to właśnie zrobił: nie opowiedział nam, co powiedział Pan, ale podzielił się tym, co od Niego przyjął”.