Reklama

Kościół nad Odrą i Bałtykiem

Wierny rodzinie i modelarstwu

Niedziela szczecińsko-kamieńska 4/2018, str. VI

[ TEMATY ]

hobby

modelarstwo

Bogdan Nowak

Pokój gościnny prezentuje modele i białą broń pana Wojciecha

Wojciecha Frasa zastaję cierpliwie skupionego w modelarskiej pracowni nad kolejnym modelem. Żona artysty – Barbara – zaprasza do stołu na kawę, do którego dosiada się zawsze uśmiechnięty pan Wojtek. Jest jednym z najbardziej znanych parafian w szczecińskim Skolwinie właśnie z uwagi na jego artystyczne zdolności.

– Urodziłem się w Kamieniu Pomorskim – wspomina. – Ale właściwie większość swego życia spędziłem w Szczecinie-Skolwinie. Od lat szkolnych pasjonowało mnie modelarstwo. Nawet edukowałem się w tym zakresie w pracowni Pałacu Młodzieży. Ale te młodzieńcze pasje przerwała mi trzyletnia obowiązkowa służba wojskowa w marynarce wojennej. W Gdańsku było mi dane poznać Basię, którą poślubiłem w pięknym mundurze w 1972 r. Potem już całe małżeńskie i rodzinne życie wiodę w tym przyjaznym i spokojnym domu. Całe swoje życie zawodowe przepracowałem aż do emerytury w nieistniejącej już Hucie Żelaza w Szczecinie-Stołczynie. Natomiast moja ukochana żona prowadziła znakomicie nasze ognisko rodzinne, bo jesteśmy szczęśliwymi rodzicami trzech już dorosłych synów.

– Nawet minister obrony odznaczył nasze małżeństwo srebrnym medalem za zasługi dla obronności kraju, bo trzej nasi synowie służyli w wojsku – dodaje pani Barbara. – Trzeci syn jako student nie musiał odbywać zasadniczej służby wojskowej, ale zazdrościł ojcu i braciom ciekawych rozmów o pobycie w wojsku i zgłosił się na ochotnika do odbycia służby.

Reklama

Frasowie są dumni ze swoich usamodzielnionych synów oraz sześciu wnucząt. Nie wszyscy znaleźli zatrudnienie w Ojczyźnie, dlatego udali się na emigrację zarobkową.

W starannie zadbanej posesji nie mieszkają sami, bo wraz z nimi na piętrze mieszka najmłodszy syn ze swoją rodziną.

– Nasza parafia obchodzi 60-lecie istnienia, dlatego z tej okazji wykonałem model XV-wiecznej zabytkowej świątyni, która znajdzie stosowne miejsce w tym kościele służącym nam przez całe nasze życie – wyjaśnia artysta, gdy mój wzrok zatrzymuje się na precyzyjnie odtworzonym modelu zabytku sakralnego, będącego dumą parafian Skolwina.

Reklama

Pan Wojciech w czasie modelarstwa zapominał o trudnych problemach rodzinnych, ale zawsze cieszył się, że żona była i jest mu przyjacielem w małżeńskiej drodze. Jego modele (a powstało ich przez 35 lat bardzo dużo) były nagradzane i nabywane przez różnych miłośników tej niełatwej sztuki modelarskiej. Jeden z nich nagrodzony pucharem Prezydenta Miasta Szczecina przedstawia dębowy kadłub HMS „Victory” w skali 1:50, który znajduje się w Muzeum Rybołówstwa Morskiego w Świnoujściu.

Inny również został wyróżniony jako najlepszy model okrętu Marynarki Wojennej w postaci kutra patrolowego KP-126, na którym obowiązkową służbę wojskową odbywał pan Wojtek. Pasjonat historycznych okrętów najchętniej je tworzy z zegarmistrzowską dokładnością. Więcej zamówień nie przyjmuje, bo latami będą czekać te, które na razie są rozpisane na planszach w różnych skalach.

– Gdy byłem młodszy, zajmowałem się też malowaniem – wspomina. – Z tamtego okresu pozostał mi jedynie portret obecnie świętego papieża Jana Pawła II, który zrealizowałem w 1981 r. Były jeszcze inne obrazy, ale znalazły uznanie u różnych nabywców.

Przysłuchująca się tej rozmowie pani Basia nie ukrywa, że ta twórczość Wojtka poza pracą zawodową była też dodatkową cenną pomocą finansową w utrzymaniu 5-osobowej rodziny, bo przecież był on jedynym jej żywicielem.

Z własnej inicjatywy pan Wojciech organizował zajęcia karate dla młodzieży w pobliskim ośrodku szkolno-wychowawczym. Ceni jego edukacyjną służbę Towarzystwo Przyjaciół Dzieci poprzez publiczne wyróżnienie. Ścianę domowego salonu zdobią liczne eksponaty białej broni, która też jest dziełem pana Wojtka. – Dawniej zajmowałem się również płatnerstwem, dlatego na ścianie wiszą rozmaitego rodzaju szable we właściwych futerałach – opowiada, sięgając po chromowane ostrze kopii zabytkowej szabli. – Każda musiała być wykonana zgodnie z oryginałem noszonym przez oficera sprzed lat.

Miłość do białej broni jest wyrazem mojego patriotyzmu wojskowego dawnej Polski, która zawsze musiała być gotowa do obrony przed różnymi zaborcami. Nieraz te unikalne szable znajdują nabywców, dlatego jest ich coraz mniej w tym domu.

Państwo Frasowie są aktywni w swojej parafii, choćby przez swój udział w dorocznym festynie organizowanym przez miejscowych duszpasterzy. Pan Wojciech na stoisku eksponuje wykonane przez siebie modele marynistyczne, które budzą ciekawość parafian i gości. Nawet nagrodę za model żaglowca przekazał na rozwój parafii. Pani Basia dołącza się do tego integrującego społeczeństwo święta, przygotowując swoje smaczne ciasta, chętnie kupowane przez uczestników święta. Każda złotówka w tak pracowity sposób uzyskiwana dobrze służy wielorakiemu rozwojowi tej trzytysięcznej parafii kierowanej od pięciu lat przez ks. Artura Rasmusa. Ksiądz Proboszcz zaliczył Wojciecha Frasa do „Skolwinian pozytywnie zakręconych”.

Opuszczając emanujący ewangelicznym dobrem dom wielopokoleniowej rodziny Frasów, buduję się ich jednością i troską, by nigdy nie brakowało w nim chleba i wzajemnej miłości. Zapewne życie nie oszczędziło im nieprzewidzianych cierpień, choćby z powodu przymusowych wyjazdów „za chlebem” do Niemiec czy Norwegii, ale zawsze wszystkich ciągnie do tego niegasnącego ognia małżeńsko-rodzinnego trwającego na dozgonnej wachcie Barbary i Wojciecha Frasów.

W świecie liberalnie traktującym małżeństwo i rodzinę coraz więcej ludzi tęskni za trwałymi wartościami wyniesionymi z naszych katolickich domów.

2018-01-24 12:44

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Jak hojny jest Bóg!

Niedziela Ogólnopolska 29/2017, str. 33

[ TEMATY ]

Ewangelia

johnhain/pixabay

Dla mnie dzisiejsza Ewangelia jest przestrogą, abym nie zatwardził swojego serca i nie spełniła się na mnie przepowiednia Izajasza: „Słuchać będziecie, a nie zrozumiecie, patrzeć będziecie, a nie zobaczycie. Bo stwardniało serce tego ludu (...)”. Jezus mówił w przypowieściach, ponieważ przypowieść ocenia intencje słuchaczy. Kto słuchał Jezusa ze złym nastawieniem, ze złą intencją, niewiele zrozumiał. Kto słuchał bez uprzedzeń, miał czystą intencję, rozumiał więcej. Przecież Jezus mówił do różnych słuchaczy – szpiegów Piłata, faryzeuszy, uczonych w Piśmie i zwykłych ludzi. Czy czasem nie jest w nas zasiana nieufność do Pisma Świętego? Np. że Biblia nie zgadza się z astrofizyką, z odkryciami naukowymi? Nie powstała w tym celu, że ma się zgadzać. Powstała dla naszego pouczenia (por. Rz 15, 4; 1 Kor 10, 6-11). Może zniechęcamy się do jej lektury z tego powodu, że wiele nie rozumiemy. Porównanie słowa do deszczu i śniegu przychodzi nam z pomocą. Gdyby deszcz nie wsiąkł, ale pozostał na wierzchu, zrobiłoby się błoto, a w głębi byłoby nadal sucho. Mamy słuchać, a Bóg zrobi swoje.

Ciekawa jest wypowiedź Jezusa: „Bo kto ma, temu będzie dodane, i w nadmiarze mieć będzie; kto zaś nie ma, temu zabiorą nawet to, co ma”. To zdanie pomaga zrozumieć przypis odsyłający nas do Ewangelii według św. Łukasza 8, 18: „Uważajcie więc, jak słuchacie. Bo kto ma, temu będzie dane; a kto nie ma, temu zabiorą i to, co mu się wydaje, że ma”. Chodzi więc o słuchanie, o to, jak chcemy słuchać, ponieważ wiara rodzi się ze słuchania (por. Rz 10, 17). Czy chcemy, słuchając, stawać się posłuszni słowu Boga?

Następna dziwna rzecz: Kto sieje ziarno po drodze? W glebę skalistą? Między ciernie? Ziarno wsiewa się w glebę uprawną, zaoraną, nawożoną, zabronowaną. Skoro i do mnie jest skierowane to słowo Pana, to stawia mi pytanie: Jaką jestem glebą?

W tym jest nadzieja, że będąc każdym rodzajem gleby, mam szansę być zasianym. Potrzeba, bym wielbił Bożego siewcę, że w taką glebę sieje. Mówiąc brutalnie, trzeba tylko działkę skopać i gnojem obłożyć (por. Łk 13, 8). Bóg przez wydarzenia, nawet te trudne, uprawia moje życie, abym stał się żyzną rolą, na której Chrystus mógłby wzrastać.

Drugie czytanie mówi, co będzie plonem mojego życia: przybranie za synów i odkupienie naszego ciała. Skuteczność słowa Bożego nie tylko wieszczy pierwsze czytanie, ale również plon w życiu człowieka, który słucha i rozumie. Rozumieć coś – to znaczy umieć zastosować to w praktyce. Policz ziarna w kłosie pszenicy i pomnóż przez trzydzieści, przez sześćdziesiąt, przez sto. Ja liczyłem ziarna w kłosie żyta. Sześćdziesiąt razy sto = sześćset ziaren z jednego zasianego. Tak hojny jest Bóg.

Polecamy „Kalendarz liturgiczny” – liturgię na każdy dzień
Jesteśmy również na Facebooku i Twitterze

CZYTAJ DALEJ

Chiny: biskup "podziemny" - Kościół musi być otwarty także na niepełnoletnich

2020-07-13 08:19

[ TEMATY ]

Kościół

Chiny

otwacie

Adobe Stock

Kościół winien być otwarty na wszystkich, także na młodych poniżej 18. roku życia – powiedział bp Giulio Jia Zhiguo, "podziemny" katolicki ordynariusz diecezji Zhengding (w prowincji Hebei, ok. 300 km na północny zachód od Pekinu).

Była to jego reakcja na propozycję władz miasta Jinzhou (północno-wschodnia nadmorska prowincja Liaoning), że pozwolą mu podjąć działalność kościelną po kwarantannie, spowodowanej koronawirusem, ale pod warunkiem zakazu wstępu do kościołów nastolatków.

Ze względu na pandemię wszystkie świątynie w Chinach pozostają zamknięte od końca stycznia br. Na początku czerwca rząd zezwolił na otwarcie niektórych z nich, ale na różnych warunkach uzasadnianych względami bezpieczeństwa. Front Zjednoczony – fasadowa organizacja, skupiająca 8 drobnych partii politycznych, zarządzana przez Komunistyczną Partię Chin, która kieruje działalnością wspólnot religijnych – wykorzystał jednak ponowne otwarcie kościołów do szantażowania diecezji Zhengding, uznanej przez Stolicę Apostolską, ale nie przez władze państwowe.

Jako warunek zażądano wydania zakazu wstępu do świątyń i katechizowania osób niepełnoletnich, który zresztą obejmuje coraz więcej prowincji i regionów Chin na podstawie Nowych Regulacji Działalności Religijnej z 1 lutego 2018. Wielu biskupów, zarówno oficjalnych (uznanych przez państwo), jak i podziemnych (uznawanych tylko przez Watykan) zwraca uwagę, że jest to sprzeczne z konstytucją chińską, która formalnie zapewnia prawo do wolności religijnej bez ograniczeń wiekowych. Rozporządzenie to stało się narzędziem tłumienia wiary w czasie, gdy społeczeństwo przeżywa silne odrodzenie religijne.

O zakazie tym mówią jednoznacznie dokumenty rządowe, regulujące uznanie przez władze personelu religijnego (biskupów i księży) i zarejestrowanie miejsc kultu. Wielu biskupów, pragnący uznania oficjalnego, podpisało taki dokument, który czyni z nich funkcjonariuszy państwowych, odpowiedzialnych za przestrzeganie tego zakazu. Inni podpisali go, licząc na to, że będą mogli ominąć ten przepis.

W tej sytuacji bp Jia Zhiguo wyraził się jasno, że "Kościół jest otwarty na wszystkich, ryzykując jednak, że wszystkie kościoły jego diecezji pozostaną zamknięte.

Ten 83-letni obecnie hierarcha jest biskupem od 1980 i stoi na czele diecezji liczącej ponad 150 tys. wiernych, wśród których pracuje ok. stu księży i mniej więcej tyle samo sióstr zakonnych. Od wielu lat gości w swym domu biskupim ośrodek dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych, opuszczonych przez rodziny lub będących owocem restrykcji z przeszłości, związanych z polityką "jednego dziecka". Opiekuje się on nimi wraz z kilkoma siostrami.

W przeszłości dzieło to cieszyło się uznaniem ze strony rządu i osobistości zagranicznych, teraz jednak władze, chcąc zmusić niepokornego biskupa do podpisania dokumentu o oficjalnym uznaniu go, zagroziły mu, że odbiorą mu tę placówkę, ponieważ ani on, ani siostry nie mogą zajmować się niepełnosprawnymi dziećmi bez rejestracji. Już przeniesiono w inne miejsce najstarsze dzieci, pozostawiając w domu biskupim tylko te najmniejsze. Wyjaśniono, że chodzi o "kupno" sierocińca, chociaż władze nie są gotowe wyłożyć na to żadnych pieniędzy. Co więcej przechwyciłyby raczej wszelkie darowizny, jakie co roku otrzymuje ta placówka. Jeśli zakonnice nie zarejestrują się, nie będą mogły opiekować się dziećmi i będą naciskane do odesłania ich do ich miejsc pochodzenia.

Mężny hierarcha spędził ponad 15 lat w więzieniu. Od 1980, gdy został biskupem podziemnym, doświadcza nieustannych aresztowań i zatrzymań, podczas których przechodzi szkolenia polityczne. Swój urząd pełni pod całodobową kontrolą. Gdy w 2010 odzyskał wolność, otrzymał okolicznościowe pozdrowienia i wyrazy szacunku od Benedykta XVI.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję