To nie jest film familijny, przeciwnie. Chyba że hołdują Państwo bezstresowemu wychowaniu – wtedy można iść do kina na „Bodyguarda zawodowca” – komedię sensacyjną Patricka Hughesa, w której trup ściele się gęsto, krew tryska obficie, a wulgaryzmy zastępują znaki przestankowe. Oczywiście, recenzenci i nieliczni wciąż żyjący krytycy filmowi powiedzą wam, że to przyzwoita (!) męska rozrywka, że „totalna rozwałka zadowoli każdego dużego dzieciaka” (!). Jasne, można i tak; natężenie w filmach, grach itp. przemocy – tej na poważnie – mogło zadziałać na twórców tak, że stworzyli właśnie taki film – by je obśmiać. Tyle że ta zabawa w „Bodyguardzie...” przekracza granicę dobrego smaku, przeradza się w żarty z przemocy. Trudno chichrać się czy beztrosko śmiać, gdy filmowa intryga dotyka tabu masowych zbrodni, w walkach „naszych” z „innymi” cierpią rzesze cywilów, a jedna ze scen koresponduje z popularnymi wśród terrorystów atakami ciężarówek. Śmiech powinien nieść radość, trudno natomiast pochwalać oswajanie zbrodni.