Święty Papież mówił dalej: „Spróbujmy, w świetle tajemnicy duchowego macierzyństwa Maryi, zrozumieć niezwykłe orędzie, które rozpoczęło się 13 maja 1917 r. i rozchodząc się po całym świecie, trwało przez kolejne trzy miesiące, aż do 13 października owego roku”.

Stulecie objawień fatimskich

Nawiązując do tego faktu, wspominamy przypadającą obecnie setną rocznicę wydarzeń fatimskich, kiedy to rodzeństwu Hiacyncie i Franciszkowi Marto oraz Łucji dos Santos w portugalskiej Fatimie objawiała się Matka Boża. Trzynastego dnia każdego miesiąca (z wyjątkiem sierpnia, kiedy Maryja objawiła się w dniu 19 sierpnia) Matka Boża wzywała świat do nawrócenia, pokuty i modlitwy, zwłaszcza różańcowej. W celu ubłagania pokoju poleciła odprawianie nabożeństwa do swego Niepokalanego Serca, któremu – jak mówiła – papież powinien poświęcić cały świat. Kilka lat po zakończeniu objawień dwoje pastuszków zmarło, a Łucja wstąpiła do klasztoru karmelitańskiego w Coimbrze. Dziś młodsi cieszą się już chwałą błogosławionych, a ich kanonizacja odbędzie się 13 maja w Fatimie. Proces beatyfikacyjny s. Łucji postępuje szybko.

Niepokalane serce otwarte dla nas

Wróćmy pod krzyż, na Kalwarię, gdzie sprowadza nas znów św. Jan Paweł II, mówiąc: „Kiedy Jezus powiedział na krzyżu: «Niewiasto, oto Syn twój» (J 19, 26), na nowy sposób otworzył Serce swej Matki, Niepokalane Serce, i ukazał mu nowe wymiary i obszary miłości, do których została wezwana w Duchu Świętym przez moc ofiary krzyża. W słowach z Fatimy odnajdujemy ten wymiar macierzyńskiej miłości, która obejmuje swym zasięgiem całą drogę człowieka do Boga: drogę, która prowadzi przez ten świat i która za jego progiem wiedzie przez czyściec”.

Tak więc w wezwaniach Niepokalanej w Fatimie dostrzegamy wyraźnie Jej troskę o dzieło zbawienia, czyli o dzieło Jej Boskiego Syna, Odkupiciela człowieka i świata. Jest to troska o wieczne zbawienie nas wszystkich. 12 maja 1982 r. papież mówił w Fatimie: „Kiedy minęło sześćdziesiąt pięć lat od tamtego 13 maja 1917 r., trudno nie zauważyć, jak zasięg tej zbawczej miłości Matki obejmuje w szczególny sposób nasz wiek”. Teraz, gdy mija już 100 lat, możemy stwierdzić to samo: macierzyńska zbawcza miłość Maryi obejmuje także obecny, XXI wiek, ze wszystkimi jego niepokojami, zagrożeniami, z niepewnością o przyszłość i – jak widział to wówczas św. Jan Paweł II – możemy sobie powiedzieć, że tylko „w świetle miłości Matki zrozumiemy całe orędzie Pani Fatimskiej”, orędzie, które jest w swej istocie wezwaniem do nawrócenia i pokuty.

Chrystus powiedział na krzyżu: „Niewiasto, oto syn twój!”. Tymi słowami otworzył nam drogę do Serca swej Matki. Chwilę potem żołnierz przebił włócznią bok Ukrzyżowanego i to przebite Serce stało się po wszystkie wieki znakiem naszego odkupienia. Niepokalane Serce Maryi, otwarte słowami: „Niewiasto, oto syn twój!” jest duchowo zjednoczone z Sercem Odkupiciela, otwartym włócznią żołnierza. Obydwa Serca otwarła dla nas ta sama miłość do człowieka i do całego świata, którą Chrystus nas umiłował aż do oddania życia na krzyżu za nasze grzechy.

Wezwanie do nawrócenia i pokuty

Jesteśmy świadomi, jak głęboko grzech zawładnął światem, jak dotyka go dziś także kwestionowanie istnienia Boga poprzez zgubne ideologie i różnorodne nierozsądne ludzkie plany i decyzje. „Ale z tego właśnie powodu – mówił św. Jan Paweł II – ewangeliczne wezwanie do pokuty i nawrócenia, wyrażone w orędziu Matki w Fatimie, pozostaje wciąż aktualne”. Jest jeszcze bardziej aktualne dzisiaj, niż było sto lat temu. „Jest jeszcze bardziej naglące”, bo „największą przeszkodą w drodze człowieka do Boga jest właśnie grzech, trwanie w grzechu, a w końcu wyparcie się Boga. Świadome wyrzucenie Boga ze świata ludzkiej myśli. Oderwanie od Niego całej ziemskiej aktywności człowieka. Odrzucenie Boga przez człowieka” – mówił papież. Jednak „moc odkupienia jest nieskończenie wyższa niż całe zło w człowieku i w świecie”.

Warto sięgnąć do papieskiej Encykliki „Dives in misericordia”, w której Ojciec Święty przywołuje miłosierdzie jako „podstawową treść orędzia mesjańskiego Chrystusa oraz siłę konstytutywną Jego posłannictwa”. Tłumaczy, że „w swoim właściwym i pełnym kształcie (to) miłosierdzie objawia się jako dowartościowywanie, jako podnoszenie w górę, jako wydobywanie dobra spod wszelkich nawarstwień zła, które jest w świecie i w człowieku”. W Maryi jako naszej Matce widzimy wyraźnie tę miłość, która „wyraża się jako miłosierdzie”.

„Trzeba – pisze papież – ażeby to właściwe oblicze miłosierdzia było wciąż na nowo odsłaniane. Naszym czasom wydaje się ono – pomimo wszelkich uprzedzeń – szczególnie potrzebne”. Tutaj możemy dostrzec sens orędzia fatimskiego. Niepokalane Serce naszej Matki jest w pełni świadome tej potrzeby, dlatego przyszła, aby nas wezwać nie tylko do nawrócenia, ale też do przyjęcia Jej macierzyńskiej pomocy w naszym powrocie do Chrystusowego Krzyża, do przebitego Serca Odkupiciela, do zawierzenia mocy Miłosierdzia, która sama jedna jest zdolna dźwignąć nas z grzechu, bo – jak powiedział św. Jan Paweł II – dzieło Miłosierdzia, czyli „odkupienie pozostaje zawsze większe niż grzechy człowieka i grzech świata”.

Ratujmy świat Różańcem

Matka Boża Fatimska wskazuje na Różaniec, który słusznie określa się mianem „modlitwy Maryi”, modlitwy, w której czuje się Ona z nami w szczególny sposób zjednoczona. Modlitwa różańcowa obejmuje problemy Kościoła, Namiestnika Chrystusowego, problemy grzeszników, całego świata i dusz w czyśćcu cierpiących – jak wyjaśnia nasz święty papież we wspomnianej wyżej homilii.

Matka pragnąca zbawienia każdego człowieka nawołuje do pokuty. Ostrzega. Wzywa do modlitwy o nawrócenie grzeszników. Poleca Różaniec. Jej orędzie jest skierowane do każdego człowieka. Miłość Matki Chrystusa i naszej dosięga każdego miejsca, bo cały świat jest objęty dziełem odkupienia. Jej troska rozciąga się na ludzi wszystkich czasów, także obecnych czasów, na wszystkie społeczeństwa, ludy i narody, zwłaszcza te, które są zagrożone złem i odejściem od Boga, którym w szczególny sposób potrzeba ratunku, aby ocalić je od zguby. Najpiękniejsza z niewiast pragnie duchowego i moralnego piękna powierzonych Jej na Krzyżu ludzkich dzieci, dlatego nie opuszcza nas, przychodzi do nas i wciąż na nowo wskazuje właściwe drogi. Obyśmy tylko chcieli je dostrzec i przyjąć Matczyne pouczenia.

Idźmy w ślady dzieci z Fatimy

Jak zachęca ks. Karl Stehlin FSSPX w swym artykule „Ku Fatimie 2017”, zgodnie z wezwaniami Maryi, powinniśmy „całkowicie pójść w ślady dzieci z Fatimy. To, o co Matka Boża prosiła je sto lat temu, o to samo prosi Ona nas dzisiaj! Przyszła wówczas, żeby przez swoje posłannictwo niezliczoną ilość ludzi nawrócić i uświęcić. Dzisiaj chce z całą pewnością tego samego. Rok 2017 – podkreśla autor – musi stać się rokiem nawróceń i dlatego Maryja nawołuje nas, abyśmy stali się Jej apostołami. Nawracanie dusz oznacza wypowiedzenie wojny złemu wrogowi! Tak jak sto lat temu, tak również i rok 2017 będzie rokiem walki – być może decydującej walki”.

W Fatimie Niepokalana Matka ukazała się, aby objawić światu, że Jej Niepokalane Serce zatriumfuje nad wszelkimi atakami złego wroga. Jest Ona nie tylko naszą ostatnią nadzieją, „naszą ucieczką i drogą, która prowadzi do Boga”, lecz pragnie również – bardziej niż kiedykolwiek – spuścić duszom pełnię łask, których jest pośredniczką. A do tego potrzebuje narzędzi, które poddadzą się Jej kierownictwu i będą wypełniać posłusznie Jej życzenia, jak czyniły to dzieci fatimskie”.

Zawierzyć Maryi

Jej fatimski apel nie może pozostać bez echa, musi być podejmowany z pokolenia na pokolenie, zgodnie z coraz nowymi „znakami czasu”, które ponaglają nas do wciąż nowych działań. W tym wszystkim trzeba nieustannie powracać do zawierzenia Maryi, polecanego w objawieniach fatimskich. Powtarzajmy słowa św. Jana Pawła II z Aktu zawierzenia świata Niepokalanemu Sercu Maryi:

„Matko ludzi i ludów, Ty, która znasz «wszystkie ich cierpienia i nadzieje», Ty, która czujesz po macierzyńsku wszystkie zmagania pomiędzy dobrem a złem, pomiędzy światłem i ciemnością, jakie wstrząsają współczesnym światem – przyjmij nasze wołanie skierowane w Duchu Przenajświętszym wprost do Twojego Serca i ogarnij miłością Matki i Służebnicy Pańskiej ten nasz ludzki świat, który Ci zawierzamy i poświęcamy, pełni niepokoju o doczesny i wieczny los ludzi i ludów (…).

O Serce Niepokalane! Pomóż nam przezwyciężyć grozę zła, które tak łatwo zakorzenia się w sercach współczesnych ludzi – zła, które w swych niewymiernych skutkach ciąży już nad naszą współczesnością i zdaje się zamykać drogi ku przyszłości! (…).

Niech jeszcze raz objawi się w dziejach świata nieskończona potęga Miłości miłosiernej! Niech powstrzyma zło! Niech przetworzy sumienia! Niech w Sercu Niepokalanym odsłoni się dla wszystkich światło Nadziei!”.