Jerzego Jachowicza, publicysty „wSieci”, nie da się nie lubić. Chyba że jest się dziennikarzem gazety Adama Michnika, która jest dziś antypisowskim biuletynem o regularnie spadającym nakładzie, a którą Jachowicz, niegdyś odchodząc, zdradził. Napracował się w niej Jachowicz sporo lat, i to w czasach zmierzających ku „jednej partii, jednej gazety”, i nie bez przyjemności odszedł, gdy nie dało się już w niej być. Dał świadectwo, za co trudno go nie cenić, nie doceniać i nie lubić. Ale oprócz lubienia warto Jachowicza czytać. Koniecznie na bieżąco, co tydzień, bo jego teksty – felietony polityczne – mają jedną, za to ważną cechę: są bardzo aktualne, często krotochwilne i szybko tracą termin przydatności do czytania. Tak jest z tekstami zebranymi w tomie „Skamieliny III RP”. Jest w nich sporo odniesień do zdarzeń i sytuacji, o których mało kto dziś pamięta, bo i nie bardzo jest po co. Spieszmy się zatem czytać Jachowicza – na bieżąco – tak szybko się starzeje.