Pamiętam, gdy ks. Jerzy Popiełuszko przyszedł do mojej pracowni krawieckiej z kawałkiem czarnego materiału i z prośbą, bym uszył mu garnitur. Jakże wielka była jego radość, gdy okazało się, że z materiału wykroiłem marynarkę i nie jedne, ale dwie pary spodni!

Znałem księdza jeszcze z czasów pracy duszpasterskiej w poprzedniej parafii Dzieciątka Jezus. Kiedy przyszedł do św. Stanisława Kostki, w stanie wojennym nasze relacje się zacieśniły, przychodziłem regularnie na Msze św. za Ojczyznę. Słowa księdza Jerzego dodawały mi siły i ukształtowały na zawsze moją wiarę. Te Msze św. wzmocniły moją wiarę. Nigdy ich nie zapomnę, tak jak nigdy nie zapomnę księdza Jerzego. Nieustannie przebywa on w moim sercu, widnieje przed oczami.

Dziś, kiedy mam już prawie 90 lat, i czasem mam mniej sił, to gdy tylko pomyślę o ks. Jerzym Popiełuszce, przychodzi ożywienie i wszystko wraca do normy, tak jakby dodał mi sił. I póki tych sił mi starczy, będę stał przy jego sztandarze, modląc się o jak najrychlejsze wyniesienie go na ołtarze.