Równo trzy miesiące po ingresie do łódzkiej katedry abp Marek Jędraszewski zainaugurował „Dialogi w katedrze”, które od stycznia 2013 r. cieszą się wciąż rosnącym zainteresowaniem. Odbywają się co miesiąc – oprócz lipca i sierpnia – i służą lepszej integracji Metropolity Łódzkiego z wiernymi. Wychodzi on naprzeciw ich oczekiwaniom w objaśnianiu Ewangelii i przybliżaniu nauki Kościoła do realiów współczesnego świata. Wierni szukają utwierdzenia w ewangelicznych wartościach, przełożenia ich na swoje, często bardzo skomplikowane, warunki życiowe i niełatwe wybory. Pytają, jak być dzisiaj świadkiem Chrystusa w pracy, podczas gdy dla wielu stała się ona bożkiem. Jak mówić o Bogu i Kościele, gdy wszyscy wokół są przeciwni? Czym są objawienia maryjne i dlaczego do nich dochodzi? – nie mogą tego pojąć. Stawiają pytania o miejsce Kościoła w przestrzeni publicznej, jak sobie radzić z napierającym z mediów modelem bezbożnej, niszczącej rodzinę kultury.
Przez te spotkania abp Jędraszewski jest bliżej wiernych, buduje z nimi więź, poznaje ich problemy, spieszy z życiowymi drogowskazami, które mają swój fundament w Ewangelii. Każde ze spotkań poświęca się innej tematyce. Wachlarz jest bogaty: od doktryny wiary, po miejsce katolika w życiu społecznym i jego rolę w rodzinie. Dotyczy też spraw bolesnych: nałogów, uzależnień, rozwodów, deptania ludzkiej godności, biedy, ludzi starych, macierzyństwa, ojcostwa, patriotyzmu i nauki społecznej Kościoła. Nie sposób wymienić wszystkich. Relacje z przebiegu spotkań można przeczytać na stronie internetowej archidiecezji lub obejrzeć na nagraniu wideo. Warto!
Pytania do Metropolity Łódzkiego wierni zadają poprzez internetowy formularz, wrzucają na kartkach do skrzynki lub też stawiają je bezpośrednio na spotkaniu. „Dialogi w katedrze” były inicjatywą na Rok Wiary i odpowiedzią na potrzeby nowej ewangelizacji. Widać, że są potrzebne i w Roku Świętym Miłosierdzia, a także w kolejnych latach, bo ludzie wciąż chcą wiedzieć, jak w dzisiejszym niełatwym świecie, z którego usuwa się Boga, iść przez życie z Chrystusem z podniesionym czołem i nie dać się złamać.
„Przynajmniej raz w roku spowiadać się” – przypomina nam jedno z przykazań kościelnych. Zasadniczo nie kwestionuje się potrzeby spowiedzi, czyli, jak precyzuje to Katechizm Kościoła Katolickiego – „poddania się miłosiernemu osądowi Boga” (n. 1470). W praktyce jednak różnie z tym bywa. Zdarza się, że spowiedź przysparza wielu trudności i rodzi liczne kontrowersje. Przyjrzyjmy się niektórym stereotypom myślenia o tym sakramencie. W każdy poniedziałek Wielkiego Postu zapraszamy do wielkiej modlitwy... za siebie samego. Bo jeśli Ty sam będziesz mocny mocą modlitwy, będziesz mógł dawać tę moc innym. Polecajmy siebie samych Bożemu Miłosierdziu.
Przede wszystkim nie wyobrażam sobie, by Bóg mógł ulec stanowi „zawrotu głowy”. Komu jak komu, ale Bogu na pewno „nic, co ludzkie, nie jest obce”. Przytoczona powyżej wypowiedź, dosyć znamienna zresztą i wyrażająca dość rozpowszechniony pogląd, stanowi – moim zdaniem – bardziej próbę samousprawiedliwienia się niż świadectwo własnej moralności. Przede wszystkim dziękowałbym Bogu za to, że ustrzegł mnie przed popełnieniem rzeczy ohydnej. Z troską pochyliłbym się natomiast nad tym, co mogło umknąć refleksji nad moim własnym życiem. Zakładam, że każdy człowiek jest zdolny do takiej refleksji i z pewnością prowadzi ją ze sobą samym w formie jakiegoś wewnętrznego dialogu. Stanięcie w prawdzie o swoim życiu uświadamia nam, że nie taki święty i nie taki straszny jest człowiek, jakim go malują. „Święty Jan Apostoł przypomina nam: «Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu, to samych siebie oszukujemy i nie ma w nas prawdy» (1 J 1, 8). Sam Pan nauczył nas modlić się: «Przebacz nam nasze grzechy» (Łk 11, 4), łącząc wybaczanie sobie nawzajem win z przebaczeniem grzechów, jakiego udzieli nam Bóg” (KKK 1425).
Każdego dnia Wielkiego Postu podamy Ci jedno konkretne pytanie, które Jezus zadaje w Ewangeliach (np. „Czy wierzysz?”, „Czego szukacie?”, „Czy miłujesz Mnie?”). Bez moralizowania. Niech to będzie zaproszenie do osobistej konfrontacji i zmierzenie się z własnymi trudnościami w czasie tegorocznej wielkopostnej drogi.
Zmartwychwstanie nie usuwa pytań. Ono przynosi pokój pośród nich. Jezus przychodzi do uczniów pełnych lęku – i daje im pokój.
We Włoszech zmarła 55-letnia mieszkanka Toskanii cierpiąca na ciężką postać stwardnienia rozsianego; paraliż nie pozwalał jej na samodzielne podanie śmiertelnego leku. Otrzymała więc od państwa urządzenie sterowane ruchem gałki ocznej, pozwalające jej na dokonanie wspomaganego samobójstwa.
Jest to czternasta osoba we Włoszech, która skorzystała z pomocy medycznej w samobójstwie. W tym kraju nie istnieją normy prawne dotyczące eutanazji czy wspomaganego samobójstwa. W 2019 roku Trybunał Konstytucyjny zobowiązał parlament do zajęcia się tą kwestią, a ponieważ politycy zignorowali to orzeczenie, sąd sam ustalił warunki, w których, w drodze wyjątku, wspomagane samobójstwo nie będzie karalne. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że w przypadku wspomaganego samobójstwa dana osoba musi być zdolna do rozumienia i mieć wolną wolę, musi cierpieć z powodu nieuleczalnej choroby, powodującej niemożliwe do zniesienia cierpienia, i być utrzymywana przy życiu dzięki terapiom podtrzymującemu funkcje życiowe. Obecnie trwają prace legislacyjne w regionach, np. w Toskanii, mające na celu zalegalizowanie procedur wspomaganej śmierci, co wywołuje ostre debaty polityczne i sprzeciw. Przeciwwagę dla postępującej kultury śmierci, stanowią działania na rzecz propagowania opieki paliatywnej, terapii bólu oraz rozwoju systemu pomocy hospicyjnej, który we Włoszech dopiero raczkuje.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
