Reklama

Polska

Kościół i rodzina ostatnim bastionem ludzkości

O rozpoczynającym się synodzie na temat rodziny oraz palących problemach rodziny w Polsce i na świecie z bp. Janem Wątrobą – przewodniczącym Rady ds. Rodziny Konferencji Episkopatu Polski – rozmawia Lidia Dudkiewicz

Niedziela Ogólnopolska 40/2015, str. 20-21

[ TEMATY ]

wywiad

biskup

synod

bp Jan Wątroba

Synod o rodzinie

Bożena Sztajner/Niedziela

LIDIA DUDKIEWICZ: – W czerwcu br. podczas 369. Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski Rada ds. Rodziny przedstawiła przedsynodalne stanowisko dotyczące rodziny. Z tego, co dotarło do mediów, wiemy, że Polacy są wierni nauczaniu Jana Pawła II i doktrynie Kościoła w kwestii rodziny. Czy można powiedzieć, że polska rodzina utrzyma ten normalny model – zgodny z porządkiem stworzenia – w sytuacji, gdy zewsząd atakuje nas ideologia gender?

BP JAN WĄTROBA: – Stanowisko przedstawione na wspomnianym zebraniu Konferencji Episkopatu Polski zostało wypracowane w oparciu o odpowiedzi na pytania ankietowe. Oczywiście, na te pytania odpowiadały środowiska szczególnie aktywne w życiu Kościoła. Należy zauważyć i to, że znajomość podstawowych dokumentów dotyczących małżeństwa i rodziny jest jednak słaba w różnych kręgach. Trudno powiedzieć, dlaczego tak się dzieje, ale na pewno jest to wyzwanie dla duszpasterzy rodzin, w ogóle dla Kościoła w Polsce, by ciągle tę naukę głosić, przypominać. Z ankiety wyraźnie wynika, że nauka ta jest powszechnie akceptowana, zwłaszcza w środowiskach, które przysłały odpowiedzi na pytania zawarte w ankiecie. Czy w praktyce jest podobnie jak w deklarowanej teorii? Obawiam się, że nie. Świadczą o tym relacje duszpasterzy, a także obserwowany wizerunek polskich małżeństw i rodzin. Z pewnością na tle wspólnot kościelnych w innych krajach polska rodzina jest bardzo mocno przywiązana do spraw Kościoła, do tzw. Ewangelii rodziny, którą głosi Kościół. Ale aktualne jest pytanie, czy ten tradycyjny model uda się zachować w takim stanie, jak do tej pory, czy uda się obronić polskie rodziny przed tendencjami, które z różnych stron – zwłaszcza ze strony środowisk genderowskich – do nas docierają. Chcielibyśmy, żeby tak było, i ufamy, że uda się ocalić tradycyjny, sprawdzony przez stulecia w polskiej rzeczywistości model rodziny oparty na sakramentalnym małżeństwie, rodziny przywiązanej do chrześcijańskich, ewangelicznych wartości, do tradycji, także tych narodowych, do zwyczajów, które w gruncie rzeczy w rodzinach były i są kształtowane. Nie znaczy to jednak, że nie obserwujemy także osłabienia naszych rodzin i małżeństw. Widać to również po ciągle wzrastającej liczbie rozwodów, po kryzysach, które przeżywają polskie rodziny.

– Młodzież z jednej strony bardzo wysoko ceni sobie rodzinę i instytucję małżeństwa, co pokazują badania socjologiczne, a z drugiej – coraz częściej odkłada na później decyzję o ślubie, a nawet rezygnuje z zawarcia małżeństwa. Jak to zrozumieć?

– To też bardzo złożona i wielowymiarowa rzeczywistość. Na pewno nie bez znaczenia jest moda. Wiemy, jak ludzie, zwłaszcza młodzi, ulegają jej wpływom – jedni na drugich patrzą i naśladują, i to nie tylko w najbliższym otoczeniu. Wiemy także, jaki wpływ na sposób myślenia, na podejmowane decyzje mają popkultura, środki społecznego przekazu, w tym Internet. To wszystko w sposób zastraszający relatywizuje prawdę o małżeństwie i rodzinie: innym wolno – mnie także wolno. Zasmuca bardzo, że motywy czysto religijne są odsuwane na dalszy plan także w przypadku zawierania małżeństwa. Obserwuje się wręcz ogromne osłabienie zrozumienia wartości sakramentów, a zwłaszcza małżeństwa. To jest jedno z największych wyzwań: jak ukazać piękno i wartość sakramentu małżeństwa? Właśnie sakramentu: nie tylko formalnego aktu prawno-cywilnego, ale też wydarzenia w perspektywie wiary. To jest wyzwanie dla katechetów, dla duszpasterzy w ogóle, dla wspólnot – szczególnie tych o charyzmacie rodzinnym.

– Spójrzmy na sprawy ostatnio bardzo głośne, które stanowią mocne uderzenie w rodzinę. Pamiętamy dyskusje o tzw. ustawie antyprzemocowej, w których próbowano wmówić społeczeństwu, że rodzina i religia stanowią źródło przemocy. To przecież absurd! Jak się temu sprzeciwiać?

– To, że przemoc istnieje w niektórych domach czy rodzinach, jest faktem niepodlegającym dyskusji. Wiemy dobrze, że niemało jest osób, które cierpią w wyniku przemocy doznawanej ze strony różnych osób, ale to nie rodzina jako taka, nie tradycja, nie kultura, a tym bardziej nie religia – zwłaszcza religia chrześcijańska czy ściślej: katolicka – jest jej źródłem. Przekłamanie nastąpiło właśnie w tym miejscu. Oczywiście, nie wolno się zgadzać na żadną przemoc i trzeba walczyć z jej wszelkimi przejawami. Powtarzam: z przemocą spotykamy się dość często, ale jej źródła należy upatrywać w konkretnym człowieku, który odszedł od jakiegokolwiek systemu wartości i który się pogubił – generalnie źródło tkwi w grzechu. Zło tkwiące w konkretnym człowieku sprawia, że zachowuje się on tak czy inaczej – krzywdzi, rani, czasem pozbawia życia drugiego człowieka, nierzadko członka rodziny, domownika. Ale to w nim, w konkretnym człowieku, w jego naturze zdominowanej przez grzech, w odrzuceniu przez niego systemu wartości tkwi źródło przemocy. Cieszy nas widok rodzin zdrowych, wielodzietnych. Osobiście mam często możliwość spotykania się z nimi dzięki udziałowi w religijnych wydarzeniach. Wystarczyło popatrzeć na kolejny już koncert „Jednego serca, jednego ducha”, który odbywał się w lecie w różnych miastach, m.in. w Rzeszowie i Częstochowie. To jest niezwykłe święto rodziny, i to tej wielopokoleniowej, kiedy przybywają bardzo młode osoby, dzieci, które może jeszcze niewiele rozumieją, z rodzicami i dziadkami.

– W związku ze zbliżającym się synodem o rodzinie, który z pewnością szeroko zajmie się tą problematyką, wciąż nagłaśnia się konkretną sprawę – tzn. Komunię św. dla osób rozwiedzionych. I tu pojawia się zasadnicze nieporozumienie. W społeczeństwie bowiem bardzo silny jest stereotyp mówiący, że osoby będące po rozwodzie nie mogą przyjmować Komunii św. A przecież osoby, które po rozwodzie nie wstąpiły w nowy związek i żyją w czystości, mogą przystępować do Komunii św.

– Tak, to jest wyraźne przekłamanie, a może zwyczajna ignorancja. Po prostu ktoś nie zadbał o to, by poznać prawdę o sytuacji osób będących po rozwodzie czy w separacji. Tu akurat sytuacja jest bardzo jasna. Często mamy do czynienia z osobami skrzywdzonymi. Mąż zostawia żonę czy żona męża i wchodzi w nowy związek. I dopóki osoba porzucona nie zwiąże się z kimś, nie wejdzie w nowy związek, ma pełne prawo do uczestniczenia w sakramentach Kościoła, do przyjmowania Komunii św. Wiemy, że przeszkodą do przyjęcia sakramentu Eucharystii jest grzech ciężki. Jeśli w sakramencie pokuty i pojednania otrzymujemy rozgrzeszenie, możemy przystąpić do Komunii św. Z chwilą, gdy wchodzi się w drugi związek, trzeba tę sytuację otwarcie nazwać stanem grzechu, choćby z tego powodu, że żyje się w ciągłej okazji do popełnienia grzechu ciężkiego. To jest ta główna racja, przez którą nie można otrzymać rozgrzeszenia sakramentalnego w sakramencie pokuty. Ale osoba, która żyje samotnie, nie żyje w grzechu ani też w permanentnej okazji do niego, ma pełne prawo do korzystania ze wszystkich sakramentów Kościoła.

– Czego Ksiądz Biskup – jako delegat polskiego Episkopatu na synod o rodzinie – spodziewa się podczas tego zgromadzenia w odniesieniu do chrześcijanskich rodzin świata?

– Mam szczerą nadzieję, że od strony metodologii synod będzie się trzymał bardzo wiernie tekstu „Instrumentum laboris” jako punktu wyjścia do prac ojców synodalnych. Tak naprawdę – żeby na to pytanie odpowiedzieć – najwięcej spodziewam się po Ojcu Świętym. To nie synod ma głos decydujący i przywilej nieomylności. To nie poszczególni teologowie czy też środowiska teologiczne decydują o kierunku, w którym idzie Kościół i głosi Bożą, a nie swoją naukę. Wszyscy wierzymy – ja także bardzo mocno w to wierzę – że tym, który kieruje Kościołem, który ożywia, jest Duch Święty i On przemówi przez Ojca Świętego Franciszka. Trzeba wiedzieć, że synod przygotowuje propozycje, czyli dokument końcowy, który będzie dla Ojca Świętego podstawą do wypracowania dokumentu nazywanego adhortacją posynodalną, i na jego powstanie z pewnością trochę poczekamy. Liczę też na osobistą obecność Ojca Świętego podczas synodu. Trzeba się modlić, aby Duch Święty spoczął na papieżu Franciszku i na ojcach synodalnych. Zdajemy sobie sprawę z tego, że przed synodem stoją trudne zadania, w sytuacji, gdy próbuje się rodzinę osłabić. A przecież Kościół i rodzina to ostatni bastion ludzkości.

– Proszę Księdza Biskupa o podanie podstawowych informacji o synodzie, tzn. dokładnego terminu obrad oraz składu polskiej delegacji.

– Obrady zwyczajnej sesji synodu na temat rodziny rozpoczną się w niedzielę 4 października br. Mszą św. inauguracyjną w Bazylice św. Piotra w Watykanie, a zakończą się 25 października, więc potrwają pełne 3 tygodnie. Z wcześniejszych zapowiedzi wiemy, że w niedzielę 18 października, w trakcie trwania synodu, będzie miała miejsce uroczystość kanonizacji rodziców św. Teresy od Dzieciątka Jezus. To jest na pewno nieprzypadkowe. Członkami, czyli ojcami synodalnymi z ramienia Episkopatu Polski są: abp Stanisław Gądecki – przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski, który już uczestniczył w nadzwyczajnej sesji synodu w październiku 2014 r., abp Henryk Hoser – arcybiskup diecezji warszawsko-praskiej, który jest także członkiem Rady ds. Rodziny KEP, i mówiący te słowa bp Jan Wątroba – przewodniczący Rady ds. Rodziny KEP. Audytorami synodu zostali mianowani Jadwiga i Jacek Pulikowscy – małżeństwo z Poznania.

– Dziękuję za rozmowę, a naszych Czytelników zachęcamy, aby nie ustawali w modlitewnym wspieraniu synodu.

2015-09-30 08:47

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Z miłości do Chrystusa

Niedziela rzeszowska 27/2020, str. I

[ TEMATY ]

bp Jan Wątroba

Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa

Najświętsze Serce Pana Jezusa

Natalia Janowiec

Mszy św. w jasielskiej kolegiacie przewodniczył bp Jan Wątroba

W uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa w Jaśle poświęcono górujący nad miastem pomnika Chrystusa Króla Wszechświata.

Wydarzenie zainaugurowała Msza św. koncelebrowana w jasielskiej kolegiacie w intencji mieszkańców Jasła i regionu jasielskiego. Eucharystii przewodniczył biskup rzeszowski Jan Wątroba. W homilii wskazał na miłość i bogactwo Serca Bożego, łączącego Boga z człowiekiem: ,,Jezus obdarowuje nas nieustanną miłością, która płynie prosto z Jego Boskiego Serca. Bóg pragnie naszego szczęścia, a więc zbawienia, które powinniśmy odkrywać w Jego Sercu” – mówił hierarcha.

W czasie Mszy św. bp Jan wręczył papieskie odznaczenia ,,Benemerenti’’ osobom, które w ostatnich latach przysłużyły się Kościołowi. Odznaczenia otrzymali: Jerzy Kurczap (parafia pw. Chrystusa Króla w Jaśle), Dorota i Kazimierz Dąbrowscy (parafia pw. św. Bartłomieja w Dębowcu), Andrzej Gawlewicz (parafia pw. św. Antoniego w Jaśle).

Po Eucharystii zebrani na uroczystości udali się na wzniesienie przy ulicy Na Kotlinę, gdzie odbyło się uroczyste poświęcenie pomnika Chrystusa Króla Wszechświata. Poświęcenia dokonał bp Wątroba, który zawierzył społeczność jasielską Najświętszemu Sercu Jezusa.

Pomnik Chrystusa Króla powstał z inicjatywy świeckich, zwłaszcza jasielskich rzemieślników.

Pomnik Chrystusa Króla został wzniesiony z inicjatywy wiernych świeckich, zwłaszcza ze środowiska jasielskich rzemieślników. Betonowa kolumna wraz z umieszczoną na niej figurą Chrystusa Króla wznosi się na wysokość ok. 300 m n.p.m. Dzieło zrealizowano przy wsparciu ludzi dobrej woli. – Jak przemierzamy polską ziemię, od dwóch tysięcy lat spotykamy znaki obecności Chrystusa obok nas. Są to krzyże przydrożne, figury Chrystusa, Matki Najświętszej i świętych. Dzisiaj na tej jasielskiej górce, skąd widzimy całe nasze miasto, w jego historię i krajobraz wpisuje się piękna figura Chrystusa Króla. To wiara w Chrystusa Króla sprawiła, że jesteśmy tutaj. Wiara tych ludzi, którzy postanowili przed laty, aby taka uroczystość mogła mieć miejsce w naszym mieście. Bardzo dziękuję więc wszystkim inicjatorom i całej wspólnocie, która o to miejsce się zatroszczyła – podkreślił ks. Zbigniew Irzyk, dziekan dekanatu Jasło-Wschód.

CZYTAJ DALEJ

Małżeńska pielgrzymka na Jasną Górę

2020-08-04 12:04

[ TEMATY ]

pielgrzymka

Pielgrzymka 2020

facebook.com

Czy ten rok musi być pielgrzymkowo rokiem straconym? Czy marzenia o kolejnej pielgrzymce musimy odłożyć na co najmniej przyszłe lato? Zapytaliśmy o to Łukasza i Monikę Feniszów – małżeństwo, które w tym roku wyruszyło we wspólną, małżeńską pielgrzymkę ze Śląska na Jasną Górę.

Damian Krawczykowski: Czy potrafilibyście przeżyć wakacje bez pielgrzymki?

Monika i Łukasz Fenisz: Właśnie dlatego, że trudno było nam przyjąć do wiadomości, iż tegoroczna pielgrzymka się nie odbędzie, postanowiliśmy wyruszyć w nieco inną – małżeńską drogę. Od kilkunastu lat co roku pielgrzymujemy do Matki Boskiej Częstochowskiej. Tylko raz nasze wyjście stało pod znakiem zapytania – siedem lat temu w trakcie trwania naszej parafialnej pielgrzymki braliśmy ślub – ale wspólnie zdecydowaliśmy, by wybrać się wtedy z inną parafią. Odpowiadając więc na pytanie: pewnie potrafilibyśmy przeżyć wakacje bez pielgrzymowania, ale po co? (uśmiech)

Kiedy okazało się, że pielgrzymka nie wyruszy, postanowiliśmy iść sami. Ten rok miał być dla nas wyjątkowy, bo oprócz drogi na Jasną Górę czekała nas również droga do Santiago de Compostela. To właśnie Santiago jest naszym ulubionym miejscem po Jasnej Górze. W tym roku ponownie postanowiliśmy pójść najpierw do grobu św. Jakuba, a potem do naszej częstochowskiej Matki. Jako że i te plany musieliśmy zmienić, udało nam się połączyć te dwie drogi w jedną – szlakiem Jakubowym (Camino Jasnogórskie) poszliśmy do Maryi.

Jakie uczucia towarzyszyły Wam podczas pielgrzymowania? Na pewno była to inna pielgrzymka niż ta z tłumem kompanów, ale czy gorsza?

Brakowało nam wspólnego śpiewu, rozmów z całą rzeszą znajomych, z którymi co roku pielgrzymujemy, obecności księdza w drodze, a także transportu, który wiózłby nasze bagaże. Te wszystkie braki nie wpłynęły jednak na to, że pielgrzymka była gorsza. Była po prostu inna. Sami śpiewaliśmy, modliliśmy się, rozmowy, które prowadziliśmy, były… takie nasze, małżeńskie. Bagaż na plecach z kolei jeszcze bardziej dodawał klimatu, który odczuwalibyśmy, będąc w Hiszpanii.

Czy macie jakieś przesłanie dla wiernych, którzy nie mogą uczestniczyć w zorganizowanych pielgrzymkach? Warto podejmować indywidualne inicjatywy? Czy zbliżają one do Boga?

Wielu żałuje, że pielgrzymki w tym roku się nie odbędą. Ale to naprawdę nie musi być stracony czas. Zachęcamy, by zabrać swoich bliskich i wyruszyć w drogę. Wyjście można zaplanować na wiele sposobów (jedna wskazówka: jeśli pójdziecie z cięższym plecakiem, nie planujcie 50 km jednego dnia – to było dość szalone). Mamy w Polsce wiele sanktuariów maryjnych – nie musimy pójść do Częstochowy, bo dla wielu osób może to być niewykonalne. Warto jednak poszukać takiego miejsca w swojej okolicy.

Nie bójcie się wyjść z domu i pielgrzymować. „Tam, u kresu dróg, czeka nas Matka, czeka nas Bóg”. Czekali na nas, czekają i na was.

____________________________________

Tak Łukasz i Monika relacjonują swoją tegoroczną pielgrzymkę na swoich kontakch w mediach społecznościowych:

Miało nie być w tym roku pielgrzymek. Mimo planów, by latem wrócić na portugalsko-hiszpański szlak, a potem – tradycyjnie – pójść halembskim, i my początkowo z nich zrezygnowaliśmy. Zupełnie niepotrzebnie. Chęć zostawienia choć na chwilę codzienności zwyciężyła i po kilku dniach znaleźliśmy się na szlaku.

Małżeńska droga. Piękna. Niezwykle trudna. Jak codzienne wspólne życie :)

Ważne jest dążenie do tego, by ten trud był piękny. Piękny, bo przeżywany razem. Ponad 50 kilometrów pierwszego dnia z kilkukilogramowymi plecakami przeszliśmy z ogromną radością. Mimo fizycznego trudu każdy odcinek wywoływał szerokie uśmiechy na naszych twarzach. Nawet pomimo ponad trzynastogodzinnego marszu.

Drugi dzień obnażył wszystkie nasze słabości. Poniedziałkowy wysiłek uwydatnił największy ból, jakiego doświadczyłam w ciągu kilkunastu pielgrzymek. Dla obojga przejście już o wiele krótszej trasy, bo prawie 35-kilometrowej, było ogromnym wysiłkiem. Nieocenione jest wsparcie drugiego człowieka. Dokładnie tak jak w życiu. Z nim łatwiej. Łatwiej iść, dostrzegać piękno wokół, przechodzić ponad tym, co trudne. Łatwiej się uśmiechać.

Pielgrzymi! (Szczególnie ci halembscy). Wielu żałuje, że nasza pielgrzymka w tym roku się nie odbędzie. Ale to naprawdę nie musi być stracony czas. Zabierzcie swoich bliskich i wyruszcie w drogę. Może nie jesteś gotowy na wędrówkę z całym bagażem, ale przecież można zaplanować to wyjście na wiele sposobów (jedna wskazówka: jeśli pójdziecie z cięższym plecakiem, nie planujcie 50 km jednego dnia – to było dość szalone).

Nie bójcie się jednak wyjść z domu i pielgrzymować. „Tam, u kresu dróg, czeka nas Matka, czeka nas Bóg”. Czekała na nas, którzy – po wędrówce szlakiem Jakubowym – dotarliśmy wykończeni jak nigdy. I wierzcie mi – to Jej spojrzenie miało jeszcze większą wartość niż dotychczas.

CZYTAJ DALEJ

Stacjonarne rekolekcje oazowe w archidiecezji łódzkiej

2020-08-04 16:38

Archiwum Wspólnoty

Okres wakacji dla członków ruchu oazowego, to czas rekolekcji i zamknięcia całorocznej formacji. Ograniczenia wprowadzone z nadal istniejącą epidemią koronawirusa wymusiły na organizatorach zmianę formy przeżywania tegorocznych oaz.

W archidiecezji łódzkiej podjęto decyzję, że zdecydowana większość rekolekcji odbędzie się stacjonarnie, dlatego wyznaczono kilka miejsc, w których młodzież może bezpiecznie w nich uczestniczyć. Wśród nich znalazły się parafia w Bedoniu, Kurowicach oraz wybrane parafie w Koluszkach, Ozorkowie, Tomaszowie Mazowieckim, Piotrkowie Trybunalskim oraz w Łodzi.

- Hasłem tegorocznych rekolekcji jest: Wspólnota. „To ją właśnie utraciliśmy w czasie epidemii. Młodzież tej wspólnoty jest spragniona i widzimy to podczas spotkań, które się odbywają w ramach rekolekcji” – podkreśla ks. Marcin Majsik – archidiecezjalny moderator Ruchu Światło-Życie. Przyjęliśmy zasadę, że rekolekcje trwać będą siedem pełnych dni, a nie jak to jest tradycyjnie – piętnaście. Zazwyczaj spotykania rozpoczynamy wspólną modlitwą o godz. 10.00. Codziennie uczestniczymy w eucharystii. Towarzyszy nam również namiot spotkania, podczas którego rozważamy słowo Boże. Ważnym elementem rekolekcji jest spotkanie w grupie, kiedy to młodzież ma okazję nie tylko do podzielenia się wiarą, ale również może wymienić się poglądami. Istotną częścią rekolekcji jest tzw. pogodne spotkanie, które ma charakter integracyjny a tego w tym roku potrzeba szczególnie. „Jeśli chodzi o kształt oaz stacjonarnych wiele zależy o lokalnych duszpasterzy i wspólnot. Mając świadomość problemów wynikających z sytuacji epidemicznej, wszyscy chcemy się skupiać nie na trudnościach, ale staramy się zrobić jak najwięcej aby nie pozostawić młodzieży samej” – podkreśla ks. Marcin.

Mamy nadzieję, że czas tegorocznych rekolekcji będzie skutkował pięknymi owocami w ciągu całego roku.

Zobacz zdjęcia: Stacjonarne rekolekcje Oazowe w Archidiecezji Łódzkiej
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję